Πατερικές αναφορές στο ΚΡΙΤΑΙ 7:20

Προστάζει δε αυτούς ο στρατηγός της πνευματικής παρατάξεως να κρατούν στο μεν αριστερό χέρι υδρίες που κλείνουν μέσα τους λαμπάδες, στο δε δεξί κεράτινη σάλπιγγα, και με αυτόν τον τρόπο να συμπλέκονται με τους πολεμίους, υποδηλώνοντας με αυτά ότι εκείνος που πρόκειται να παραταχθεί εναντίον των αοράτων εχθρών πρέπει μέσω της πρακτικής —διότι αυτό συμβολίζει το αριστερό χέρι— να ελέγχει το σώμα, έχοντας ήδη μέσω της ασκήσεως αποβάλει κάθε υγρασία των παθών και έχοντας γίνει ξηρό σαν πήλινο όστρακο, φυλάσσοντας μέσα του το φως της γνώσεως, και με το δεξί χέρι, δηλαδή με τη θεωρία, να κατέχει τη διδασκαλία του λόγου· διότι αυτή είναι η κεράτινη σάλπιγγα. Το δε να συντρίβουν τις υδρίες σημαίνει ότι η τέλεια νέκρωση της σαρκός και η περιφρόνησή της αποκαλύπτει σε εμάς το φως της γνώσεως.

Το να λέγεται δε «ρομφαία για τον Κύριο και για τον Γεδεών» σημαίνει ότι, εκείνος που φέρει τον τέμνοντα λόγο του Κυρίου μαζί με τον δικό του ζήλο, νεκρώνει τα πάθη. Το ενύπνιο, εξάλλου, το οποίο είδαν οι Μαδιανίτες, δηλώνει ότι, όταν ο νους αρχίσει να παραδίδει τον εαυτό του στην άσκηση και να κακουχεί το σώμα, οι δαίμονες της πορνείας συμπεραίνουν, σαν μέσα από ενύπνιο, ότι «εάν ο νους κατορθώσει να επεκτείνει τον εαυτό του σε μια τέτοια άσκηση, θα μας θανατώσει»· διότι το κριθαρένιο ψωμί που κυλάει, δηλαδή η άσκηση που προοδεύει, καταστρέφει τις σκηνές των αλλοφύλων, δηλαδή τα πάθη που συγκροτούν τους δαίμονες.

Καλές, βέβαια, ήταν και οι υδρίες του Γεδεών, μέσω των οποίων αφανίστηκε η Μαδιάμ, αλλά διόλου κατώτερη από εκείνες είναι η δική σου μέθοδος, εξίσου μεθοδική και ευμήχανη για την επίθεση εναντίον των αντιπάλων και την αθέατη πορεία του στρατού. Γι' αυτό, αφού αναπτύχθηκες σε εύρος και τους πλησίασες με αθόρυβο βήμα, εντελώς απροσδόκητα για τους εχθρούς, και αφού άπλωσες τα στρατιωτικά τάγματα σαν δίχτυ, συνέλαβες τον νεαρό στρατηγό σαν ένα οικτρό σπουργίτι που τιτιβίζει και φτερουγίζει μάταια, ενώ από τον στρατό γύρω του, άλλους παρέδωσες σε σφαγή, άλλους σε φυγή, και άλλους στο έλεος. Διότι τίποτα σε εσένα δεν είναι άμικτο ούτε απόλυτο προς τον παντελή όλεθρο, αλλά συνυφαίνοντας στα έργα σου την ευσπλαχνία, δεν όπλισες το χέρι σου ταυτόχρονα με την καταδίκη σε θάνατο, αλλά, τιμώντας την επιστροφή και τη μετάνοια κάποιων κατά μίμηση του Θεού, συγκρατείς την τομή και αναβάλλεις την τιμωρία.