Πατερικές αναφορές στο ΚΡΙΤΑΙ 7:18

Είναι προτιμότερο να ρίξεις άσκοπα μια πέτρα παρά έναν λόγο. Να λες αυτά που πρέπει, και όταν πρέπει, και δεν θα ακούσεις αυτά που δεν πρέπει. Το να αποσιωπάς την αλήθεια είναι σαν να θάβεις χρυσάφι. ΤΙΤΛ. Κ'. — Περί των αρχομένων· ότι αφομοιώνονται με τα ήθη των αρχόντων, είτε αυτοί είναι χρηστοί είτε είναι μοχθηροί. «Είπε ο Γεδεών προς τον λαό: Όπως κάνω εγώ, έτσι να κάνετε κι εσείς. Θα σαλπίσω με την κεράτινη σάλπιγγα, και θα σαλπίσετε ολόγυρα από το στρατόπεδο.» «Πήρε ο Αβιμέλεχ το τσεκούρι, έκοψε κλαδιά δέντρων, τα έβαλε στους ώμους του και είπε στον λαό που ήταν μαζί του: Αυτό που με είδατε να κάνω, κάντε κι εσείς.» «Όπως είναι ο κριτής του λαού, έτσι είναι και οι λειτουργοί του· και όπως είναι ο άρχοντας της πόλης, όλοι όσοι κατοικούν σε αυτήν.» Κατά κανόνα, οι αρχόμενοι έχουν τη φυσική τάση να διαμορφώνονται σύμφωνα με το ήθος των αρχόντων. Ώστε, οποιοιδήποτε κι αν είναι αυτοί που καθοδηγούν, τέτοιοι κατ' ανάγκη θα είναι και αυτοί που καθοδηγούνται.

Προστάζει δε αυτούς ο στρατηγός της πνευματικής παρατάξεως να κρατούν στο μεν αριστερό χέρι υδρίες που κλείνουν μέσα τους λαμπάδες, στο δε δεξί κεράτινη σάλπιγγα, και με αυτόν τον τρόπο να συμπλέκονται με τους πολεμίους, υποδηλώνοντας με αυτά ότι εκείνος που πρόκειται να παραταχθεί εναντίον των αοράτων εχθρών πρέπει μέσω της πρακτικής —διότι αυτό συμβολίζει το αριστερό χέρι— να ελέγχει το σώμα, έχοντας ήδη μέσω της ασκήσεως αποβάλει κάθε υγρασία των παθών και έχοντας γίνει ξηρό σαν πήλινο όστρακο, φυλάσσοντας μέσα του το φως της γνώσεως, και με το δεξί χέρι, δηλαδή με τη θεωρία, να κατέχει τη διδασκαλία του λόγου· διότι αυτή είναι η κεράτινη σάλπιγγα. Το δε να συντρίβουν τις υδρίες σημαίνει ότι η τέλεια νέκρωση της σαρκός και η περιφρόνησή της αποκαλύπτει σε εμάς το φως της γνώσεως.

Καλές, βέβαια, ήταν και οι υδρίες του Γεδεών, μέσω των οποίων αφανίστηκε η Μαδιάμ, αλλά διόλου κατώτερη από εκείνες είναι η δική σου μέθοδος, εξίσου μεθοδική και ευμήχανη για την επίθεση εναντίον των αντιπάλων και την αθέατη πορεία του στρατού. Γι' αυτό, αφού αναπτύχθηκες σε εύρος και τους πλησίασες με αθόρυβο βήμα, εντελώς απροσδόκητα για τους εχθρούς, και αφού άπλωσες τα στρατιωτικά τάγματα σαν δίχτυ, συνέλαβες τον νεαρό στρατηγό σαν ένα οικτρό σπουργίτι που τιτιβίζει και φτερουγίζει μάταια, ενώ από τον στρατό γύρω του, άλλους παρέδωσες σε σφαγή, άλλους σε φυγή, και άλλους στο έλεος. Διότι τίποτα σε εσένα δεν είναι άμικτο ούτε απόλυτο προς τον παντελή όλεθρο, αλλά συνυφαίνοντας στα έργα σου την ευσπλαχνία, δεν όπλισες το χέρι σου ταυτόχρονα με την καταδίκη σε θάνατο, αλλά, τιμώντας την επιστροφή και τη μετάνοια κάποιων κατά μίμηση του Θεού, συγκρατείς την τομή και αναβάλλεις την τιμωρία.