Πατερικές αναφορές στο ΚΡΙΤΑΙ 6:38

Πώς γέννησε η Παρθένος; Πες μου, πώς βλάστησε η ράβδος του Ααρών; Πώς γέννησε η Παρθένος; Πες μου, πώς δόθηκε από τον ουρανό το μάννα; Πώς πολλαπλασιάστηκε η υδρία; Πώς από τη ρίζα του Ιεσσαί βλάστησε το άνθος; Πώς το λάδι του Ελισσαίου ανέβλυσε στα πήλινα δοχεία; Πώς γέννησε η Παρθένος; Πες μου, πώς την εποχή του Γεδεών ο πόκος έσταξε δρόσο; Πες μου, πώς στην περίπτωση του Σαμψών το οστό ανέβλυσε νερό; Πες μου, πώς το καμίνι διαφύλαξε τους παίδες; Πες μου, πώς επί Μανωέ άναψε η πέτρα χωρίς καύσιμη ύλη; Πες μου, πώς καιγόταν η βάτος και δεν κατακαιγόταν; Πες μου, πώς δεν καταφλέχθηκε ο Ηλίας μέσα στο πύρινο άρμα; Πες μου, πώς ο Μωυσής εισήλθε στον γνόφο και πάλι εξήλθε; Πώς γέννησε η Παρθένος; Πώς ο Ησαΐας είδε τον Κύριο να κάθεται σε θρόνο υψηλό και υπερυψωμένο; Πες μου, πώς ο Δανιήλ φανέρωσε το κρυμμένο ενύπνιο στον Ναβουχοδονόσορα; Πώς ο Ιεζεκιήλ είδε τον Αόρατο να κάθεται σε άρμα Χερουβίμ; Πώς γέννησε η Παρθένος; Πώς ο Ιερεμίας αγιάστηκε ως προφήτης από τη μήτρα της μητέρας του; Πες μου, πώς τα νεκρά οστά του προφήτη ανέστησαν τότε τον νεκρό; Πες μου, πώς η Ερυθρά στερεοποιήθηκε με τη ράβδο; Πες μου, πώς ο Ιορδάνης γύρισε πίσω το ρεύμα του; Πες μου, πώς τα δέντρα κυοφορούν τους καρπούς; Πες μου, πώς η άμπελος φέρει το σταφύλι; Πες μου, πώς η νύχτα γέννησε την ημέρα; Πώς γέννησε η Παρθένος; Πες μου, πώς ο φωστήρας του ήλιου θερμαίνει τον κόσμο, πες μου, πώς ο ουρανός φανερώνει τα άστρα;

Επιπροσθέτως, επιθυμώ να μάθω από εσένα και για άλλα αρχαία παράδοξα θαύματα του Θεού, τα οποία προηγήθηκαν ως προτύπωση αυτού του καινούργιου και ξένου μυστηρίου. Πες μου, πώς ο πόκος του Γεδεών γέμισε μόνος του από την ουράνια δρόσο, ενώ ολόκληρη εκείνη η γη απέμεινε ξηρή, μη έχοντας μερίδιο από αυτήν τη δρόσο; Και πώς, αντίστροφα, ολόκληρη εκείνη η γη δέχθηκε τη βροχή στους κόλπους της, ενώ μόνος ο πόκος όχι; Αλλά και η βάτος που εμφανίστηκε στον Μωυσή, πες μου, πώς, ενώ καιγόταν από τη φωτιά, δεν κατακάηκε, παρότι ήταν εύφλεκτης φύσεως; Και η ράβδος του Ααρών, η ξερή και άνικμη, πες μου πώς βλάστησε και στολίστηκε με φύλλα, φέρνοντας μαζί και καρπούς; Αλλά και το θαύμα που επιτελέστηκε από τον Θεό πριν από όλα αυτά, επιθυμώ να ερμηνευθεί από εσένα.

Πες μου και αποκρίσου, αν διαθέτεις νου και λόγο συνέσεως. Εάν όμως αδυνατείς να μιλήσεις για αυτά και δεν θα μπορέσεις ποτέ να δώσεις εξήγηση, πώς ζητάς να μάθεις από εμένα το μυστήριο που παραμένει κρυμμένο από όλους τους ανθρώπους και τους αγγέλους απ' αιώνος; Όπως λοιπόν σε όλα εκείνα κυριαρχεί μόνο η πίστη, η οποία τα καθιστά και τα αποδεικνύει σε εμάς τους ανθρώπους αξιόπιστα, και όχι η έρευνα, έτσι και σε αυτό το παράδοξο μυστήριο και έργο του Θεού οφείλει να κυριαρχεί η πίστη, και όχι η απόδειξη, για την πλήρη διαβεβαίωσή του. Επειδή ακριβώς, για να μη μας φανεί μη αποδεκτό αυτό το μέγα μυστήριο της οικονομίας, προοικονομήθηκε από τον Θεό να τελεστούν τα προειρημένα μυστήρια των τριών παίδων, του πόκου, της βάτου, της ράβδου του Ααρών, και πριν από αυτά η πλάση της Εύας από την πλευρά του Αδάμ, ώστε και ο τόκος της Παρθένου και η άρρητη γέννηση και σάρκωση αυτού τούτου του Λόγου και Υιού του Θεού να γίνουν ευπρόσδεκτα σε όλους, καθώς θα βλέπουν τους τύπους και τα υποδείγματα, και να μη φανούν στους ανθρώπους απίστευτα.

Διότι, αν στην περίπτωση του Γεδεών, πάνω στο δέρας, η πτώση της πρωινής δροσιάς υπηρέτησε με τόση ακρίβεια το πρόσταγμα του Δημιουργού σαν να ήταν κάτι έμψυχο και λογικό, και παρουσίασε τα της δικής της ενέργειας τόσο ξεκάθαρα και με τέτοια ακρίβεια, ώστε ούτε η γη να ραντιστεί με μία σταγόνα, ούτε καν αυτή που βρισκόταν κοντά στο δέρας, παρά μόνο πάνω σε αυτό να πέσει η δροσιά, και αντίστροφα, το δέρας να είναι εντελώς στεγνό, ενώ η δροσιά είχε καλύψει όλη τη γη, πώς θα τολμούσε κανείς να αμφιβάλλει ότι το αγγελικό χέρι δεν έπεσε πάνω στον λαό με κάποια σύγχυση, αλλά ότι δέχθηκαν τον θάνατο ξεχωριστά μόνο εκείνοι για τους οποίους είχε προοριστεί από τον Θεό να πεθάνουν εκείνη τη στιγμή; Γι' αυτό, εφόσον εκπληρώθηκε η θεία απόφαση, αναστέλλεται το χτύπημα της ρομφαίας, και αποκαλύπτεται στον Δαβίδ ο άγγελος που προξενούσε την καταστροφή, ενώ η εξιλέωση μέσω της θυσίας καταπαύει εντελώς την αγανάκτηση του Θεού. Διότι ο Θεός δεν έκανε τις προτάσεις προς τον προφήτη έχοντας άγνοια του μέλλοντος, αλλά για να οικονομήσει αφενός την ανάδειξη της φιλοθεΐας εκείνου και αφετέρου τη φανέρωση της δικής Του φιλανθρωπίας. Χωρίς, λοιπόν, να περιμένει να συμπληρωθεί ο χρόνος των καθορισμένων ημερών, από αγαθότητα διέκοψε την πληγή, μετά τον θάνατο εκείνων των οποίων δηλαδή το τέλος ο ίδιος είχε προορίσει με ανεξιχνίαστη κρίση.

Χαίρε, αλόχευτη, που προσφέρεις τον βρεφοτρεφή θηλασμό με τρόπο μητροπρεπή, από την οποία θηλάζει παρθενικό γάλα Αυτός που τρέφει τα σύμπαντα. Χαίρε, αμόλυντη, η μόνη που είσαι ευπρόσιτη στον Θεό για να κατοικήσει μέσα σου, και που έχεις θεϊκό αξίωμα λόγω της γέννησης· γι' αυτό είσαι προσκυνητή από όλες τις ουράνιες Δυνάμεις. Χαίρε, πόκε, το σύμβολο της νίκης του Γεδεών, από τον οποίο έσταξε αλληγορικά η αθάνατη δροσιά, Αυτός που είπε αυτολεξεί: Έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο. Χαίρε, τόπε του Θεού, που χώρεσες στη γαστέρα σου Αυτόν που δεν χωρά πουθενά· που κρατά τα πάντα στη χούφτα Του, και που βρισκόταν στα δικά σου χέρια· πράγμα το οποίο και όταν λέγεται είναι αδιανόητο, και όταν το σκέφτεται κανείς, ασύλληπτο.

βʹ. Χαίρε, παραδοξότατη βάτε, από την οποία εμφανίστηκε άγγελος Κυρίου μέσα σε φλόγα φωτιάς, την οποία η φωτιά έκαιγε αλλά δεν την κατέκαιγε, σύμφωνα με τον θεοπτικότατο Μωυσή. γʹ. Χαίρε, θεόδεκτε πόκε, από την οποία απέρρευσε η ουράνια δροσιά, μια γεμάτη λεκάνη με νερό, σύμφωνα με τον θαυμασιότατο Γεδεών.

Ζ΄. Αλλ' ας στρέψουμε το βλέμμα στις προφητικές θεοπτίες και ας εξετάσουμε πώς προτυπώνεται σε αυτές το ιερότατο βάπτισμα· διότι σε αυτό μας καλεί η συνέχεια του λόγου. Τι λέει λοιπόν ο Ησαΐας; Διότι από εκεί αντλώντας τα λόγια είπαμε: «Ας ευφρανθεί η διψασμένη έρημος· διότι ανέβλυσε νερό στην έρημο, και χείμαρρος σε γη διψασμένη». Προφανώς η προσφώνηση απευθύνεται στην ανθρώπινη φύση, η οποία βρισκόταν σε έρημο όσον αφορά την καρποφορία που προέρχεται από την πίστη και τα αγαθά έργα· και γι' αυτό, ενώ διψούσε για το νάμα της υιοθεσίας, ανέβλυσε το νερό του βαπτίσματος, σαν ένα ποτάμιο ρεύμα, το ρείθρο του Ιορδάνη. Και μετά τι ακολουθεί; «Και η άνυδρη γη θα μεταβληθεί σε λίμνες», δηλαδή σε άφθονη πίστη· «και στη διψασμένη γη, θα υπάρξει πηγή ύδατος»· δηλαδή αυτή η ίδια η κρήνη της υιοθεσίας· «και εκεί θα υπάρχει ευφροσύνη πτηνών», δηλαδή αυτών που προφανώς αναγεννώνται από το βάπτισμα, οι οποίοι μεταφορικά μοιάζουν με πτηνά, επειδή από την αρχή έλαβαν και αυτοί την ύπαρξή τους από τα ύδατα. Και τι υποδηλώνει η γεμάτη με νερό λεκάνη στην ιστορία του Γεδεών; Ο λόγος υπονοεί τη μητροειδή κολυμβήθρα της υιοθεσίας, η οποία είναι κυκλική στο σχήμα και από παντού τέλεια τορνευμένη, σύμφωνα με την ιδέα της αναμαρτησίας, πάνω στην οποία έσταξε η ιαματική δρόσος του νοητού πόκου, πλήρης Αγίου Πνεύματος, από την οποία αναγεννώνται τα νεοφώτιστα τέκνα του Θεού, τα οποία αντάλλαξαν τη γέννηση από σάρκα και αίμα, και ανήλθαν σε τέτοιο μέτρο τέλειου άνδρα, ώστε να καταβάλλουν το δαιμονικό γένος μέσω της τριαδικής λατρείας.