«Ἕκαστος δὲ πειράζεται, ὑπὸ τῆς ἰδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος.» Ὠδῖνες θανάτου αἱ τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπιθυμίαι τυγχάνουσι. «Κατακαυχᾶται ἔλεος κρίσεως.» Ὥσπερ τὸ ἔλαιον ἐξολισθαίνειν τοὺς ἀθλητὰς τὰς χεῖρας τῶν ἀντιδίκων ποιεῖ, οὕτως ἡ ἐλεημοσύνη τοὺς ταύτης ἀσκουμένους ἐκκλίνειν καὶ ἀποφεύγειν παρασκευάζει τοὺς δαίμονας. «Τὴν δὲ γλῶσσαν οὐδείς.» Καθάπερ γὰρ ἡ ῥομφαία ἑτοιμοτέρα πρὸς τομήν, ἂν ἀκονηθῇ, καὶ ὀξυτέρα πρὸς ἀναίρεσιν γίνεται, οὕτως ἡ γλῶσσα δυσχερής, καὶ καθ’ ἑαυτὴν εἰς τὸ ἠρεμεῖν τυγχάνουσα καὶ δυσκάθεκτος, τότε χαλεπωτέρα γίνεται, ὅταν παρὰ τῶν πονηρῶν συκοφαντεῖν καὶ λοιδορεῖν καὶ διαβάλλειν ἐθίζηται. «Ταπεινώθητε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.» Μακάριον ἐνώπιον Θεοῦ ταπεινοῦσθαι. Φησὶ γὰρ ὁ Ἰάκωβος·
Μετάφραση
«Ο καθένας όμως πειράζεται, παρασυρόμενος από τη δική του επιθυμία.» Οι επιθυμίες των αμαρτωλών αποτελούν ωδίνες θανάτου. «Το έλεος θριαμβεύει έναντι της κρίσεως.» Όπως ακριβώς το λάδι κάνει τους αθλητές να ξεγλιστρούν από τα χέρια των αντιπάλων τους, έτσι και η ελεημοσύνη καθιστά ικανούς αυτούς που την ασκούν να αποκλίνουν και να διαφεύγουν από τους δαίμονες. «Τη γλώσσα όμως κανείς.» Διότι, όπως το σπαθί είναι πιο έτοιμο να κόψει, αν ακονιστεί, και γίνεται πιο αιχμηρό για να σκοτώσει, έτσι και η γλώσσα, η οποία από μόνη της δύσκολα ησυχάζει και είναι ατίθαση, γίνεται ακόμη πιο σκληρή, όταν συνηθίζει εξαιτίας των πονηρών να συκοφαντεί, να λοιδορεί και να διαβάλλει. «Ταπεινωθείτε ενώπιον του Κυρίου.» Είναι μακάριο να ταπεινώνεται κανείς ενώπιον του Θεού. Διότι λέει ο Ιάκωβος:
Περισσότερα
Λεπτομέρειες