Οὕτω ταχέως ἐστράφην, καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν. Καὶ σὺ, Κύριε, γινώσκεις με, δεδοκίμακας τὴν καρδίαν μου. Ὅταν τις τῆς οἰκείας ἀρετῆς μάρτυρα τὸν Θεὸν φέρῃ, τούτου τί ἂν γένοιτο ἴσον; Ὥστε ἡ ἀπορία διπλῆ, καὶ ἑκατέρωθεν τοῦ εὐπραγεῖν ἐκείνους, καὶ τούτους ἐν δυσπραγίᾳ εἶναι· καί τοι καὶ εἰ ἐξ ἑνὸς μέρους ἦν, καὶ ὁ ἀγαθὸς διαπορεῖν [Aliquid deesse videtur. F. καὶ ὁ ἀγαθὸς ἐδυστύχει, διαπο.] ἔδει· νῦν δὲ ἐκ τοῦ ἐναντίου τί ἄν τις εἴποι; μᾶλλον δὲ οὐκ ἀπορεῖν χρή. Οὐ γὰρ ἁπλῶς, οὐδὲ συντυχίᾳ τινὶ γίνεται· οὐ γὰρ ἂν οὕτως ἦν. Ἀλλ᾽ εἴπωμεν τίνος ἕνεκεν τὸ παλαιὸν οἱ ἀσεβεῖς εὐθήνουν· ἐμοὶ δοκεῖ, ἵνα μὴ ἀνάγκης [ἴσ. ἵνα μή τις εἶποι ἀνάγκης] εἶναι τὴν ἀρετήν· ἢ ὥστε καὶ τοὺς ἁμαρτάνοντας ἐπιγνῶναι τοῦ Θεοῦ τὴν δύναμιν, ὅτι Ἀνατέλλει τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς, καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους.
Μετάφραση
Τόσο γρήγορα στράφηκα, και δεν τον βρήκα. Και συ, Κύριε, με γνωρίζεις, έχεις δοκιμάσει την καρδιά μου. Όταν κάποιος φέρνει τον Θεό ως μάρτυρα της δικής του αρετής, τι θα μπορούσε να σταθεί ίσο με αυτό; Επομένως, η απορία είναι διπλή, και ως προς τα δύο μέρη: και για το ότι εκείνοι ευημερούν, και για το ότι τούτοι δυστυχούν. Αν και, ακόμη κι αν συνέβαινε το ένα μόνο από τα δύο, δηλαδή το να δυστυχεί ο αγαθός, και πάλι θα έπρεπε κανείς να απορεί· τώρα όμως, που συμβαίνει το αντίθετο, τι θα μπορούσε να πει; Ή, μάλλον, δεν πρέπει να απορεί κανείς. Διότι αυτό δεν γίνεται ούτε τυχαία, ούτε από κάποια σύμπτωση· αλλιώς δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα. Αλλά ας εξηγήσουμε για ποιον λόγο στα παλαιά χρόνια οι ασεβείς ευημερούσαν· κατά τη γνώμη μου, για να μην ισχυριστεί κανείς ότι η αρετή είναι αποτέλεσμα ανάγκης· ή ώστε και οι αμαρτωλοί να επιγνώσουν τη δύναμη του Θεού, διότι Εκείνος «ανατέλλει τον ήλιον Αυτού επί πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επί δικαίους και αδίκους».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες