Πατερικές αναφορές στο ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ 1:6

Διότι καθένας που ζητά λαμβάνει· και αυτός που αναζητά βρίσκει· και σε αυτόν που κρούει θα ανοιχθεί· και πάλι σε άλλο σημείο: Εάν δε κάποιος από εσάς υστερεί σε σοφία, ας τη ζητήσει από τον Θεό, ο οποίος δίδει σε όλους απλόχερα και δεν ονειδίζει, και θα του δοθεί· ας ζητά όμως με πίστη, χωρίς να αμφιβάλλει καθόλου.

Αποσπάσματα του Αγίου Κυρίλλου στις Καθολικές Επιστολές. Στην Επιστολή του μακαρίου Αποστόλου Ιακώβου. «Ας ζητάει όμως με πίστη, χωρίς να αμφιβάλλει καθόλου», κ.λπ. Του Κυρίλλου. Διότι αυτός που αμφιβάλλει είναι ομολογουμένως υβριστής. Επειδή, αν δεν έχεις πιστέψει ότι εκπληρώνει το αίτημά σου, μην προσέρχεσαι καθόλου, για να μη βρεθείς κατήγορος του Παντοδύναμου, επιδεικνύοντας απερίσκεπτα διψυχία. Πρέπει, επομένως, να αποφεύγεται αυτή η τόσο αισχρή νόσος.

{"chunk_id": "", "translation": "Κεφάλαιο 18. Σχετικά με το ότι πρέπει πάντοτε να προσευχόμαστε και να μην αποκάμνουμε. (A f. 236, C f. 144 b, D f 59) Πρέπει, λοιπόν, να προσευχόμαστε αδιάλειπτα, σύμφωνα με τα λόγια του μακαρίου Παύλου, γνωρίζοντας καλά και πιστεύοντας ακλόνητα ότι αυτός που παρακαλείται μπορεί να κατορθώσει τα πάντα. «Διότι ας ζητά κάποιος», λέει, «με πίστη χωρίς να αμφιβάλλει καθόλου. Διότι αυτός που αμφιβάλλει μοιάζει με κύμα της θάλασσας που παρασύρεται και ριπίζεται από τον άνεμο». Ας μην νομίζει, λέει, ο άνθρωπος εκείνος ότι θα λάβει κάτι από τον Κύριο· διότι ομολογουμένως αυτός που αμφιβάλλει είναι υβριστής. Εάν δηλαδή δεν έχεις πιστέψει ότι θα εκπληρώσει το αίτημά σου, μην προσέλθεις καθόλου· για να μην βρεθείς κατήγορος αυτού που τα μπορεί όλα, έχοντας διγνωμία απερίσκεπτα. Πρέπει, επομένως, να απορρίπτουμε αυτήν την τόσο αισχρή νόσο· και το ότι ο Θεός θα συγκατανεύσει σε εκείνους που δεν κάνουν τις ικεσίες τους επιπόλαια ή αμελώς, αλλά με προθυμία και αδιαλείπτως, το επιβεβαιώνει η προκειμένη παραβολή. Διότι, εάν τον άδικο κριτή, αυτόν που ούτε τον Θεό φοβόταν ούτε άνθρωπο ντρεπόταν, τον έκαμψε η συνεχής προσέλευση της χήρας, ώστε ακόμη και παρά τη θέλησή του να της αποδώσει δικαιοσύνη, πώς ο φιλευσπλαχνικός και μισοπόνηρος Θεός, αυτός που πάντοτε προσφέρει χείρα σωτηρίας σε όσους τον αγαπούν, δεν θα δεχθεί αυτούς που προσέρχονται σε αυτόν και την ημέρα και τη νύχτα, και δεν θα τους αποδώσει δικαιοσύνη ως εκλεκτούς του; (A f. 236) Αλλά, ποιοι είναι τελικά αυτοί που τους αδικούν; Ελάτε λοιπόν, ελάτε να εξετάσουμε [κώδ."}

Διατηρώντας δε και τη μνήμη των κακών, αναλογίζεται επιμελώς από πού του συνέβησαν αυτά και για ποια αιτία περιέπεσε σε ένα τέτοιο κακό· και αναλογιζόμενος λοιπόν αυτά, οχυρώνει από παντού τον εαυτό του, για να μην περιπέσει στις ίδιες συμφορές. Έτσι λοιπόν, ρυθμίζοντας καλά και παιδαγωγώντας τη ζωή του, ομολογεί πολλή ευγνωμοσύνη σε Εκείνον που τον έσωσε, παρακαλώντας Τον, όπως ακριβώς Τον βρήκε λυτρωτή, έτσι να Τον έχει διαρκώς φύλακα και στο μέλλον. Αυτήν τη στάση ας μιμηθούμε και εμείς, και αν παρασυρθούμε σε κάποιο αμάρτημα, ας ανανήψουμε γρήγορα, και ας κάνουμε την πτώση μας πρόφαση ασφαλείας και αφορμή για να μην αμαρτήσουμε πλέον. Πώς λοιπόν θα το πράξεις; Έχεις διδάσκαλο τον Δαβίδ. Αμάρτησες; Μην αδρανήσεις παραμένοντας στην αμαρτία, αλλά εγέρσου· αναλογίσου αμέσως ότι ο Θεός απέστρεψε το πρόσωπό Του από εσένα, ότι σε λησμόνησε· έπειτα κλάψε, στέναξε, λούσε κάθε νύχτα την κλίνη σου με δάκρυα, απομακρύνσου γρήγορα από εκείνους που εργάζονται την ανομία. Διότι και αυτά είναι διδάγματα του Δαβίδ. Πες μαζί του: «Έως πότε, Κύριε, θα με λησμονείς ολοκληρωτικά; Έως πότε θα αποστρέφεις το πρόσωπό Σου από εμένα;». Πες το, όχι με τη γλώσσα, αλλά πολύ πρωτύτερα με την καρδιά· πες και τα άλλα δικαιώματα του Δαβίδ. Όταν τα πεις όλα, να ελπίζεις στο έλεός Του, να ελπίζεις, να μην αμφιβάλλεις. Διότι εκείνος που αμφιβάλλει, λέγει, μοιάζει με το κύμα της θάλασσας, το οποίο παρασύρεται και αναταράσσεται από τον άνεμο.

Αδελφοί, ο χριστιανός είναι πίστη· εκείνος, λοιπόν, που προσέρχεται με πίστη θα κερδίσει πολλά, «εκείνος όμως που αμφιβάλλει μοιάζει με κύμα της θάλασσας που παρασύρεται και χτυπιέται από τον άνεμο», ο οποίος δεν πρόκειται να λάβει τίποτα· διότι όλοι οι άγιοι ευαρέστησαν τον Θεό μέσω της πίστεως. Ας αποδεχθούμε, λοιπόν, την παράδοση της Εκκλησίας με ευθύτητα καρδιάς και όχι με πολλούς λογισμούς· διότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ευθύ, αυτοί όμως αναζήτησαν πολλούς λογισμούς. Ας μην καταδεχτούμε να μάθουμε νέα πίστη, σαν να έχει καταδικαστεί η παράδοση των αγίων Πατέρων· διότι λέει ο θείος απόστολος: «Εάν κάποιος σας κηρύττει διαφορετικό ευαγγέλιο από αυτό που παραλάβατε, ας είναι ανάθεμα.» Προσκυνούμε, λοιπόν, τις εικόνες, προσφέροντας την προσκύνηση όχι στην ύλη, αλλά μέσω αυτών στα πρόσωπα που εικονίζονται σε αυτές. «Διότι η τιμή προς την εικόνα αναβαίνει προς το πρωτότυπο», όπως λέει ο θείος Βασίλειος.

Περάστε από τις συνάξεις των επισκόπων, όπως λέει, και στείλτε απεσταλμένους στους συλλόγους των ιερέων και δείτε, αν στέκονται σταθεροί στην πατρώα πίστη. Αν δεν άλλαξαν την ευσεβή ομολογία που κατήλθε σε αυτούς άνωθεν, θα γίνουν οι ίδιοι κατήγοροι του εαυτού τους. Και αν δεν το θέλουν, θα φανούν να εξαναγκάζονται και να εξωθούνται από τα ίδια τα πράγματα. Διότι δεν θα έχουν ανάγκη από εξωτερικούς κατηγόρους ούτε από κάποιους ελέγχους, αλλά θα αποκριθούν και θα πουν: Αλλάξαμε την πίστη μας και δεν μείναμε σταθεροί στην ομολογία μας, ούτε νιώσαμε ιερό δέος για το θείο θυσιαστήριο, στο οποίο φέραμε πάνω στον αυχένα μας τα ιερά και ευαγγελικά λόγια, ούτε τηρήσαμε τις υποσχέσεις που δώσαμε ενώπιόν τους εκεί, αλλά γίναμε παραβάτες όλων, αποστατήσαμε και παρεκκλίναμε από την ευθεία οδό. Και είμαστε δίψυχοι, ασταθείς σε όλους τους δρόμους μας, και μοιάζουμε με το κύμα της θάλασσας που το παρασέρνει και το χτυπά ο άνεμος. Τέτοια είναι άλλωστε η κακία της απιστίας, που δεν έχει πουθενά τίποτα το σταθερό και το βάσιμο, αλλά πάντοτε μεταπίπτει, και φέρεται και μεταβάλλεται πότε έτσι και πότε αλλιώς. Και για να τα πούμε όλα με έναν λόγο, επειδή επιδιώξαμε να αρέσουμε σε ανθρώπους, εκπέσαμε από το να είμαστε δούλοι του Θεού. Πράγματα που δεν είναι θεμιτό ούτε καν να τα σκεφτεί κανείς, εμείς δεν διστάσαμε να τα πούμε, έχοντας φρονήσει και πράξει τα αντίθετα από αυτά που πρεσβεύει ο Παύλος.

Γι' αυτό ούτε στην ενότητα της πίστεως και της επίγνωσης του Υιού του Θεού κατέληξαν, όντας όμοιοι κατά το φρόνημα και τη διάθεση με εκείνους που απείθησαν, στους οποίους ορκίστηκε ο Θεός ότι δεν θα εισέλθουν στην κατάπαυσή Του εξαιτίας της απείθειάς τους. Δικαίως, λοιπόν, σύμφωνα με τον μαθητή του Σωτήρος, θα κατακριθούν ως δίψυχοι και ασταθείς σε όλες τις οδούς τους, καθώς μοιάζουν με το κύμα της θάλασσας που δέρνεται και ταράσσεται από τον άνεμο. Σε αυτούς, βεβαίως, προσέταξε να ταλαιπωρούνται, να πενθούν και να κλαίνε, και το γέλιο τους να μετατραπεί σε πένθος και η χαρά σε κατήφεια. Όμως, η δική μας πίστη δεν θα κατακριθεί εξαιτίας της απιστίας και της ασέβειάς τους, ούτε για τον λόγο αυτόν πρέπει να αποφεύγονται οι ιερογραφίες.

Επιπλέον, και ο μαθητής του Σωτήρος θα μπορούσε να σας επιπλήξει αυστηρότερα, λέγοντας: «Μοιάζετε με το κύμα της θάλασσας που παρασύρεται και κλυδωνίζεται από τον άνεμο». Διότι πράγματι, εξαιτίας της πολλής σας μικροψυχίας και της ευκολίας σας απέναντι σε οτιδήποτε σας φαίνεται πιθανό, όντας εύκολα παρασυρόμενοι, αλλάζετε γνώμη με ευκολία, αποδεικνυόμενοι πιο ασταθείς και από τον Εύριπο της Χαλκίδας. Ακούστε τα αυτά και συνετιστείτε ελεγχόμενοι, και ντραπείτε για το από πού και σε ποια κατάσταση έχετε ξεπέσει, αντιλαμβανόμενοι έστω και τώρα, εσείς που εγκαταλείψατε την ωραία και βασιλική οδό της ευγενούς και αμωμήτου πίστεώς μας, και αποκλίνατε αστόχαστα και επικίνδυνα προς την τραχιά και ανηφορική, που οδηγεί σε αγκάθια και γκρεμούς. Διότι αθετήσατε το πνεύμα της χάριτος, έχοντας αδιαφορήσει για τους υγιείς λόγους της πίστεως, και έχοντας στραφεί προς το λαοπλάνο πνεύμα του ψεύδους που ενεργεί στους υιούς της απειθείας, υποτασσόμενοι στα προστάγματα και τα θελήματα εκείνων που λαλούν διεστραμμένα, οι οποίοι είναι κατεφθαρμένοι και στην ψυχή και στη διάνοια. Διότι τι θα μπορούσε να σοφιστεί ή τι το καλό να σκεφτεί αυτός που νικιέται από τον Μαμωνά και υποκύπτει κτηνωδώς στα πάθη της σαρκός, χωρίς να έχει φροντίσει ποτέ καθόλου για όσα συντελούν στη δόξα του Θεού ή φέρνουν ωφέλεια στην ψυχή; Έτσι και εσείς, έχοντας συμπλακεί με το αλλότριο και βάρβαρο φρόνημα, προτιμήσατε να συμπεριφέρεστε ως βάρβαροι μάλλον παρά ως χριστιανοί.

Εάν, λοιπόν, είμαστε έτσι και συνδεόμαστε και δενόμαστε μεταξύ μας με την ένωση της αγάπης, θα προκόβουμε όλο και περισσότερο και ο Θεός θα δοξαστεί με το έργο μας, και η πολιτεία μας θα γίνει ακουστή σε μεγάλο μέρος της οικουμένης. Αλλά κανείς, παρακαλώ, ας μην κάνει το δικό του θέλημα και ας μην είναι ιδιόρρυθμος· διότι, όπως λέει, «αλίμονο σε εκείνους που είναι συνετοί κατά την ιδέα τους και σοφοί στα δικά τους μάτια». Κανείς να μην είναι νωθρός και χαλαρός, για να μην ακούσει: «Πήγαινε στο μυρμήγκι, ώ οκνηρέ»· μήτε πάλι να είναι αναποφάσιστος και να ταλαντεύεται στις κρίσεις του, για να μην ακούσει και αυτός τον λόγο που λέει: «Ο δίγνωμος άνθρωπος είναι ασταθής σε όλους τους δρόμους του». Αντίθετα, όλοι να είστε ευκίνητοι και αεικίνητοι προς την εκπλήρωση της εντολής, ειλικρινείς και απρόσκοπτοι μέσω της εξαγόρευσης των κρυφών σας λογισμών, να μην κυριεύεστε από την κενοδοξία, μήτε να καταβαραθρώνεστε από τις μιαρές ηδονές, μήτε να παρασύρεστε από τις δικές σας επιθυμίες· διότι ένας τέτοιος άνθρωπος μοιάζει με κύμα της θάλασσας που το σπρώχνει και το χτυπά ο άνεμος και δεν έχει καμία σταθερότητα, μήτε στερεό θεμέλιο στην καρδιά του. Αλλά μακριά από όλους σας τέτοια πράγματα. Όσα όμως είναι αξιέπαινα και ανώτερα, αυτά να αποκτήσετε, με αυτά να πλουτίσετε και αυτά να αποθησαυρίσετε στις τίμιες ψυχές σας, ώστε να επιτύχετε τη βασιλεία των ουρανών.

Και τα φάρμακα της σωτηρίας είναι φανερά· και αφού είστε υγιείς, να γίνεστε ακόμη πιο υγιείς εν Κυρίω. «Εάν δε κάποιος από εσάς υστερεί σε σοφία, όπως αναφωνεί ο Αδελφόθεος, ας την ζητά από τον Θεό που τη δίνει σε όλους απλόχερα και χωρίς να ονειδίζει, και θα του δοθεί· ας ζητά όμως με πίστη, χωρίς να αμφιβάλλει καθόλου· διότι αυτός που αμφιβάλλει μοιάζει με το κύμα της θάλασσας που το παρασέρνει και το χτυπά ο άνεμος. Διότι ας μην νομίζει ο άνθρωπος εκείνος ότι θα λάβει κάτι από τον Κύριο· επειδή ο δίγνωμος άνδρας είναι ασταθής σε όλους τους δρόμους του.» Επομένως, ας μην είμαστε δίγνωμοι, ούτε να διστάζουμε στις δεήσεις μας· αλλά με ευχαριστία και ειλικρινή πίστη ας απευθύνουμε τα αιτήματά μας προς τον Θεό, και οπωσδήποτε θα επιτύχουμε αυτά που ποθούμε· και το αλλότριο πυρ θα σβήσει, και οι εχθρικοί λογισμοί θα τραπούν σε φυγή, και με τη βοήθεια του Θεού θα ολοκληρωθεί το προκείμενο σε εμάς μαρτύριο της υποταγής. Θέλω δε να γνωρίζετε, αδελφοί, ότι το ταμείο μας δεν έχει πολλές εισφορές, και προκύπτουν έξοδα ενώ δεν υπάρχουν έσοδα· και μάλιστα τώρα, που εξέλιπε και ο οίνος, εξαιτίας του οποίου και κλονίζεστε οι ασθενέστεροι· αλλά να έχετε θάρρος, ο Κύριος έκανε ταχεία την επίσκεψή Του χορηγώντας τον καρπό του σίτου και του οίνου και των άλλων αναγκών, και θα συνεχίσει να το κάνει, εάν προσηλωνόμαστε σε Αυτόν ολοκληρωτικά· και αν πράττουμε τα αρεστά σε Αυτόν, χωρίς να μετεωριζόμαστε και να απομακρυνόμαστε από την πεποίθησή μας σε Αυτόν· διότι ο Ίδιος έχει πει: «Δεν θα σε αφήσω, ούτε πρόκειται να σε εγκαταλείψω.»