ἔφη πάλιν ὡδὶ τὸ γράμμα τὸ ἱερόν “Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἡ φυλὴ Δὰν ἐζήτει ἑαυτῇ ”κληρονομίαν τοῦ κατοικῆσαι, ὅτι οὐκ ἐνέπεσεν αὐτῇ ἕως “τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἐν μέσῳ φυλῶν Ἰσραὴλ κληρονομία.” εἶτα πέντε τινὰς ἐπιλεξάμενοι, προβαδίζειν ἑαυτῶν ἀναπείθουσι, καὶ κατερευνῆσαι τὴν γῆν ἣν ἂν δύνοιντο λαβεῖν καὶ οἰκεῖον ποιεῖσθαι κλῆρον. οἱ δὲ ἀφίκοντό φησιν “ἕως ὄρους ”Ἐφραῒμ, ἕως οἴκου Μιχαίου, καὶ ηὐλίσθησαν ἐκεῖ.” αὐτῶν ὄντων ἐν τῷ οἴκῳ Μιχαία, καὶ τὸν Λευΐτην ἐπιγινώσκουσιν, ὡς ὁμογενῆ, διά τοι τὸ γλώττῃ χρῆσθαι τῇ κατ᾽ αὐτούς.
Μετάφραση
Λέει πάλι τα εξής το ιερό κείμενο: «Και κατά τις ημέρες εκείνες η φυλή του Δαν αναζητούσε για τον εαυτό της κληρονομιά για να κατοικήσει, διότι δεν της είχε δοθεί μέχρι την ημέρα εκείνη κληρονομιά ανάμεσα στις φυλές του Ισραήλ». Έπειτα, αφού επέλεξαν πέντε άνδρες, τους προέτρεψαν να προπορευθούν, και να εξερευνήσουν τη γη που θα μπορούσαν να καταλάβουν και να την κάνουν δικό τους κλήρο. Και αυτοί έφτασαν, λέει, «μέχρι το όρος Εφραίμ, μέχρι τον οίκο του Μιχαία, και διανυκτέρευσαν εκεί». Ενώ δε αυτοί βρίσκονταν στον οίκο του Μιχαία, αναγνώρισαν και τον Λευίτη ως ομογενή τους, εξαιτίας του ότι μιλούσε την ίδια με αυτούς γλώσσα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες