Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 7:6

Διότι ο Αράμ και ο υιός του Ρομελίου κατέστρωσαν πονηρό σχέδιο, λέγοντας: Θα ανεβούμε στην Ιουδαία και, αφού συνομιλήσουμε μαζί τους, θα τους στρέψουμε προς εμάς. Διότι ο λόγος καταδεικνύει σαφώς ότι, μέσω της πειστικότητας κατά τον διάλογο, ελπίζουν να στρέψουν τον οίκο του Δαβίδ προς το μέρος τους.

Και είπε ο Κύριος προς τον Ησαΐα: Έξελθε σε συνάντηση του Άχαζ, εσύ και ο εναπομείνας γιος σου Ιασούβ, στην κολυμβήθρα της άνω οδού του αγρού του γναφέως, και να του πεις: Πρόσεξε να παραμείνεις ήσυχος και μη φοβάσαι, ούτε να δειλιάσει η ψυχή σου εξαιτίας αυτών των δύο ξύλων, των δαυλών που καπνίζουν. Διότι, όταν εκδηλωθεί η οργή του θυμού μου, πάλι θα θεραπεύσω. Και όσο για τον γιο του Αράμ και τον γιο του Ρομελίου, επειδή συνέλαβαν πονηρή βουλή εναντίον σου, λέγοντας: «Θα ανεβούμε στην Ιουδαία και, αφού συνομιλήσουμε μαζί τους, θα τους στρέψουμε προς εμάς, και θα καταστήσουμε βασιλιά της τον γιο του Ταβεήλ». Αυτά λέγει ο Κύριος: Δεν πρόκειται να σταθεί η βουλή αυτή, ούτε θα πραγματοποιηθεί· αλλά η κεφαλή του Αράμ είναι η Δαμασκός, και η κεφαλή της Δαμασκού ο Ρασίν. Αλλά σε εξήντα πέντε ακόμη έτη, το βασίλειο του Εφραΐμ θα εκλείψει και θα πάψει να αποτελεί λαό· και η κεφαλή του Εφραΐμ είναι η Σομόρων, και η κεφαλή της Σομόρων ο γιος του Ρομελίου. Και εάν δεν πιστέψετε, ούτε και πρόκειται να κατανοήσετε.

Διότι, όταν επιτευχθεί αυτό, για το οποίο αναλαμβάνονται τα επίπονα, τότε, εφαρμόζοντας την υπόλοιπη θεραπεία, θα αποκαταστήσω την υγεία. Και ο υιός της Συρίας και ο υιός του Ρομελίου, επειδή βουλεύθηκαν πονηρό σχέδιο, λέγοντας: Θα ανεβούμε στην Ιουδαία και, αφού συνεννοηθούμε μαζί τους, θα τους στρέψουμε προς εμάς, και θα εγκαταστήσουμε βασιλιά της τον υιό του Ταβεήλ.

Διότι Εκείνος που τους παρέδωσε από οργή, θα τους ελευθερώσει εύκολα εξαιτίας της έμφυτης πραότητας και φιλανθρωπίας Του. <Και ο γιος του Αράμ, και ο γιος του Ρομελίου, επειδή μηχανεύτηκαν πονηρό σχέδιο εναντίον σου λέγοντας: Θα ανέβουμε στην Ιουδαία, και αφού συνομιλήσουμε μαζί τους θα τους αποσπάσουμε προς το μέρος μας, και θα τους ορίσουμε βασιλιά τον γιο του Ταβεήλ· αυτά λέει ο Κύριος Σαβαώθ: Δεν θα σταθεί αυτό το σχέδιο, ούτε θα πραγματοποιηθεί.> Ούτε επιτρέπει να μην πιστεύεται η είδηση των σκευωριών εναντίον του, ούτε βέβαια τον αφήνει να συντρίβεται υπερβολικά από τον φόβο. Επιβεβαιώνοντας μάλλον, και αποδεικνύοντας αληθινές τις συνωμοσίες, δηλαδή τις συμφωνίες των δύο βασιλέων εναντίον του, του υπόσχεται τη βοήθεια, προτρέποντάς τον να στηρίζεται μάλλον στον Θεό, και να μην προσκολλάται στις λατρείες των ειδώλων, και στα λόγια των ψευδομάντεων, οι οποίοι λένε αναρίθμητα πράγματα σύμφωνα με την επιθυμία εκείνων που τους ρωτούν, όμως δεν λένε καμία απολύτως αλήθεια. Το ότι λοιπόν σχεδίασαν, λέει, να ανέβουν στην Ιουδαία, και να μιλήσουν με αυτούς που βρίσκονται υπό την εξουσία σου, και να τους πείσουν να ακολουθήσουν τις αποφάσεις τους, είναι αληθινό και ομολογημένο.

Διότι θέλουν να εγκαταστήσουν τον γιο του Ταβεήλ. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει, λέει. Και ποιος είναι αυτός που το υπόσχεται; Ο Κύριος Σαβαώθ, δηλαδή, ο Κύριος των δυνάμεων, ή των στρατευμάτων· όταν αυτός επιδοκιμάζει την ανάγκη να νικήσουν εκείνοι που τυχόν επιλέγει, ποιος θα ανατρέψει αυτά που έχουν αποφασιστεί;

όντας ηγέτης των φυλών του ιουδαϊκού έθνους, αλλά τον μεν 〈Άχαζ〉 παραδίδει ο Θεός, εξαιτίας των πάρα πολλών ασεβειών του, όπως και τον λαό υπό την εξουσία του, στους προαναφερθέντες βασιλείς, με αποτέλεσμα να εξοντώσουν από αυτούς ‹δέκα και δύο μυριάδες άνδρες›, και να οδηγήσουν στην αιχμαλωσία όχι λιγότερους από ‹είκοσι μυριάδες›. Αφού λοιπόν επήλθε τέτοια συντριβή κατά την πρώτη σύγκρουση, έπειτα από όχι πολύ καιρό πάλι οι προαναφερθέντες βασιλείς, δηλαδή της Δαμασκού και της Σαμάρειας, εξοπλίζονται εναντίον του 〈Άχαζ〉, έχοντας θέσει ως σκοπό να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ με πολιορκία και τον μεν 〈Άχαζ〉 να τον εξοντώσουν, να εγκαταστήσουν δε αντ' αυτού άλλον βασιλιά, τον λεγόμενο «υιό Ταβεήλ».

Και ο γιος του Αράμ και ο γιος του Ρωμελίου, επειδή συνέλαβαν πονηρό σχέδιο, ο Εφραΐμ και ο γιος του Ρωμελίου, εναντίον σου λέγοντας: «Θα ανεβούμε στην Ιουδαία και θα την καταπονήσουμε, και αφού συνεννοηθούμε, θα τους προσεταιριστούμε και θα ορίσουμε βασιλιά της τον γιο του Ταβεήλ». Αυτά λέγει ο Κύριος Σαβαώθ: Το σχέδιο αυτό δεν πρόκειται να σταθεί, ούτε θα πραγματοποιηθεί· αλλά κεφαλή του Αράμ θα παραμείνει η Δαμασκός και κεφαλή της Δαμασκού ο Ρασίν. Και σε εξήντα πέντε ακόμη έτη θα εκλείψει η βασιλεία του Εφραΐμ από το να αποτελεί λαό. Και κεφαλή του Εφραΐμ θα είναι η Σαμάρεια και κεφαλή της Σαμάρειας ο γιος του Ρωμελίου. Και εάν δεν πιστέψετε, ούτε πρόκειται να κατανοήσετε. Πάλι ο προφήτης παρέχει την πιο ισχυρή απόδειξη της προφητείας του. Διότι, επειδή ο φόβος τους είχε συγκλονίσει και τα δεινά βρίσκονταν μπροστά στα μάτια τους, ενώ τα αγαθά υπήρχαν μόνο ως ελπίδες και υπερέβαιναν κάθε προσδοκία, και οι ακροατές δεν διέθεταν ισχυρή πίστη, δες τι κάνει. Δίνει το μέγιστο σημείο για αυτά που πρόκειται να συμβούν, φέρνοντας στο φως τα σχέδια των εχθρών. Διότι αναφέρει την πρόθεσή τους, με την οποία εξεστράτευσαν εναντίον της πόλεως, καθώς και τι συζήτησαν μεταξύ τους και με ποια συμφωνία ξεκίνησαν την εκστρατεία τους, και αποδεικνύει ότι η υπόθεση αποτελούσε είτε προδοσία (διότι αναφέρει «αφού συνεννοηθούμε μαζί τους, θα τους προσεταιριστούμε») είτε ότι ήταν μεθυσμένοι από υπερβολική αλαζονεία και θεωρούσαν ότι δεν τους χρειάζονται καν όπλα, ούτε στρατιωτική παράταξη και μάχη, για να καταλάβουν την πόλη.

Οι εθνόφρονες εικονομάχοι, κατά την παλαιά ρήση, ανέδειξαν ως βασιλιά τους τον υιό του Ταβεήλ, εφόσον ο Λέων, που είναι απόγονος του μιαρού Κωνσταντίνου ως προς την ασέβεια, ο οποίος ανακηρύχθηκε τύραννος μετά τον ένδοξο βασιλιά Μιχαήλ, είναι το σκολιό φίδι, ο εναντιούμενος νους, ο υπερήφανος αυχένας, ο άνθρωπος της απώλειας, ο υιός της ανομίας, το σκεύος της οργής, το αρμενογενές έκτρωμα, ο λειτουργός του διαβόλου, ο διάκονος και συνεργός του σατανά. Αυτός, αφού εμπνεύστηκε την πατρική μανία, συγκεντρώνει πονηρό συνέδριο κατά της ιερής συνόδου, με σκοπό δηλαδή να επικυρώσει την παλαιά ψευδοσύνοδο. Για τον λόγο αυτό, πάλι εξυβρίστηκε η εικόνα του Χριστού, της αγίας Του μητέρας και όλων των θεραπόντων Του, αφού αφαιρέθηκαν γρήγορα από τη μέση σαν να ήταν βδελύγματα, πράγμα που φρίττω και να λέω. Γι' αυτό τον λόγο ναοί αμαυρώνονται, θυσιαστήρια κατασκάπτονται και τα ιερά βεβηλώνονται και αφανίζονται. Γι' αυτό χύνονται αίματα και όσιοι άνδρες θανατώνονται και γεμίζουν οι φυλακές και αναζητούνται καταφύγια στις ερήμους, στα βουνά, στα σπήλαια και στις τρύπες της γης. Γι' αυτό ιερείς φέρονται άφρονα και ιεράρχες γίνονται ανόσιοι και κυριαρχούν άρχοντες της Τάνεως και βέβηλοι, και παρθένοι απογυμνώνονται και τα πάντα γεμίζουν με τρόμο, εφόσον η πονηρή εξουσία επιδιώκει μετά μανίας να υποδουλώσει κάθε ψυχή οδηγώντας την στην απώλεια, ώστε να μην υπάρχει κανένας που να διασωθεί.

Στο τέκνο Ναυκράτιο. Η μεν ιερή γραφή λέει: «φωνή ακούστηκε στη Ραμά, θρήνος και οδυρμός πολύς, η Ραχήλ να κλαίει τα τέκνα της, και δεν ήθελε να παρηγορηθεί»· εγώ όμως ο ταλαίπωρος, προσαρμόζοντας αυτή τη φωνή, ευλόγως θα έλεγα: χαρμόσυνα νέα ακούσαμε από την τιμιότητά σου, για τα οποία πρέπει να σκιρτά όχι αυτή ή εκείνη η πόλη, αλλά, για να το πω έτσι, σχεδόν ολόκληρη η υφήλιος, διότι ο Κύριος καθαίρεσε όχι τον Σηών, τον βασιλιά των Αμορραίων, ούτε τον Ωγ, τον βασιλιά της Βασάν, μικρούς βασιλείς που καταπίεζαν ένα μικρό μέρος της οικουμένης, αλλά τον νεοφανή και μεγάλο δράκοντα που λυμαινόταν μεγάλο μέρος της οικουμένης, το σκολιό φίδι που σφύριζε βλάσφημα, το βδέλυγμα της ερημώσεως, το σκεύος της οργής, τον υιό του Ταβεήλ, για να μην πω του Καβαλλίνου, τον απόγονο του Αχαάβ, το ομοίωμα του Ιουλιανού, το πλήρωμα του πονηρού, τον υβριστή του Χριστού, τον εχθρό της Θεοτόκου, τον αντίπαλο όλων των αγίων. Διότι, αφού καταδίωξε και εξαφάνισε τις σεπτές τους μορφές (εικόνες), είναι φανερό ότι υπήρξε ολοκληρωτικά εχθρός και διώκτης τους. Ας ευφραίνονται οι ουρανοί και ας αγαλλιάται η γη, ας ραντίσουν τα όρη γλυκασμό και οι λόφοι δικαιοσύνη. Έπεσε ο εχθρός, συνετρίβη αυτός που μας κατέκοπτε. Φράχτηκε το στόμα που μιλούσε άδικα, ανακόπηκε το χέρι του Αβεσσαλώμ, χάθηκε ο σκληρόκαρδος Φαραώ. Και δεν έχω ακόμη ούτε τον καιρό ούτε τον τόπο για να περιγράψω όσα αξίζει να ακουστούν για τον πάγκακο δράκοντα.