ἵνα τοίνυν ἐπιδείξῃ σαφῶς ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς, πρὸς τίνας αὐτῷ γέγονέ τε καὶ ἔστιν ὁ λόγος, καὶ τίσιν ἡ τῆς ὑποσχέσεως ὀφείλεται χάρις, ἐφ᾽ ᾧ ἔσται καὶ ἀληθῶς, παρεκόμισεν εὐθὺς τῶν ἀγαπώντων τὸ πρόσωπον, καὶ τὸν ἀκριβῆ νομοφύλακα παραζεύγνυσι τῷ λόγῳ, δεικνὺς ὅτι πρὸς αὐτοὺς καὶ οὐχ ἑτέρους ἡ τῆς ἡμερότητος ἐπαγγελία καὶ ἡ τῶν πνευματικῶν ἀγαθῶν ἐπίδοσις δι᾽ αὐτοῦ κρατήσει καὶ γενήσεται. ὅτι γὰρ ὄκνῳ πολλάκις ἡ χορηγὸς συστέλλεται χεὶρ τοῦ Θεοῦ, τοῖς οὐκ ὀρθῶς ἐθέλουσιν αἰτεῖν τὸ τῶν ἐλπισθέντων ἀποκλείουσα πέρας, συνήσεις εὐκόλως ἐξ ὧν ὁ Χριστοῦ μαθητὴς ἀποτείνεται γράφων ὡδί “Αἰτεῖτε καὶ οὐ λαμβάνετε, διότι κακῶς αἰτεῖτε, ”ἵνα ἐν ταῖς ἡδοναῖς ὑμῶν δαπανήσετε.” διὸ καὶ πάλιν περὶ τῶν διψυχεῖν εἰωθότων φησί “Μὴ γὰρ οἰέσθω ὁ ἄνθρωπος ”ἐκεῖνος, ὅτι λήψεταί τι παρὰ τοῦ Κυρίου· ἀνὴρ γὰρ “δίψυχος, ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ.” τοῖς μὲν γὰρ ἐρωτῶσιν οὐκ εἰς κατόρθωσιν ἀρετῆς τὴν ἄνωθεν χάριν, ἀλλ᾽ εἰς ἀπόλαυσιν σαρκικῆς ἡδονῆς καὶ κοσμικῶν ἐπιθυμιῶν, μονονουχὶ καὶ ἀποφράττει τὸ οὖς ὁ Θεὸς, χορηγεῖ δὲ παντελῶς οὐδέν· ἃ γὰρ ἂν ἀποφάσκῃ καὶ ἀπόβλητα ποιῆται διὰ τὴν ἐνοῦσαν αὐτοῖς βδελυρίαν, πῶς ἂν χορηγήσαι τισίν; ἡ δὲ ἁπάσης γλυκύτητος πηγὴ πῶς ἂν αὐτὴ πικρὸν ἀναβλύσαι νᾶμα;
Μετάφραση
Προκειμένου, λοιπόν, να αποδείξει σαφώς ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός προς ποιους έγινε και απευθύνεται ο λόγος Του, και σε ποιους οφείλεται η χάρη της υπόσχεσης, η οποία και θα εκπληρωθεί αληθινά, παρουσίασε αμέσως το πρόσωπο εκείνων που Τον αγαπούν, και συνδέει στενά με τον λόγο Του τον ακριβή τηρητή του νόμου, δείχνοντας ότι προς αυτούς και όχι προς άλλους η υπόσχεση της αγαθότητάς Του και η χορηγία των πνευματικών αγαθών θα ισχύσει και θα πραγματοποιηθεί μέσω Αυτού. Διότι το ότι πολλές φορές το χορηγικό χέρι του Θεού συστέλλεται με δισταγμό, αποκλείοντας την εκπλήρωση των προσδοκιών σε εκείνους που δεν θέλουν να ζητούν ορθά, θα το κατανοήσεις εύκολα από όσα απευθύνει ο μαθητής του Χριστού γράφοντας τα εξής: «Ζητάτε και δεν λαμβάνετε, διότι κακώς ζητάτε, για να τα καταναλώσετε στις ηδονές σας». Γι' αυτό και πάλι, σχετικά με εκείνους που συνηθίζουν να διψυχούν, λέει: «Ας μην νομίζει, λοιπόν, ο άνθρωπος εκείνος ότι θα λάβει κάτι από τον Κύριο· διότι ο δίψυχος άνδρας είναι ασταθής σε όλους τους δρόμους του». Διότι σε εκείνους που ζητούν την άνωθεν χάρη όχι για την επίτευξη της αρετής, αλλά για την απόλαυση σαρκικών ηδονών και κοσμικών επιθυμιών, ο Θεός σχεδόν κλείνει τα αυτιά Του και δεν τους χορηγεί απολύτως τίποτα. Διότι πράγματα που τα απορρίπτει και τα θεωρεί απαράδεκτα εξαιτίας της ενυπάρχουσας σε αυτά βδελυρότητας, πώς θα μπορούσε να τα χορηγήσει σε κάποιους; Και η πηγή κάθε γλυκύτητας, πώς θα μπορούσε η ίδια να αναβλύσει πικρό νάμα;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες