Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 66:21

Το ότι είναι πάρα πολύ άκοπη, και χωρίς κανέναν ιδρώτα, αγώνα και πόνο η επιστροφή των εθνών προς τον Θεό, το καθιστά σαφές λέγοντας μέσα από ένα δικό μας, καθημερινό παράδειγμα, ότι θα μεταφερθούν με άλογα και άρματα, μέσα σε άμαξες και κάτω από σκίαστρα. Διότι, όπως ακριβώς εκείνοι που συνηθίζουν να ταξιδεύουν με αυτά διανύουν την προκείμενη διαδρομή τους με τον πιο ξεκούραστο τρόπο, έτσι και εκείνοι που επιστρέφουν από την ειδωλολατρική πλάνη προς τον Θεό θα έρθουν μέσα από μια ομαλή σαν να είναι στρωμένη οδό, σχεδόν συνοδευόμενοι τιμητικά, με τον Θεό να τους αξιώνει κάθε ανάπαυσης. Και θα έρθουν, πού; Στην αγία πόλη, δηλαδή την Ιερουσαλήμ, η οποία είναι η Εκκλησία του ζώντος Θεού. Θα είναι μάλιστα τόσο ευάρεστοι και ευπρόσδεκτοι όταν θα πλησιάζουν τον Θεό, σαν να επρόκειτο, λέει, για θυσία που προσφέρεται με ωδή και δοξολογία. Αλλά λέει επίσης: «Και από αυτούς θα πάρω ιερείς και Λευίτες». Από ποιους όμως;

Έτσι λοιπόν θα εισέλθουν στην επουράνια πόλη του Θεού, και έτσι θα έλθουν οι σωζόμενοι από όλα τα έθνη στην επουράνια Ιερουσαλήμ, όπως ακριβώς ανέβαιναν κάποτε και προσέφεραν οι υιοί του Ισραήλ επί της γης τις θυσίες τους. Αυτό ακριβώς επισημαίνει λέγοντας: «όπως θα έφερναν οι υιοί του Ισραήλ τις θυσίες τους σε εμένα με ψαλμούς στον οίκο του Κυρίου», σύμφωνα δε με τον Σύμμαχο: «όπως ακριβώς έφεραν οι υιοί του Ισραήλ την προσφορά σε καθαρό σκεύος στον οίκο του Κυρίου». Όπως, λοιπόν, τότε, σύμφωνα με τον σωματικό νόμο, έπρατταν αυτά στην επίγεια Ιερουσαλήμ εκείνοι που τελούσαν τη λατρεία, με τον ίδιο τρόπο, κατά το επίγειο παράδειγμα, όσοι ανεβαίνουν στην επουράνια Ιερουσαλήμ θα έλθουν μαζί με τους οικείους καρπούς τους και με τα δώρα που ο καθένας φέρει στην ψυχή του από την καρποφορία των αρετών. Έπειτα προσθέτει: «και από αυτούς θα λάβω»· από ποιους «αυτούς», παρά από εκείνα τα έθνη για τα οποία μίλησε, ονομάζοντάς τα λίγο πιο πριν: «τη Θαρσείς και τη Φουδ και τη Λουδ και τη Μοσόχ και τη Θοβέλ, και στην Ελλάδα και στα μακρινά νησιά, οι οποίοι δεν έχουν ακούσει το όνομά μου ούτε έχουν δει τη δόξα μου», από αυτούς ακριβώς, λέει, «θα λάβω ιερείς και Λευίτες, είπε ο Κύριος».

Παραθέτει δε συλλογισμό, δείχνοντας το εύλογο του λόγου: 〈διότι με τον τρόπο〉, λέγει, που ο 〈νέος ουρανός και η νέα γη, τα οποία εγώ δημιουργώ, παραμένουν ενώπιόν μου, λέγει ο Κύριος, έτσι θα σταθεί το σπέρμα σας και το όνομά σας〉· ⌜διότι, εάν ο 〈ουρανός〉 θα είναι 〈νέος και η γη νέα〉 και η Ιερουσαλήμ 〈νέα〉, είναι λογικό ακόλουθο ότι και οι 〈ιερείς και οι Λευίτες〉 θα είναι 〈νέοι〉. Γι' αυτό και προηγουμένως λεγόταν: «δεν θα θυμηθούν τα παλαιά, ούτε θα ανέβουν αυτά στην καρδιά τους».⌝ 〈Θα λάβω〉, λοιπόν, 〈από αυτούς〉 εκείνους, για τους οποίους προείπα, 〈ιερείς και Λευίτες〉· διότι δεν ήταν πιθανό να λέγεται για τον λαό των Ιουδαίων το: 〈θα λάβω ιερείς και Λευίτες〉, εφόσον αυτοί ήδη προϋπήρχαν ανάμεσά τους, αλλά ούτε και ήταν δυνατόν από Λευίτες 〈να λαμβάνει Λευίτες〉 ούτε από ιερείς 〈ιερείς〉, επειδή απολύτως όλοι όσοι κατάγονταν από τη φυλή του Λευί ήταν 〈ιερείς〉 και 〈Λευίτες〉, τώρα όμως υπόσχεται ότι θα κάνει επιλογή από την κλήση των εθνών. Και αυτά θα γίνουν, επειδή και ο 〈ουρανός〉 θα είναι 〈νέος και η γη νέα, τα οποία εγώ κάνω να παραμένουν〉· ⌜‹διότι τα πρώτα δεν παρέμεναν›.