Πατερικές αναφορές στο ΚΡΙΤΑΙ 1:7

Η ομορφιά του πλούτου δεν βρίσκεται στα πουγκιά, αλλά στη βοήθεια προς αυτούς που έχουν ανάγκη. Απολύτως τίποτα δεν επιδιώκεις με ζήλο, ούτε λαμπρό βίο, ούτε ορθό λόγο, ούτε προστασία των θλιβομένων, ούτε τα παρόμοια, παρά μόνο το να αγαπάς, να επιθυμείς και να συλλέγεις χρυσά νομίσματα. ΤΙΤΛΟΣ Ιʹ. — Περί έργων και πράξεων· και ότι όποια κάνει κανείς, τέτοια και υφίσταται· και πώς ανάλογα με τα έργα μας εξισώνεται και η ανταμοιβή από τον Θεό μας. «Εάν κάποιος προκαλέσει βλάβη στον πλησίον του, όπως του έκανε, έτσι θα του ανταποδοθεί· σύντριμμα αντί συντρίμματος, οφθαλμός αντί οφθαλμού, δόντι αντί δοντιού. Όποια βλάβη προκαλέσει σε άνθρωπο, τέτοια θα του προξενηθεί». «Κατεδίωξαν τον Αδωνιβεζέκ, τον συνέλαβαν, και του έκοψαν τα άκρα των χεριών του και των ποδιών του. Και είπε ο Αδωνιβεζέκ: Εβδομήντα βασιλιάδες, με κομμένα τα άκρα των ποδιών τους και των χεριών τους, μάζευαν τα ψίχουλα κάτω από το τραπέζι μου. Όπως λοιπόν έπραξα, έτσι μου ανταπέδωσε ο Θεός». «Αυτοί που σπέρνουν αδικίες, θα θερίσουν οδύνες για τους εαυτούς τους». «Ας του ανταποδοθεί ό,τι έπραξε». «Τα μάταια θα καταλήξουν σε μάταια». «Η ανταπόδοση των χειλιών του θα του δοθεί». «Θα φάνε τους καρπούς της δικής τους οδού, και θα χορτάσουν από τη δική τους ασέβεια. Διότι η εξέταση θα καταστρέψει τους ασεβείς». «Αυτός που απεργάζεται αγαθά, αναζητά χάρη· ενώ αυτόν που αναζητά κακά, θα τον καταλάβουν».

Λένε για τους πιθήκους ότι, όταν γεννούν, ατενίζουν τα βρέφη τους σαν να είναι αγάλματα, θαυμάζοντας την ομορφιά τους· τόσο φιλόστοργη προς τα παιδιά είναι η φύση. ΤΙΤΛΟΣ Βʹ. — Περί παράδοξων τιμωριών που επιβλήθηκαν από τον Θεό και τους ανθρώπους. «Κατέλαβαν την πόλη και σκότωσαν τον λαό που βρισκόταν σε αυτήν, και κατέστρεψαν την πόλη και την έσπειραν με αλάτι.» «Καταδίωξαν τον Αδωνιβεζέκ και τον συνέλαβαν· και απέκοψαν τα άκρα των ποδιών του και των χεριών του. Και είπε ο Αδωνιβεζέκ: Εβδομήντα βασιλιάδες, με κομμένα τα άκρα των ποδιών τους και των χεριών τους, μάζευαν τα απομεινάρια κάτω από το τραπέζι μου· όπως λοιπόν έπραξα εγώ, έτσι μου ανταπέδωσε ο Θεός.» «Ο Δαβίδ χτύπησε τη Ραββά και την κατέσκαψε, και έβγαλε πάρα πολλά λάφυρα από την πόλη, και έβγαλε έξω τον λαό που βρισκόταν σε αυτήν, και τους κατέκοψε με πριόνια και σιδερένια τσεκούρια. Έτσι έπραξε ο Δαβίδ στις πόλεις των υιών Αμμών.» «Έσφαξε ο βασιλιάς της Βαβυλώνας τους γιους του Σεδεκία μπροστά στα μάτια του, και έσφαξε όλους τους άρχοντες του Ιούδα, και τύφλωσε τα μάτια του Σεδεκία, και τον έδεσε με δεσμά, και τον οδήγησε ο βασιλιάς της Βαβυλώνας, και τον έκλεισε στον οίκο του μύλου, μέχρι την ημέρα που πέθανε.» ΤΙΤΛΟΣ Γʹ. — Περί ξενιτιάς· και ότι ο ξένος στερείται παρρησίας. «Είπαν οι άνδρες των Σοδόμων προς τον Λωτ: Ήρθες για να παροικήσεις, μήπως θέλεις και να μας κρίνεις;»

Ναι, λέγει, και αν αυτό σημαίνει το να κρίνει κανείς και να κρίνεται, να μετρά και να του ανταποδίδεται το ίδιο μέτρο, πώς βλέπουμε πολλούς να κρίνουν και να καταδικάζουν ταυτόχρονα, να μετρούν άδικα, να πλεονεκτούν άπληστα και να τιμωρούν ανελέητα όχι μόνο τους υπαίτιους αλλά πολλές φορές και τους αθώους, και παρ' όλα αυτά ούτε να κρίνονται με την ίδια κρίση που οι ίδιοι κρίνουν, ούτε να τους ανταποδίδεται το ίδιο μέτρο, όπως συνέβη στον προαναφερθέντα βασιλιά Αδωνιβεζέκ, αλλά αντίθετα η κακοπραγία τους να φτάνει εύκολα στο τέλος της μέσα σε κάθε ευημερία, ρώμη, δόξα, πλούτο, καλοπέραση και καλή φήμη;

Ναι, λέει, και πώς άλλοτε μεν κρίνει ο Θεός, όπως εκείνον τον Αδωνιβεζέκ και όπως τους κριτές της μακαρίας Σωσάννας, ενώ άλλοτε παραβλέπει; Σε αυτό το ερώτημα ο θείος Χρυσόστομος ρητορεύοντας λέει ότι, αν ο Θεός έκρινε όλους τους κακοποιούς σε αυτήν τη ζωή, κάποιοι θα έλεγαν ότι δεν υπάρχει κρίση στο μέλλον· αν πάλι δεν έκρινε απολύτως κανέναν σε αυτήν τη ζωή, θα έλεγαν ότι δεν υπάρχει Θεός. Γι' αυτό, λοιπόν, κρίνει και δεν κρίνει, ώστε να πιστεύουμε ότι και Θεός υπάρχει και η κρίση θα γίνει μετά το τέλος αυτού του βίου. Βλέπεις την εξήγηση του σοφού, πώς σου έλυσε εύκολα το ζητούμενο;