Πατερικές αναφορές στο ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ 2:1

Και βέβαια ο μαθητής του Σωτήρος, ο Ιάκωβος, έλεγε τα εξής: «Αδελφοί μου, να μην έχετε την πίστη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού της δόξης με προσωποληψίες». Β. Έπειτα, ποια είναι η δόξα του Υιού σε σύγκριση με εκείνη του Πατρός; Α. Ούτε ανώτερη, αγαπητέ μου, ούτε κατώτερη, αλλά η ίδια· μάλλον δε, όπως ακριβώς είναι σοφία και δύναμη του Πατρός, έτσι θα είναι και δόξα, έχοντας εκλάμψει αρρήτως από την ουσία Εκείνου που τον γέννησε, και φανερώνοντας μέσω του εαυτού Του τη φύση από την οποία προήλθε, όπως ακριβώς μια ακτίνα του ήλιου και το απαύγασμα του φωτός που προβάλλει από την ουσία εκείνου που το εκπέμπει, και νοούμενο πλέον πολύ καλά ως εκείνο από το οποίο προέρχεται, λόγω της άκρας ομοιότητας και της ταυτοειδούς ποιότητας. Β. Άραγε θα μπορούσες να μας πεις από τις Ιερές Γραφές ποια θα ήταν η απόδειξη τέτοιων ισχυρισμών; Α. Αν και ελάχιστος κόπος θα χρειαστεί για να σου συγκεντρώσω τις φωνές των αγίων. Διότι ο Παύλος, στέλνοντας επιστολή στους Εφεσίους, λέει: «Γι' αυτό κι εγώ, έχοντας ακούσει για την πίστη σας στον Κύριο Ιησού και για την αγάπη σας προς όλους τους αγίους, δεν παύω να ευχαριστώ για εσάς, κάνοντας μνεία για εσάς στις προσευχές μου, ώστε ο Θεός του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Πατήρ της δόξης, να σας δώσει πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως στην επίγνωσή Του.» Κατανοείς λοιπόν ότι ονόμασε αμέσως τον Θεό, Πατέρα του Χριστού και Πατέρα της δόξης, αποδεικνύοντας, νομίζω, ότι ο Χριστός δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δόξα του Πατρός.

Διότι ο Ησαΐας λέγει κάπως έτσι: «Όπως εάν κάποιος άνθρωπος ραβδίζει την ελιά, έτσι θα τους ραβδίσουν, και εάν σταματήσει ο τρυγητός, αυτοί θα φωνάξουν δυνατά. Όσοι δε εναπομείνουν πάνω στη γη θα ευφρανθούν μαζί με τη δόξα του Κυρίου.» Και πάλι ένας άλλος από τους αγίους λέγει: «Φωτίζου, λέγει, Ιερουσαλήμ· διότι έρχεται το φως σου, και η δόξα του Κυρίου ανέτειλε πάνω σου. Ιδού, σκοτάδι και γνόφος θα καλύψει τη γη, αλλά πάνω σε σένα θα φανεί ο Κύριος, και η δόξα του θα εμφανιστεί σε εσένα.» Ο δε Ιάκωβος ο μαθητής του λέγει: «Αδελφοί, μην έχετε με προσωποληψίες την πίστη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού της δόξης.» Και πάλι ο θεσπέσιος Πέτρος: «Εάν ονειδίζεστε για τον Χριστό, είστε μακάριοι, διότι το Πνεύμα της δόξης και το Πνεύμα του Θεού αναπαύεται πάνω σας.» Β— Αρκετά όμως με αυτά για εμάς, ω γενναίε. Πες μου όμως πώς πρέπει να νοηθεί από εμάς αυτό που έχει γραφεί για τον Χριστό: «Ο οποίος στις ημέρες της σάρκας του, αφού πρόσφερε δεήσεις και ικεσίες προς εκείνον που μπορούσε να τον σώσει από τον θάνατο, με ισχυρή κραυγή και δάκρυα, και αφού εισακούσθηκε για την ευλάβειά του, αν και ήταν Υιός, έμαθε την υπακοή από αυτά που έπαθε, και αφού τελειώθηκε, έγινε σε αυτούς που τον υπακούν αίτιος ακατάλυτης σωτηρίας.» Θα προσθέσω δε σε αυτά που είπα και εκείνο: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» Διότι λένε ότι τέτοια πράγματα είναι αταίριαστα προς τον Θεό Λόγο, και ότι υπολείπονται πολύ από την ενυπάρχουσα σε αυτόν υπεροχή.

ΑΛΛΟ. «Αδελφοί μου, να μην έχετε με προσωποληψίες την πίστη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού της δόξης.» Στους αγίους προφήτες ο Θεός λέει κάπου: «Τη δόξα μου δεν θα τη δώσω σε άλλον.» Πώς λοιπόν θα είναι Κύριος της δόξης ο Υιός, εάν πράγματι είναι άλλης φύσεως και ξένος προς την ουσία του Πατρός; Διότι κανένα δεν θα φέρει τη δόξα που αρμόζει μόνο στον Θεό, εάν είναι εξ ολοκλήρου κάτι το δημιουργημένο. Αλλά ο Υιός είναι Κύριος της δόξης· διότι δεν ψεύδεται το Πνεύμα της αλήθειας που λαλεί τέτοια πράγματα στους αγίους. Επομένως δεν είναι κτιστός, αλλά μάλλον εικόνα και χαρακτήρας του Πατρός, Αυτός που είναι Κύριος της δόξης. Σε Εκείνον δε, στον οποίο ανήκουν εκ φύσεως όλα τα γνωρίσματα του Πατρός, εύλογα θα ακολουθούσε μαζί με τα άλλα και το να είναι Κύριος της δόξης.

Στον Ιάκωβο. Αδελφοί, μην έχετε με προσωποληψίες την πίστη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού της δόξης. Στον Πέτρο. Εάν ονειδίζεστε στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, είστε μακάριοι, διότι το Πνεύμα της δόξης και του Θεού αναπαύεται επάνω σας.

Κεφάλαιο Β΄. Αδελφοί μου, μην έχετε την πίστη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού της δόξης με προσωποληψίες. Για ποιο λόγο εσύ υψηλοφρονείς, λέει; Ή γιατί πάλι ο άλλος εξευτελίζει τον εαυτό του; Δεν είμαστε όλοι ένα σώμα, και οι μεγάλοι και οι μικροί; Όταν λοιπόν ουσιαστικά είμαστε ένα και μέλη ο ένας του άλλου, γιατί με αλαζονεία υπερηφανεύεσαι; Γιατί ντροπιάζεις τον αδελφό σου;