Πατερικές αναφορές στο ΚΡΙΤΑΙ 14:5

Δες μου τη Δαλιδά, πώς, αφού ξύρισε και έδεσε τον ίδιο της τον άνδρα, παρέδωσε στους αλλοφύλους το ίδιο της το μέλος, τον ίδιο της τον σύζυγο· αυτόν που περιέθαλπε, αυτόν που κολάκευε, αυτόν που καταφιλούσε, αυτόν που υποκρινόταν ότι τον αγαπούσε περισσότερο από τον εαυτό της. Αυτόν που χθες αγαπούσε, σήμερα τον απατούσε· αυτόν που χθες τον περιέθαλπε με αγάπη, σήμερα τον έθαβε με απάτη. Και μήπως δεν ήταν ωραίος; Και ποιος ήταν πιο ωραίος από αυτόν, που έφερε επτά πλοκάμους στο κεφάλι του, βαστάζοντας την εικόνα της επταφώτου χάριτος; Και μήπως δεν ήταν ανδρείος; Και ποιος ήταν πιο ανδρείος από αυτόν, που πάταξε ολομόναχος στον δρόμο έναν φοβερό λέοντα, και με μία σιαγόνα όνου κατέστρεψε χίλιους αλλοφύλους; Αλλά ήταν και τόσο άγιος, ώστε κάποτε που δίψασε μέσα σε σπάνη νερού, προσευχήθηκε, και από τη νεκρή σιαγόνα που κρατούσε στο χέρι του ανέβλυσε νερό, και από εκεί άντλησε.

Αυτή έκανε την Αιγύπτια να κυριευθεί από μανιώδες πάθος για τον σώφρονα Ιωσήφ. Όμως εκείνος ο νέος, φοβούμενος τον Θεό, νίκησε την ασπίδα που είχε κλειστεί μαζί του. Αυτή έπιασε αιχμάλωτο τον ανδρείο και ακαταγώνιστο, τον ναζιραίο Σαμψών. Διότι αυτός που προηγουμένως είχε κατασπαράξει αιμοβόρο λιοντάρι και είχε εξοντώσει χίλιους άνδρες με σιαγόνα όνου, επειδή επιθύμησε να συζήσει με έχιδνα, έχασε αμέσως τα μαλλιά του ναζιραίου, και αφού τυφλώθηκε ελεεινά στα μάτια, έγινε αμέσως καταγέλαστος σε όλους. Ομοίως δε και ο Δαβίδ έσφαξε τον Ουρία. Λόγω επιθυμίας πέθανε ο Ναβουθαί. Αυτή έκανε και τον άθλιο Ιούδα να παραδώσει τον Χριστό, τον ίδιο του τον Δεσπότη.

Διότι, όπως ακριβώς το θαύμα του Σαμψών γίνεται σπουδαιότερο, όχι μόνο επειδή κατανίκησε το λιοντάρι, αλλά επειδή το εξόντωσε άκοπα και με χέρια γυμνά και άοπλα κατέσκισε ένα τέτοιο θηρίο σαν να έπαιζε, έτσι και το ότι ο Κύριος εξαφάνισε δίχως καμία δυσκολία τόση μεγάλη κακία, αποτελεί μεγαλύτερη απόδειξη της υπερβάλλουσας δύναμής Του. Δεν χρειάστηκαν ορμητικές ροές απείρων υδάτων που να καταρρέουν από ψηλά στον υποκείμενο κόσμο, ούτε άβυσσοι που να διογκώνονται πέρα από τα όριά τους και να κατακλύζουν με πελάγη τη γη, ούτε να καλυφθεί στον βυθό ολόκληρη η οικουμένη σαν πλοίο αύτανδρο, ούτε τα όρη να βυθιστούν και οι κορυφές των βουνών να γίνουν υποβρύχιες, ούτε, κατά το παράδειγμα των Σοδόμων, βροχές φωτιάς που να εκκαθαρίζουν στο πυρ τη διαφθορά, ούτε κανένα άλλο τέτοιο φαινόμενο· τουναντίον, μία απλή και ακατάληπτη έλευση, η ίδια η παρουσία της ζωής και του φωτός για όσους κάθονταν στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου, προκάλεσε την παντελή έκλειψη και τον αφανισμό τόσο του σκότους όσο και του θανάτου.

ΣΤΟΙΧΕΙΟ Ξ. ΤΙΤΛΟΣ Α΄. — Περί παράδοξων πραγμάτων, και εκείνων που σπάνια έχουν βρεθεί σε κάποιους. «Έκραξαν οι υιοί του Ισραήλ προς τον Κύριο, και ο Κύριος τους ανέδειξε ως σωτήρα τον Αώδ, άνδρα αμφιδέξιο. Μετά τον Αώδ αναδείχθηκε ο Σαμεγάρ, και πάταξε εξακόσιους άνδρες από τους αλλοφύλους με το βουκέντρι των βοδιών, και έσωσε τον Ισραήλ.» «Κατέβηκε ο Σαμψών, και ο πατέρας του, και η μητέρα του στη Θαμναθά, και έφτασαν έως τον αμπελώνα· και ιδού, ένα νεαρό λιοντάρι βγήκε μπροστά του. Και κατήλθε ορμητικά επάνω του το Πνεύμα του Κυρίου, και το διαμέλισε όπως ένα ερίφιο, και δεν κρατούσε τίποτα απολύτως στα χέρια του.»