Πατερικές αναφορές στο ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ 5:10

Να με θυμάστε πάντοτε, αδελφοί, και να κρατάτε τις παραδόσεις τις οποίες παραλάβατε από τους μακάριους άνδρες, τους προφήτες και τους αποστόλους, και από τον Δεσπότη των όλων. Ως υπόδειγμα κακοπάθειας και μακροθυμίας έχετε τους προφήτες, της υπομονής τον Ιώβ, της σωφροσύνης τον Ιωσήφ, της διακρίσεως τον Δανιήλ, της αγάπης τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος προσέφερε τον εαυτό Του για εμάς, και της μετανοίας έχετε τον θεοπάτορα Δαβίδ. Διότι αυτός έχει γίνει για εμάς πρότυπο μετανοίας, συμβουλεύοντάς μας, παρακαλώντας μας και λέγοντας: «Ελάτε τέκνα, ακούστε με· και εγώ θα σας υποδείξω τον τρόπο της μετανοίας· επειδή και εγώ κάποτε σκανδαλίστηκα, αλλά διά της μετανοίας ανορθώθηκα· και γνωρίζω τη φιλανθρωπία του Δεσπότη· ξέρω πώς γνήσια υποδέχεται με ανοιχτά χέρια αυτούς που μετανοούν· διότι είναι αδύνατον ο Δεσπότης μου να ψευσθεί. Επειδή τον άκουσα να λέει: Όσα εκπορεύονται από τα χείλη μου, δεν πρόκειται να τα αθετήσω».

Διότι, στους μεν εξωτερικούς αγώνες, τα αγωνίσματα ενέχουν πόνο, ενώ το στεφάνι την απόλαυση· εδώ όμως δεν συμβαίνει το ίδιο, αλλά και πριν από τα στεφάνια, τα ίδια τα αγωνίσματα φέρουν μεγάλη καύχηση. Και για να μάθετε ότι έτσι έχουν τα πράγματα, αναλογισθείτε τον καθένα από τους αγίους της κάθε γενεάς, όπως λέει η Γραφή: «Λάβετε ως υπόδειγμα, αδελφοί, της κακοπάθειας και της υπομονής τους προφήτες, οι οποίοι κήρυξαν τον λόγο στο όνομα του Κυρίου». Εξάλλου, και αυτός που μας προβάλλει τώρα αυτόν τον αγώνα και συγκρότησε το παρόν πνευματικό θέατρο, τον Παύλο εννοώ, αφού απαρίθμησε τις αναρίθμητες εκείνες ταλαιπωρίες του κάθε αγίου, τις οποίες δεν είναι καν εύκολο τώρα να διηγηθούμε αναλυτικά, προσθέτει λέγοντας: «Περιπλανήθηκαν ντυμένοι με προβιές και με δέρματα κατσικιών, στερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, άνθρωποι για τους οποίους δεν ήταν άξιος ο κόσμος», και μέσα σε όλα αυτά αγάλλονταν.

Άνδρας απείραστος είναι αδόκιμος. Και ακόμη, αδελφοί μου, λάβετε ως υπόδειγμα κακοπάθειας και μακροθυμίας τους προφήτες, οι οποίοι μίλησαν στο όνομα του Κυρίου. «Ιδού, μακαρίζουμε αυτούς που υπομένουν». Σε συμφωνία με αυτά, και ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος συμβουλεύει και λέει: «αν είναι ανάγκη να λυπηθείτε μέσα σε ποικίλους πειρασμούς, ώστε η δοκιμασμένη πίστη σας, που είναι πολυτιμότερη από το χρυσάφι το οποίο φθείρεται αλλά δοκιμάζεται με τη φωτιά, να βρεθεί για έπαινο και τιμή και δόξα κατά την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού». Και πάλι: «Αυτό είναι χάρη, αν κάποιος χάριν της συνείδησής του απέναντι στον Θεό, υποφέρει λύπες πάσχοντας άδικα· διότι τι είδους δόξα είναι αν αμαρτάνετε, ραπίζεστε και το υπομένετε; Αν όμως αγαθοποιώντας και πάσχοντας το υπομένετε, αυτό είναι χάρη ενώπιον του Θεού. Διότι γι' αυτό κληθήκατε, επειδή και ο Χριστός έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του· ο οποίος δεν έπραξε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του· ο οποίος, όταν λοιδορούνταν δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε δεν απειλούσε, αλλά άφηνε την υπόθεση σε εκείνον που κρίνει δίκαια». Μαζί με αυτούς και το στόμα του Χριστού, ο Παύλος, λέει ότι «αφού δικαιωθήκαμε από την πίστη, έχουμε ειρήνη με τον Θεό· και όχι μόνο αυτό, αλλά καυχώμαστε και στις θλίψεις, γνωρίζοντας ότι η θλίψη κατεργάζεται την υπομονή, η υπομονή τη δοκιμή, και η δοκιμή την ελπίδα· και η ελπίδα δεν καταισχύνει».