Πατερικές αναφορές στο ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ 3:11

Διότι τα χείλη του Ισραήλ ήταν ομολογουμένως ακάθαρτα· επειδή βλασφήμησαν τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Αν πάλι ο προφήτης λέει ότι και ο ίδιος έχει τέτοια χείλη, καίτοι εντελώς αμέτοχος στην ασέβεια του Ισραήλ, λέμε ότι αφενός ταπεινοφρονεί ως άγιος, και αφετέρου είναι φυσικό ότι, επειδή προέρχεται από το αίμα του Ισραήλ, δεν θέτει τον εαυτό του εκτός ευθύνης. Αλλά μετέχει στο κοινό αμάρτημα του λαού, σώζοντας με αυτόν τον τρόπο αυτούς που είχαν αμαρτήσει· δηλαδή ομολογεί την ασθένεια της ανθρώπινης φύσης. Όπως είναι και εκείνο που λέγεται από τον μακάριο Δαβίδ για κάθε άνθρωπο: «Εγώ είπα στην έκστασή μου: Κάθε άνθρωπος είναι ψεύτης.» Διότι η διάνοια του ανθρώπου νοσεί από το ψεύδος, έστω και αν κάποιοι απαλλάσσονται από το κακό, κερδίζοντας αυτό το κατόρθωμα μέσω της νήψης. Φοβήθηκε λοιπόν ο προφήτης ότι, μην όντας τόσο καθαρός, όπως φυσικά τα άγια Σεραφείμ, είδε μεν τον Κύριο Σαβαώθ, αλλά σιώπησε, καίτοι όφειλε μάλλον να δοξολογεί, επειδή δεν είχε τόσο καθαρό στόμα. Το ότι όμως πρέπει να υμνολογούμε με καθαρά στόματα, θα μπορούσε να γίνει σαφές από τα λόγια ενός από τους αγίους μαθητές, ο οποίος λέει για τη γλώσσα: «Με αυτήν ευλογούμε τον Κύριο και Πατέρα. Και με αυτήν καταρώμεθα τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί καθ' ομοίωσιν Θεού. Δεν πρέπει, αδελφοί μου, αυτά να γίνονται έτσι. Μήπως η πηγή αναβλύζει από την ίδια οπή το γλυκό και το πικρό; Μήπως μπορεί, αδελφοί μου, η συκιά να κάνει ελιές;»

«Με αυτήν ευλογούμε τον Θεό και Πατέρα, και με αυτήν καταρώμαστε τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί καθ’ ομοίωσιν του Θεού. Από το ίδιο στόμα βγαίνει ευλογία και κατάρα. Δεν πρέπει, αδελφοί μου, να γίνονται έτσι αυτά, ούτε η πηγή να αναβλύζει από την ίδια οπή το γλυκό και το πικρό νερό. Μήπως μπορεί, αδελφοί μου, η συκιά να κάνει ελιές, ή το κλήμα σύκα;» ΤΙΤΛΟΣ 48. —Περί αφέσεως αμαρτιών· με ποιους τρόπους μπορούμε να επιτύχουμε τη συγχώρηση. «Απέβαλε τον ρύπο, και δεν θα φοβηθείς, και θα απαλλαγείς από τον κόπο σου, σαν κύμα που πέρασε, και δεν θα τρομάξεις· διότι η προσευχή σου θα είναι σαν τον αυγερινό.» «Λύτρο για την ψυχή του ανθρώπου είναι ο ίδιος του ο πλούτος.» «Με τις ελεημοσύνες και την πίστη καθαρίζονται οι αμαρτίες.» «Εάν υπάρχει κάποιος που εφαρμόζει το δίκαιο και αναζητά την πίστη, θα του δείξω έλεος, λέει ο Κύριος.» «Γέμισες με ελπίδες τους υιούς σου, επειδή παραχωρείς μετάνοια για τα αμαρτήματα.» «Το νερό θα σβήσει τη φλεγόμενη φωτιά, και η ελεημοσύνη εξιλεώνει από τις αμαρτίες.» «Συγχώρησε το αδίκημα του πλησίον σου, και τότε, όταν προσευχηθείς, θα συγχωρεθούν οι αμαρτίες σου.» «Εκείνος που τιμά τον πατέρα του, θα εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του.» «Είναι ευάρεστο στον Κύριο το να απομακρυνθεί κανείς από την αδικία, και αποτελεί εξιλασμό η απομάκρυνση από την αμαρτία.» «Εάν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, θα τα συγχωρήσει και σε εσάς ο Πατέρας σας ο επουράνιος.» «Εκείνος που θα επαναφέρει έναν αμαρτωλό από τον πλανεμένο του δρόμο, θα σώσει μια ψυχή από τον θάνατο, και θα καλύψει πλήθος αμαρτιών.» ΤΙΤΛΟΣ.

Με αυτήν ευλογούμε τον Θεό και Πατέρα, και με αυτήν καταρώμαστε τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί καθ' ομοίωσιν του Θεού. Από το ίδιο στόμα εξέρχεται ευλογία και κατάρα. Δεν πρέπει, αδελφοί μου, να συμβαίνει αυτό. Μήπως η πηγή αναβλύζει από την ίδια οπή το γλυκό και το πικρό;» Ο κορεσμός του λόγου είναι εχθρός για τις ακοές, όπως η υπερβολική τροφή για το σώμα.

99. Δεν είναι δυνατόν μια αγαθή πηγή να αναβλύζει νερά θολά και δύσοσμα, τα οποία αποπνέουν κοσμική ύλη. Ούτε μια καρδιά που βρίσκεται εκτός της βασιλείας των ουρανών, είναι δυνατόν να αναβλύσει ποτέ ρεύματα θείας ζωής, που να αναδίδουν ευωδία νοητού μύρου. Διότι μήπως, λέγει, η πηγή από την ίδια οπή αναβλύζει το γλυκό και το πικρό νερό; Μήπως μπορεί ο βάτος να παραγάγει ελιές, ή η ελιά βελανίδια; Έτσι ούτε μία πηγή της καρδιάς μπορεί να γεννήσει ταυτόχρονα πονηρό και αγαθό νόημα. Αλλά ο μεν αγαθός άνθρωπος από τον αγαθό θησαυρό της καρδιάς του εξάγει τα αγαθά, ο δε πονηρός από τον πονηρό θησαυρό της καρδιάς του εξάγει τα πονηρά, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου.