Πατερικές αναφορές στο ΚΡΙΤΑΙ 16:17

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ ἀνήγγειλεν αὐτῇ πᾶσαν τὴν καρδίαν αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτῇ· σίδηρος οὐκ ἀνέβη ἐπὶ τὴν κεφαλήν μου, ὅτι ἅγιος Θεοῦ ἐγώ εἰμι ἀπὸ κοιλίας μητρός μου· ἐὰν οὖν ξυρήσωμαι, ἀποστήσεται ἀπ᾿ ἐμοῦ ἡ ἰσχύς μου, καὶ ἀσθενήσω καὶ ἔσομαι ὡς πάντες οἱ ἄνθρωποι.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός Περὶ τῆς ἰδίας ζωῆς
Ἦν ὄρθρος· ὁ κλῆρος δέ—καὶ γὰρ ἐγγύθεν ᾤκουν—ἀνήφθη καὶ τάχιστα τὸν λόγον ἄλλῳ δίδωσιν ἄλλος. εἶτ᾽ ἐγείρεται φλὸξ λαμπρὰ λίαν· ὢ πόσων μὲν ἐν τέλει, πόσων ξένων δὲ συρρυέντων καὶ νόθων. οὐκ ἦν γὰρ ὅστις οὐκ ἐμεμήνει τοῖς τότε τοιαῦθ᾽ ὁρῶντες τἀπίχειρα τῶν πόνων. τί μακρὰ τείνω; ἐκ μὲν ἡμῶν αὐτίκα χωροῦσιν ὀργῇ, τοῦ σκοποῦ τῷ μὴ τυχεῖν ἀλγοῦντες. ὡς δ᾽ ἂν μὴ μάτην ὦσιν κακοί, τὸ λεῖπον ἐκπληροῦσι τῇ σκηνῇ τέλος. εἰς γὰρ χοραύλου λυπρὸν οἰκητήριον ἀχθέντες οἱ σεμνοί τε καὶ θεῷ φίλοι λαόν τ᾽ ἔχοντες τῶν ἀποβλήτων τινάς κυνῶν τυποῦσι τὸν κάκιστον ποιμένα, κείραντες οὐ δήσαντες οὐδὲ σὺν βίᾳ· κύων γὰρ ἦν πρόθυμος εἰς τὰ κρείσσονα. τομὴ δ᾽ ὑπῆλθε βοστρύχους εὐφορβίους λύουσ᾽ ἀμόχθως τὸν πολὺν χειρῶν πόνον, τοσοῦτον αὐτῷ καὶ μόνον δεδωκυῖα, ὅσον γυμνῶσαι τὸ τριχῶν μυστήριον, τριχῶν, ἐν αἷς ἔκειτο τὸ σθένειν ἅπαν, ὥσπερ λέγουσι τῷ κριτῇ Σαμψών ποτε, ὃν ἡ κόμη προὔδωκεν ἐξυρημένη, τριχῶν, ἀώρου κἀνεμοφθόρου θέρους, ἅς τις γυνὴ τέτμηκεν εἰς ἐχθρῶν χάριν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ήταν όρθρος. Ο κλήρος όμως —διότι κατοικούσαν εκεί κοντά— ξεσηκώθηκε και τάχιστα ο ένας μετέδιδε την είδηση στον άλλον. Έπειτα εγείρεται φλόγα πάρα πολύ μεγάλη· αλίμονο, πόσοι άρχοντες, και πόσοι ξένοι και νόθοι συνέρρευσαν. Διότι δεν υπήρχε κανείς που να μην είχε εξοργιστεί τότε, βλέποντας τέτοια ανταπόδοση των κόπων. Προς τι να μακρηγορώ; Από εμάς αποχωρούν αμέσως με οργή, θλιβόμενοι επειδή δεν πέτυχαν τον σκοπό τους. Και για να μην αποδειχθούν κακοί μάταια, συμπληρώνουν το τέλος που έλειπε από τη θεατρική τους σκηνή. Διότι, αφού οδηγήθηκαν στη θλιβερή κατοικία κάποιου αυλητή, οι σεμνοί και φίλοι του Θεού, έχοντας ως λαό κάποιους από τους απορριφθέντες, αναδεικνύουν τον κάκιστο ποιμένα των Κυνικών, αφού τον κούρεψαν, χωρίς να τον δέσουν ούτε με τη βία· διότι ο Κυνικός ήταν πρόθυμος για τα ανώτερα. Η κουρά εισχώρησε στους καλοθρεμμένους βοστρύχους, καταλύοντας χωρίς κόπο τον μεγάλο μόχθο των χεριών, αφήνοντάς του μόνο και μόνο τόσο, όσο για να αποκαλύψει το μυστήριο των τριχών, των τριχών στις οποίες βρισκόταν όλη του η δύναμη, όπως λένε κάποτε για τον κριτή Σαμψών, τον οποίο πρόδωσε η ξυρισμένη του κόμη, τριχών, ενός πρόωρου και ανεμοδαρμένου θερισμού, τις οποίες κάποια γυναίκα έκοψε για χάρη των εχθρών.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Ἱερὰ παράλληλα
ΤΙΤΛ. ΙΒʹ. —Περὶ γυναικῶν πονηρῶν καὶ μοιχαλίδων, καὶ πορνευουσῶν, καὶ πάσης κακίας πεπληρωμένων. «Ἐγένετο ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπήγγειλε Σαμψὼν τῇ Δαλιδᾷ τὸ πρόβλημα, ὅτι ἐνώχλησεν αὐτόν. Καὶ ἀνήγγειλε τοῖς υἱοῖς τοῦ λαοῦ αὐτῆς. Καὶ εἶπαν αὐτῷ οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ πρὸ τοῦ δῦναι τὸν ἥλιον· Τί γλυκύτερον μέλιτος, καὶ τί ἰσχυρότερον λέοντος; Καὶ εἶπεν αὐτοῖς Σαμψών· Εἰ μὴ κατεδαμάσατέ μου τὴν δάμαλιν, οὐκ ἂν ἔγνωτε τὸ πρόβλημά μου.» «Εἶπε δὲ Σαμψὼν Δαλιδᾷ· Πῶς λέγεις, ὅτι Ἠγάπηκά σε, καὶ ἡ καρδία σου οὐκ ἔστι μετ᾽ ἐμοῦ; τοῦτο τρίτον ἐπλάνησάς με, καὶ οὐκ ἀπήγγειλάς μοι ἐν τίνι ἡ ἰσχύς σου ἡ μεγάλη. Καὶ ἐγένετο ὅτε κατειργάσατο αὐτὸν ἐν τοῖς λόγοις αὐτῆς πάσας τὰς ἡμέρας, καὶ ἐστενοχώρησεν αὐτὸν, καὶ ὠλιγοψύχησεν ἕως τοῦ ἀποθανεῖν, ἀπήγγειλεν αὐτῇ πᾶσαν τὴν καρδίαν αὐτοῦ, καὶ εἶπεν αὐτῇ· Σίδηρος οὐκ ἀνέβη ἐπὶ τὴν κεφαλήν μου, ὅτι Ναζιραῖος Θεοῦ εἰμι ἀπὸ κοιλίας μητρός μου. Ἐὰν οὖν ξυρήσωμαι, ἀποστήσεται ἀπ᾽ ἐμοῦ ἡ ἰσχύς μου, καὶ ἀσθενήσω, καὶ ἔσομαι ὡς πάντες ἄνθρωποι. Καὶ εἶδε Δαλιδὰ ὅτι ἀπήγγειλεν αὐτῇ πᾶσαν τὴν καρδίαν αὐτοῦ, καὶ ἀπέστειλε, καὶ ἐκάλεσε τοὺς σατράπας πάντας τῶν ἀλλοφύλων λέγουσα· Ἀνάβητε τὸ ἅπαξ τοῦτο, ὅτι ἀπήγγειλέ μοι πᾶσαν τὴν καρδίαν αὐτοῦ. Καὶ ἀνέβησαν πρὸς αὐτὴν οἱ ἄρχοντες τῶν ἀλλοφύλων, καὶ ἤνεγκαν τὸ ἀργύριον ἐν χειρὶ αὐτῶν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΤΙΤΛΟΣ ΙΒ΄. — Περί γυναικών πονηρών, και μοιχαλίδων, και πορνών, και γεμάτων από κάθε είδους κακία. «Συνέβη λοιπόν την έβδομη ημέρα να φανερώσει ο Σαμψών στη Δαλιδά το αίνιγμα, επειδή τον πίεζε αφόρητα. Και εκείνη το ανακοίνωσε στους ομοεθνείς της. Οι άνδρες της πόλεως του είπαν την έβδομη ημέρα, πριν δύσει ο ήλιος: Τι είναι πιο γλυκό από το μέλι, και τι πιο δυνατό από το λιοντάρι; Και ο Σαμψών τους απάντησε: Αν δεν είχατε δαμάσει τη δαμάλα μου, δεν θα είχατε βρει το αίνιγμά μου.» «Είπε δε η Δαλιδά στον Σαμψών: Πώς μπορείς να λες "Σε αγάπησα", ενώ η καρδιά σου δεν είναι μαζί μου; Ήδη τρεις φορές με ξεγέλασες και δεν μου φανέρωσες πού βρίσκεται η μεγάλη σου δύναμη. Και επειδή τον καταπονούσε καθημερινά με τα λόγια της και τον πίεζε τόσο ώστε η ψυχή του έφτασε στα όρια του θανάτου, της άνοιξε όλη του την καρδιά και της είπε: Σίδερο δεν έχει ανέβει ποτέ στο κεφάλι μου, διότι είμαι Ναζιραίος αφιερωμένος στον Θεό από την κοιλιά της μητέρας μου. Αν λοιπόν ξυριστώ, η δύναμή μου θα με εγκαταλείψει, θα αδυνατήσω και θα γίνω σαν όλους τους ανθρώπους. Και η Δαλιδά, βλέποντας ότι της είχε φανερώσει όλη του την καρδιά, έστειλε να φωνάξουν όλους τους σατράπες των αλλοφύλων, λέγοντάς τους: Ανεβείτε μόνο αυτήν τη φορά, διότι μου φανέρωσε όλη του την καρδιά. Τότε ανέβηκαν προς αυτήν οι άρχοντες των αλλοφύλων, φέρνοντας το ασήμι στα χέρια τους.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες