Αὕτη δὲ ἡ βία ἐγχρονίσασα τῇ συνηθείᾳ ἡδεῖαν τὴν πρὸς τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ σχέσιν ἐμποιεῖ καὶ τὴν διάθεσιν εἰς ἕξιν μετατίθησιν· ἡ δὲ χαρίζεται τὸ πρὸς τὰς πονηρὰς ἕξεις τε καὶ σχέσεις μονιμώτατον μῖσος, τὸ δὲ πρὸς τὰ πονηρὰ τοιοῦτον μῖσος τὴν ἀπάθειαν καρποφορεῖ, παρ’ ἧς ἡ πρὸς τὸν μόνον ἀγαθὸν ἀγάπη τίκτεται. Ζῶν τοίνυν καὶ ἐνεργὸν παραστῆσαι δεῖ τῷ Θεῷ τὸ τῆς ψυχῆς παθητικόν, ἵνα ᾖ θυσία ζῶσα, ὅπερ ὁ Ἀπόστολος καὶ περὶ τοῦ σώματος ἡμῶν εἶπε· «Παρακαλῶ» γάρ φησιν «ὑμᾶς διὰ τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ παραστῆσαι τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ». Πῶς οὖν τὸ ἡμέτερον σῶμα ζῶν ἂν παρασταίη θυσία τῷ Θεῷ εὐάρεστος; Ὁπότε λεῖα μὲν ὁρῶσιν ἡμῶν οἱ ὀφθαλμοί, κατὰ τὸ γεγραμμένον· «Ὁ βλέπων λεῖα ἐλεηθήσεται», καὶ τὸν ἄνωθεν ἔλεον ἐπισπῶνται καὶ πορίζουσιν ἡμῖν, ὦτα δ’ ὑπόκειται τοῖς θείοις διδάγμασιν, οὐχ ὥστε ἀκοῦσαι μόνον αὐτῶν, ἀλλ’ ὥστε κατὰ τὸ δαυιτικὸν «μεμνῆσθαι τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ τοῦ ποιῆσαι αὐτάς», «οὐκ ἀκροατὴν ἐπιλησμονῆς» κατὰ τὸ εἰρημένον τῷ ἀδελφοθέῳ τῶν ἀποστόλων «γενόμενον, ἀλλὰ παρακύψαντα εἰς νόμον τέλειον τῆς ἐλευθερίας καὶ παραμείναντα καὶ μακάριον ὄντα ἐν τῇ ποιήσει αὐτοῦ», γλῶσσα δέ, χεῖρές τε καὶ πόδες ὑπηρετῶσι τοῖς θείοις θελήμασι. Τί οὖν αἱ ἐνέργειαι αὗται τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ; Οὐ κοιναί εἰσιν ἐνέργειαι ψυχῆς καὶ σώματος;
Μετάφραση
Αυτή δε η βία, όταν εδραιωθεί με τη συνήθεια, δημιουργεί ευχάριστη σχέση με τις εντολές του Θεού και μετατρέπει τη διάθεση σε μόνιμη έξη. Αυτή πάλι χαρίζει το πιο σταθερό μίσος προς τις πονηρές έξεις και σχέσεις, ενώ ένα τέτοιο μίσος προς τα πονηρά καρποφορεί την απάθεια, από την οποία γεννιέται η αγάπη προς τον μόνο Αγαθό. Πρέπει, λοιπόν, να παραστήσουμε το παθητικό μέρος της ψυχής ζωντανό και ενεργό στον Θεό, ώστε να αποτελεί θυσία ζωντανή, όπως ακριβώς είπε ο Απόστολος και για το σώμα μας: «Σας παρακαλώ», λέει, «δια των οικτιρμών του Θεού, να παραστήσετε τα σώματά σας θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στον Θεό». Πώς λοιπόν το δικό μας σώμα θα μπορούσε να παρασταθεί ζωντανό ως ευάρεστη θυσία στον Θεό; Όταν τα μάτια μας βλέπουν τα ορθά, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Εκείνος που βλέπει τα ορθά θα ελεηθεί», και έτσι προσελκύουν και μας εξασφαλίζουν το άνωθεν έλεος· όταν τα αυτιά υποτάσσονται στα θεία διδάγματα, όχι απλώς για να τα ακούν, αλλά ώστε, σύμφωνα με τον Δαβίδ, «να θυμούνται τις εντολές του Θεού για να τις εφαρμόζουν», μη γινόμενος κανείς «ακροατής που τα ξεχνά», σύμφωνα με όσα λέει ο αδελφόθεος απόστολος, «αλλά εκείνος που εγκύπτει στον τέλειο νόμο της ελευθερίας και παραμένει σε αυτόν, όντας μακάριος στην εφαρμογή του»· και όταν η γλώσσα, τα χέρια και τα πόδια υπηρετούν τα θεία θελήματα. Τι είναι λοιπόν αυτές οι ενέργειες των εντολών του Θεού; Δεν είναι κοινές ενέργειες ψυχής και σώματος;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες