Πατερικές αναφορές στο ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ 5:7

Σχετικά με τους πλουσίους παραγγέλλει να μην προτιμώνται οι πλούσιοι έναντι των φτωχών μέσα στις Εκκλησίες, αλλά μάλλον και να επιπλήττονται, ως υπερήφανοι. Και τέλος, αφού παρηγορήσει όσους αδικούνται και τους προτρέψει να δείχνουν μακροθυμία μέχρι την παρουσία του Κριτή, και αφού διδάξει περί υπομονής μέσα από το αγαθό παράδειγμα του Ιώβ, παραγγέλλει να προσκαλούνται οι πρεσβύτεροι κοντά στους ασθενείς και να καταβάλλεται σπουδή ώστε να επαναφέρονται οι πλανηθέντες στην αλήθεια· διότι ο μισθός γι' αυτό από τον Κύριο είναι η άφεση των αμαρτιών. Και έτσι ολοκληρώνει την Επιστολή.

Εμπρός τώρα, οι πλούσιοι, κλάψτε ολολύζοντας για τις ταλαιπωρίες σας που έρχονται. Ο πλούτος σας έχει σαπίσει, και τα ενδύματά σας έχουν φαγωθεί από τον σκόρο· το χρυσάφι σας και το ασήμι έχουν σκουριάσει. Κυρίλλου. Δηλαδή η οργή σχεδόν τους κατέσφαξε, και σαν να ήταν κάποιοι κριοί και ταύροι εύρωστοι και παχιοί, τους κατέβαλε. Προς αυτούς θα μπορούσε εύλογα να ειπωθεί από εμάς: «Εμπρός τώρα, οι πλούσιοι, κλάψτε ολολύζοντας για τις ταλαιπωρίες σας που έρχονται.» Θα προσθέσουμε δε σε αυτά το, «Ζήσατε με τρυφή, σπαταλήσατε πάνω στη γη, θρέψατε τις καρδιές σας, σαν σε ημέρα σφαγής.» Διότι τέτοιοι έγιναν οι διδάσκαλοι των Ιουδαίων, καταβοσκώντας κατά κάποιον τρόπο έναν τόπο εύφορο και ευρύχωρο, δηλαδή τις δωρεές από τους λαούς. Αφού δε πάχυναν, οι άθλιοι έπεσαν στη μάχαιρα του Κυρίου· Μακροθυμήστε λοιπόν, αδελφοί, έως την παρουσία του Κυρίου.

Αλλά στην περίπτωση μεν του υλικού σπόρου, ο γεωργός μακροθυμεί περιμένοντας τη βροχή μέχρι να δεχθεί την πρώιμη και την όψιμη· στην περίπτωση δε του δικού μας σπόρου, εμείς είμαστε κύριοι να ρίχνουμε βροχή και να ποτίζουμε, δηλαδή να κλαίμε και να κατανυσσόμαστε, όποτε θέλουμε και όσο επιθυμούμε.