Διὰ τοῦτο, φησὶ, δέομαι καὶ ἀντιβολῶ, ἐπειδὴ τοῦτο ἔδοξε, μετὰ μέτρου γενέσθαι τὴν τιμωρίαν. Παίδευσον ἡμᾶς, πλὴν ἐν κρίματι, καὶ μὴ ἐν θυμῷ. Ἀλλ᾽ ἐπειδή τινες πρὸς τοῦτο ἀντιλέγουσι, καὶ οὐχὶ περὶ τοῦ βαρβάρου φασὶν εἰρῆσθαι, ἀλλὰ περὶ τῆς κοινῆς φύσεως τῶν ἀνθρώπων, ἀνάγκη καὶ πρὸς τούτους ἀπομαχήσασθαι. Τί οὖν ἐστι πρὸς τούτους εἰπεῖν; ὅτι ὑπὲρ ἀνθρώπων ἡμαρτηκότων ἠξίου, ὑπὲρ ὧν ἐκωλύθη πολλάκις ἀξιοῦν· διὰ τοῦτο τὴν πόλιν παρασκευάζει θρηνῆσαι πρῶτον· ἐπειδὴ γὰρ συνεχῶς ἔλεγε, Μὴ ἀξίου ὑπὲρ αὐτῶν, τὴν δεομένην αὐτὴν τῆς φιλανθρωπίας καθίησι πρώτην, ἵνα ἐκεῖθεν ἀφορμήν τινα καὶ πρόφασιν εὔλογον λάβῃ τῆς πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτῶν ἱκετηρίας, καὶ πρὸς αὐτὴν ἀποτείνει τὸν λόγον, καί φησιν· Οὐαὶ τῷ συντρίμματί σου· ἀλγηρὰ ἡ πληγή σου. Εἶτα ἐκείνη φησίν· Ὄντως τοῦτό μου τὸ τραῦμά ἐστιν; ἡ σκηνή μου ὤλετο, αἱ δέῤῥεις μου διεσπάσθησαν, οἱ υἱοί μου καὶ τὰ πρόβατά μου ἐξῆλθεν ἀπ᾽ ἐμοῦ, καὶ οὐκ εἰσίν. Οἱ ποιμένες μου ἠφρονεύσαντο, καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐξεζήτησαν. Φωνὴ ἀκοῆς ἔρχεται καὶ σεισμοῦ μεγάλου ἀπὸ βοῤῥᾶ, τοῦ τάξαι τὰς πόλεις Ἰούδα εἰς ἀφανισμὸν καὶ κοίτην στρουθῶν. Εἶτα ἐπειδὴ ἐτραγῴδησε τὴν οἰκείαν συμφορὰν ἐκείνη, φησί, Κύριε, οὐχὶ τοῦ ἀνθρώπου ἡ ὁδὸς αὐτοῦ. Τί οὖν;
Μετάφραση
Γι' αυτό, λέει, παρακαλώ και ικετεύω, επειδή αυτό αποφασίστηκε, να επιβληθεί η τιμωρία με μέτρο. «Σωφρόνισέ μας, αλλά με δίκαιη κρίση, και όχι με οργή». Αλλά επειδή κάποιοι φέρνουν αντιρρήσεις σε αυτό, και υποστηρίζουν ότι αυτά δεν ειπώθηκαν για τον βάρβαρο, αλλά για την κοινή φύση των ανθρώπων, είναι αναγκαίο να αντικρούσουμε και αυτούς. Τι πρέπει λοιπόν να πούμε προς αυτούς; Ότι παρακαλούσε υπέρ ανθρώπων που είχαν αμαρτήσει, για τους οποίους πολλές φορές εμποδίστηκε να ικετεύσει. Γι' αυτό προετοιμάζει την πόλη να θρηνήσει πρώτη. Διότι, επειδή του έλεγε συνεχώς [ο Θεός], «Μην παρακαλάς υπέρ αυτών», παρουσιάζει πρώτα την ίδια την πόλη να ικετεύει για φιλανθρωπία, ώστε να λάβει από εκεί κάποια αφορμή και εύλογη πρόφαση για την προς τον Θεό ικεσία υπέρ αυτών. Γι' αυτό απευθύνει τον λόγο προς αυτήν και λέει: «Αλίμονο για τη συντριβή σου· είναι οδυνηρή η πληγή σου». Έπειτα εκείνη λέει: «Πράγματι αυτό είναι το δικό μου τραύμα; Η σκηνή μου καταστράφηκε, τα καλύμματά μου σχίστηκαν, οι γιοι μου και τα πρόβατά μου έφυγαν από εμένα, και δεν υπάρχουν πια. Οι ποιμένες μου συμπεριφέρθηκαν ανόητα και δεν αναζήτησαν τον Κύριο. Έρχεται είδηση και ήχος μεγάλου σεισμού από τον βορρά, για να παραδώσει τις πόλεις του Ιούδα στον αφανισμό και να τις κάνει φωλιά στρουθών». Έπειτα, αφού εκείνη περιέγραψε δραματικά τη δική της συμφορά, λέει: «Κύριε, η οδός του ανθρώπου δεν εξαρτάται από τον ίδιο». Τι σημαίνουν λοιπόν αυτά;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες