Πατερικές αναφορές στο ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ 1:11

Επομένως, ισχύει απολύτως αυτό που ο προφήτης Ησαΐας, αλλά βεβαίως και ο Ιάκωβος, εξέθεσε για δική μας νουθεσία λέγοντας: Κάθε σάρκα είναι χορτάρι, και κάθε δόξα ανθρώπου σαν άνθος χορταριού. Ξεράθηκε το χορτάρι, και το άνθος του έπεσε, και η ομορφιά της όψης του χάθηκε. Όμως αυτά δεν τα λέει ο προφήτης ως ευχή, αλλά τα διακηρύσσει αποφατικά και με οργή. Διότι, έστω και αν λέει «Ας παρέλθει», δεν χρησιμοποιεί το ρήμα με την έννοια της ευχής. Αυτό το δηλώνει ο Θεοδοτίων, διότι αντί για το «Παρέλθοι», αυτός το απέδωσε ως «Παρέλθη». Ωστόσο, όταν ο Θεός επιφέρει την τιμωρία στους αμαρτωλούς στον κατάλληλο καιρό, η ομορφιά του παρόντος αποδεικνύεται σαθρή, όπως δηλώνει και το ακόλουθο:

«Διότι διήλθε πνεύμα μέσα του, και δεν θα υπάρχει πλέον, και δεν θα αναγνωρίσει πια τον τόπο του.» Σε τίποτα δεν διαφέρουμε από το χόρτο και το άνθος, το οποίο την άνοιξη μεν θάλλει, μετά από λίγο όμως μαραίνεται και φθείρεται· διότι και πάλι ο λόγος αναφέρεται στον εξωτερικό άνθρωπο. Διότι, όσον αφορά την υλική ζωή, σύμφωνα με την οποία είμαστε χώμα, παρατείνοντας τον παρόντα χρόνο για μερικές ημέρες, παραβαλλόμαστε με χόρτο που ξηραίνεται. Επειδή και σύμφωνα με τον Ησαΐα, «Κάθε σάρκα είναι χόρτο, και κάθε δόξα ανθρώπου σαν άνθος χόρτου». Ανέτειλε ο ήλιος και εξήρανε το χόρτο, και το άνθος του έπεσε· μέσα από αυτά παρουσιάζει τις φαινομενικές ευημερίες των ανθρώπων, τον πλούτο, τη δόξα, τα αξιώματα, τα οποία μαραίνονται όπως ακριβώς το χόρτο.

Διότι ορθώς είπε εκείνος που ανέφερε ότι: «Οι ημέρες του ανθρώπου είναι σαν το χορτάρι· σαν το άνθος του αγρού, έτσι θα ανθίσει». Και ορθώς πάλι και κάποιος άλλος, αδελφόθεος, συμφωνεί με αυτά λέγοντας ότι: «Κάθε σάρκα είναι χορτάρι, και κάθε δόξα ανθρώπου σαν το άνθος του χορταριού· ξεράθηκε το χορτάρι και το άνθος του έπεσε, και η ομορφιά του προσώπου του χάθηκε». Διότι ορθώς αυτοί οι θεόπνευστοι ρήτορες παρομοίασαν την ανθρώπινη ζωή με το χορτάρι και το άνθος του χορταριού· τώρα όμως η ζωή του ανθρώπου διαλύεται ευκολότερα και από το χορτάρι και από το άνθος. Διότι υπάρχει καιρός για να βλαστήσει το χορτάρι και καιρός για να μαραθεί, και καιρός για να ανθίσει και καιρός για να απανθίσει. Ο άνθρωπος όμως, επειδή πεθαίνει και ενώ περπατά και ενώ στέκεται και ενώ κάθεται, δεν θα έκανε λάθος κανείς αν έλεγε ότι διαλύεται και εξαφανίζεται από την παρούσα ζωή ευκολότερα και από το χορτάρι και από το άνθος.

Βλέπεις πώς η ταπείνωση αναδεικνύει και τον πλούσιο λαμπρό, υψηλό και άξιο της βασιλείας; Γι' αυτό λέει: «ο δε πλούσιος ας καυχάται για την ταπείνωσή του». Σε αυτή την ταπείνωση, λέει, ας ελπίζει, σε αυτήν ας έχει θάρρος, μέσω αυτής θα υψωθεί· διότι, εάν δεν κερδίσει αυτό από τον πλούτο, τι άλλο θα αποκομίσει από αυτόν, από χώμα δηλαδή, από πηλό, από τόσο μικρά πετραδάκια, ή μάλλον, όπως λέει ο ιερός Ιάκωβος, από κάτι που δεν διαφέρει καθόλου από το άνθος του χόρτου, το οποίο προς στιγμήν ανθίζει και πολλές φορές τέρπει τις αισθήσεις, αλλά όταν το κάψει ο ήλιος ξεραίνεται και εξαφανίζεται, χωρίς να απομένει ούτε ίχνος από την προηγούμενη ομορφιά του; Όπως λοιπόν το άνθος του χόρτου, στο οποίο προβάλλει η ομορφιά, φθείρεται και χάνεται, έτσι και ο πλούσιος, πορευόμενος μέσα στην ίδια του την ευδαιμονία, μαραίνεται και καταστρέφεται μέσα στο ίδιο το άνθος της πολυτέλειας.

Ας αναλογιστούμε, αν νομίζετε, και τους εαυτούς μας. Μήπως σε λίγο δεν θα αναχωρήσουμε κι εμείς από τα εγκόσμια, και θα μνημονευόμαστε από άλλους, όπως ακριβώς τώρα εμείς θυμόμαστε αυτούς που προηγήθηκαν; Ναι, αδελφοί, έτσι οικονoμείται η ζωή μας, και είμαστε άνθρωποι θνητοί, που δεν γνωρίζουμε το αύριο. «Διότι ποια είναι η ζωή μας; Ένας ατμός, σύμφωνα με τα γραφόμενα, που φαίνεται για λίγο και έπειτα εξαφανίζεται»· ένα ανοιξιάτικο άνθος που ανθίζει το πρωί και αμέσως μαραίνεται· «οι ημέρες του ανθρώπου είναι σαν το χορτάρι, σαν το άνθος του αγρού, έτσι θα ανθίσει»· «ο άνθρωπος ομοιάζει με ματαιότητα, οι ημέρες του παρέρχονται σαν σκιά.» «Κάθε σάρκα είναι σαν το χόρτο, και κάθε δόξα ανθρώπου σαν το άνθος του χόρτου»· «Ανέτειλε ο ήλιος με τον καύσωνα και εξήρανε το χόρτο, και το άνθος του έπεσε, και η ωραιότητα της όψης του καταστράφηκε.» Έτσι θα μαρανθούμε κι εμείς, έτσι θα αναχωρήσουμε από τα εγκόσμια, όπως είπαν οι άγιοι. Διότι δικά τους είναι τα προαναφερθέντα παραδείγματα· αλλά μακάριος είναι αυτός που κατανοεί, μακάριος αυτός που εκζητά τον Θεό, μακάριος αυτός που βιάζει τον εαυτό του καθημερινά στους αγώνες της υποταγής, αυτός που δεν αντιλέγει, ο αγόγγυστος, ο υπάκουος, ο πρόθυμος στα έργα, ο ακούραστος στη διακονία, ο κατανυκτικός, ο μειλίχιος, ο ευπρόσιτος, ο προσηνής, αυτός που ετοιμάζεται για την έξοδό του.