Πατερικές αναφορές στο ΚΡΙΤΑΙ 11:34

Ακόμη και αν αυτές αποτελούν ερμηνείες των Ελλήνων και δεν μας είναι αναγκαία τα δικά τους επιχειρήματα, ας εξετάσουμε τα λεγόμενα ομοούσια, δηλαδή τα αδέλφια που προέρχονται από την εξεταζόμενη ουσία: άραγε είναι ομοούσια μεταξύ τους ή προς την ουσία από την οποία και γεννήθηκαν; Διότι, αν είναι ομοούσια μόνο μεταξύ τους, θα είναι ετερούσια και ανόμοια προς την ουσία που τα γέννησε· διότι στο ομοούσιο αντίκειται το ετερούσιο. Αν όμως το καθένα είναι ομοούσιο προς την ουσία που τα γέννησε, είναι φανερό ότι αυτό που γεννιέται από κάποιον είναι ομοούσιο με εκείνον που το γέννησε. Και δεν χρειάζεται πλέον να αναζητούμε τρεις ουσίες, αλλά μόνο να εξετάζουμε αν το ένα προέρχεται αληθινά από το άλλο. Διότι, ακόμη και αν συμβεί να μην υπάρχουν δύο αδέλφια, αλλά μόνο ένα να έχει γεννηθεί από εκείνη την ουσία, αυτός που γεννήθηκε δεν θα μπορούσε να ονομαστεί αλλοτριούσιος επειδή δεν υπάρχει άλλος, αλλά, αν και είναι μόνος, θα ήταν και αυτός ομοούσιος με εκείνον που τον γέννησε. Επειδή, τι θα μπορούσαμε να πούμε για τη θυγατέρα του Ιεφθάε, για την οποία η Γραφή λέει ότι «ήταν μονογενής και δεν υπήρχε άλλο τέκνο σε αυτόν», καθώς και για τον υιό της χήρας, τον οποίο ανέστησε ο Κύριος από τους νεκρούς, ότι και αυτός δεν είχε αδελφό, αλλά ήταν μονογενής; Άραγε δεν ήταν ο καθένας από αυτούς ομοούσιος με εκείνον που τον γέννησε; Και βέβαια ήταν· διότι ήταν τέκνα, και αυτό είναι το ίδιον των τέκνων ως προς τους γονείς. Έτσι και οι Πατέρες, λέγοντας ότι ο Υιός του Θεού προέρχεται από την ουσία Του, ευλόγως Τον ονόμασαν και ομοούσιο· διότι την ίδια ισχύ και σχέση έχει και το απαύγασμα προς το φως.

Μετά από αυτόν, ο Ιαείρ ο Γαλααδίτης για 22 έτη. Μετά από αυτόν, ο Ιεφθάε ο Γαλααδίτης· αυτός εξόντωσε τους Αμμανίτες και τους Φιλισταίους, οι οποίοι καταπίεζαν τον Ισραήλ για 18 έτη. Καθώς είχε ευχηθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου να προσφέρει ως θυσία όποιον τον συναντούσε πρώτος μετά τη νίκη, όταν τον συνάντησε η κόρη του, εκείνη ζήτησε να της παραχωρηθεί πρώτα διάστημα δύο μηνών για να θρηνήσει την παρθενία της. Αφού λοιπόν ο πατέρας της την προσέφερε ως θυσία, έκρινε τον λαό για 6 έτη. Μετά από αυτόν, ο Αβαισάν από τη Βηθλεέμ για 7 έτη. Μετά από αυτόν, ο Αϊλών ο Ζαβουλωνίτης για 10 έτη. Μετά από αυτόν, ο Λαβδών ο Φαραθωνίτης για 8 έτη. Μετά από αυτόν, ο Σαμψών από τον Δαν· αυτός πάταξε τους Φιλισταίους, οι οποίοι καταπίεζαν τον Ισραήλ για 40 έτη, με σιαγόνα όνου, και άλλη φορά με ράβδο, και έπειτα με αλεπούδες, και αργότερα με την κατάρρευση του οίκου. Και αυτός έκρινε τον Ισραήλ για 20 έτη. Ο συνολικός αριθμός των κριτών, λοιπόν, ανέρχεται στους 13, και τα έτη τους στα 411.

ΙΑ΄. Αυτό είναι ασφαλέστερο και μεγαλοπρεπέστερο από τη θυσία του Ιεφθάε. Διότι την προσφορά δεν την καθιστούσε αναγκαστική, όπως σε εκείνη την περίπτωση, η έξαψη της υπόσχεσης και ο διακαής πόθος για μια απεγνωσμένη νίκη, αλλά πρόκειται για εκούσια ιερουργία, η οποία έχει ως μισθό της μόνο τα ελπιζόμενα. Αυτό δεν είναι κατώτερο σε τιμή από τους άθλους του Δανιήλ, ο οποίος παραδόθηκε ως βορά στους λέοντες και νίκησε τα θηρία με την έκταση των χεριών του. Αυτό δεν υστερεί από το κατόρθωμα των νεανίσκων στην Ασσυρία, τους οποίους δρόσισε ο άγγελος μέσα στη φωτιά, επειδή δεν κατέλυσαν τον πατρώο νόμο ούτε δέχτηκαν βέβηλη και ανίερη τροφή. Αυτό δεν υπολείπεται σε ζήλο από εκείνους που αργότερα θυσιάστηκαν υπέρ του Χριστού.

γʹ. Τι λοιπόν; Επειδή όλος ο λαός έδειξε σύνεση, άραγε δεν έγινε τίποτε περισσότερο, αλλά τηρήθηκε ο όρκος; Ούτε και έτσι λοιπόν τηρήθηκε, αλλά παραβιάστηκε. Πώς και με ποιον τρόπο; Αμέσως θα ακούσετε, για να κατανοήσετε πλήρως την τέχνη του διαβόλου. Διότι ο Ιωνάθαν, επειδή δεν είχε ακούσει όταν ο πατέρας του επέβαλλε τον όρκο, άπλωσε την άκρη του σκήπτρου που κρατούσε στο χέρι του, την βούτηξε στην κερήθρα με το μέλι, και έφερε το χέρι του στο στόμα του, και φωτίστηκαν τα μάτια του. Δες ποιον ώθησε προς την επιορκία, όχι κάποιον από τους στρατιώτες, αλλά τον ίδιο τον υιό εκείνου που είχε δώσει τον όρκο· διότι δεν ήθελε μόνο να προκαλέσει επιορκία, αλλά μεθόδευε και παιδοκτονία, και αυτό το προετοίμαζε από πριν, και βιαζόταν να διχάσει την ίδια τη φύση εναντίον του εαυτού της, και αυτό ακριβώς που έκανε κάποτε στην περίπτωση του Ιεφθάε, αυτό ήλπιζε να επαναλάβει και τότε. Διότι και εκείνος, έχοντας υποσχεθεί στον Θεό να κατασφάξει τον πρώτο που θα τον συναντούσε μετά τη νίκη του στον πόλεμο, υπέπεσε σε παιδοκτονία· διότι θυσίασε τη θυγατέρα του, η οποία τον συνάντησε πρώτη, και ο Θεός δεν τον εμπόδισε.