Πατερικές αναφορές στο ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ 5:11

Σχετικά με τους πλουσίους παραγγέλλει να μην προτιμώνται οι πλούσιοι έναντι των φτωχών μέσα στις Εκκλησίες, αλλά μάλλον και να επιπλήττονται, ως υπερήφανοι. Και τέλος, αφού παρηγορήσει όσους αδικούνται και τους προτρέψει να δείχνουν μακροθυμία μέχρι την παρουσία του Κριτή, και αφού διδάξει περί υπομονής μέσα από το αγαθό παράδειγμα του Ιώβ, παραγγέλλει να προσκαλούνται οι πρεσβύτεροι κοντά στους ασθενείς και να καταβάλλεται σπουδή ώστε να επαναφέρονται οι πλανηθέντες στην αλήθεια· διότι ο μισθός γι' αυτό από τον Κύριο είναι η άφεση των αμαρτιών. Και έτσι ολοκληρώνει την Επιστολή.

Κλάψτε με, εσείς που μεριμνάτε για τα δικά σας, εμένα που περιεργάζομαι τα ξένα· κλάψτε με, εσείς που έχετε αποκτήσει την υπομονή και καρποφορείτε στον Θεό, εμένα τον ανυπόμονο και άκαρπο· κλάψτε με, εσείς που ποθήσατε την παιδεία και τη διδασκαλία, εμένα τον απαίδευτο και άχρηστο· κλάψτε με, εσείς που προσέρχεστε με παρρησία στον Θεό, εμένα που είμαι ανάξιος να ατενίσω και να αντικρίσω το ύψος του ουρανού· κλάψτε με, εσείς που έχετε αποκτήσει την πραότητα του Μωυσή, εμένα που με τη θέλησή μου την έχασα· κλάψτε με, εσείς που έχετε αποκτήσει τη σωφροσύνη του Ιωσήφ, εμένα τον προδότη της· κλάψτε με, εσείς που αγαπήσατε την εγκράτεια του Δανιήλ, εμένα που με τη θέλησή μου τη στερήθηκα· κλάψτε με, εσείς που αποκτήσατε την υπομονή του Ιώβ, εμένα που έγινα εντελώς ξένος προς αυτήν· κλάψτε με, εσείς που αποκτήσατε την ακτημοσύνη των Αποστόλων, εμένα που έχω απομακρυνθεί πολύ από αυτήν· κλάψτε με, εσείς οι πιστοί και σταθεροί στην καρδιά προς τον Κύριο, εμένα τον δίψυχο, τον δειλό και αδόκιμο· κλάψτε με, εσείς που αγαπήσατε το πένθος και αποδιώξατε το γέλιο, εμένα που αγάπησα το γέλιο και μίσησα το πένθος· κλάψτε με, εσείς που διατηρήσατε τον ναό του Θεού άσπιλο, εμένα που τον κηλίδωσα και τον ρύπανα· κλάψτε με, εσείς που έχετε κατά νου τον χωρισμό και την αναπόφευκτη οδό, εμένα που την ξεχνώ και είμαι ανέτοιμος για αυτήν την πορεία· κλάψτε με, εσείς που έχετε στον νου σας τη μετά θάνατον κρίση, εμένα που ομολογώ πως τη θυμάμαι αλλά πράττω τα αντίθετα· κλάψτε με, εσείς οι κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών, εμένα τον άξιο της γέεννας του πυρός.

Άνδρας απείραστος είναι αδόκιμος. Και ακόμη, αδελφοί μου, λάβετε ως υπόδειγμα κακοπάθειας και μακροθυμίας τους προφήτες, οι οποίοι μίλησαν στο όνομα του Κυρίου. «Ιδού, μακαρίζουμε αυτούς που υπομένουν». Σε συμφωνία με αυτά, και ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος συμβουλεύει και λέει: «αν είναι ανάγκη να λυπηθείτε μέσα σε ποικίλους πειρασμούς, ώστε η δοκιμασμένη πίστη σας, που είναι πολυτιμότερη από το χρυσάφι το οποίο φθείρεται αλλά δοκιμάζεται με τη φωτιά, να βρεθεί για έπαινο και τιμή και δόξα κατά την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού». Και πάλι: «Αυτό είναι χάρη, αν κάποιος χάριν της συνείδησής του απέναντι στον Θεό, υποφέρει λύπες πάσχοντας άδικα· διότι τι είδους δόξα είναι αν αμαρτάνετε, ραπίζεστε και το υπομένετε; Αν όμως αγαθοποιώντας και πάσχοντας το υπομένετε, αυτό είναι χάρη ενώπιον του Θεού. Διότι γι' αυτό κληθήκατε, επειδή και ο Χριστός έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του· ο οποίος δεν έπραξε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του· ο οποίος, όταν λοιδορούνταν δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε δεν απειλούσε, αλλά άφηνε την υπόθεση σε εκείνον που κρίνει δίκαια». Μαζί με αυτούς και το στόμα του Χριστού, ο Παύλος, λέει ότι «αφού δικαιωθήκαμε από την πίστη, έχουμε ειρήνη με τον Θεό· και όχι μόνο αυτό, αλλά καυχώμαστε και στις θλίψεις, γνωρίζοντας ότι η θλίψη κατεργάζεται την υπομονή, η υπομονή τη δοκιμή, και η δοκιμή την ελπίδα· και η ελπίδα δεν καταισχύνει».

Διότι την υπομονή αυτού μνημονεύοντας και ο θείος Ιάκωβος ο αδελφόθεος έλεγε: «Την υπομονή του Ιώβ ακούσατε και το τέλος του Κυρίου γνωρίζετε». Και ο Παύλος λέει: «Καυχόμαστε για τις θλίψεις»· και δηλώνοντας την ωφέλεια που γεννιέται από αυτές έλεγε: «Η θλίψη εργάζεται την υπομονή, η υπομονή τη δοκιμή, η δοκιμή την ελπίδα, και η ελπίδα δεν καταισχύνει». Και πάλι: «Έχετε ανάγκη υπομονής», λέει, «έτσι ώστε, αφού κάνετε το θέλημα του Θεού, να λάβετε την υπόσχεση· διότι ακόμη λίγο χρόνο, και εκείνος που έρχεται θα φθάσει και δεν θα καθυστερήσει, και ο δίκαιος θα ζήσει εκ πίστεως»· και: «Αυτό που κάποιος βλέπει», λέει, «γιατί και να το ελπίζει; Εάν όμως ελπίζουμε σε αυτό που δεν βλέπουμε, το περιμένουμε με υπομονή». Και πάλι: «Διότι θεωρούμε», λέει, «ότι τα παθήματα του τωρινού καιρού δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη μέλλουσα δόξα που πρόκειται να αποκαλυφθεί σε εμάς». Δηλαδή, λέει, τέτοια και τόσα παθήματα και θλίψεις αν υποστεί κάποιος για τον Θεό, είτε με αίμα και μαρτύριο, είτε με άσκηση και αρετή και πνευματικούς κόπους, είτε με ύβρεις και ζημίες και αρπαγή των υπαρχόντων, είτε με φτώχειες και αρρώστιες και άλλες πολύπλοκες θλίψεις, εκούσιες και ακούσιες, που μας συμβαίνουν, αρκεί μόνο να πάσχουμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και όχι ως κακούργοι, όλα αυτά τα παθήματα, λέει, δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη μέλλουσα δόξα της θείας ανταπόδοσης.