Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 14:22

Διότι αυτό νομίζω ότι σημαίνει το: «Είπε δηλαδή: Θα ακολουθήσω τους εραστές μου, που μου δίνουν τον άρτο μου και το νερό μου, τα ενδύματά μου και τα λινά μου, το λάδι μου, και όλα όσα μου χρειάζονται». Όμως οι σοφοί και οι αγαθοί, και όσοι είναι γνωστοί και οικειότατοι στον Θεό, σε Αυτόν εξάπαντος θα απέδιδαν και την παροχή των ουρανίων αγαθών και τη χορηγία των επιγείων. Διότι θα πουν, και μάλιστα πολύ συνετά: «Μήπως υπάρχει ανάμεσα στα είδωλα των εθνών κάποιος που να φέρνει βροχή; Και αν ο ουρανός δώσει την αφθονία του, δεν είσαι Εσύ ο ίδιος; Και θα προσμένουμε Εσένα, διότι Εσύ τα εποίησες όλα αυτά».

Το ότι δε η λαμπρή κατανόηση του μυστηρίου του Χριστού εξασφαλίζει τη μέθεξη της αιώνιας ζωής σε όσους είναι άξιοι να την λάβουν, μας το επιβεβαιώνει ο ίδιος ο Υιός λέγοντας προς τον Πατέρα και Θεό που βρίσκεται στους ουρανούς: «Αυτή δε είναι η αιώνια ζωή, το να γνωρίζουν εσένα τον μόνο αληθινό Θεό, και εκείνον που απέστειλες, τον Ιησού Χριστό». <Και κατά την ημέρα εκείνη, λέει ο Κύριος, θα εισακούσω τον ουρανό, και ο ουρανός θα εισακούσει τη γη, και η γη θα εισακούσει τον σίτο και τον οίνο και το έλαιο, και αυτά θα εισακούσουν τον Ιεζραέλ.> Με τη λέξη «ημέρα», λοιπόν, πάλι εδώ ονομάζει τον καιρό που αρμόζει στην κλήση· διότι αυτή είναι η συνήθεια της θεόπνευστης Γραφής. Ότι, λοιπόν, σε μέθεξη και αφθονία κάθε αγαθού, καθώς και των άνωθεν και παρά του Θεού χαρισμάτων, θα βρεθεί κατά καιρούς και ο ίδιος ο Ισραήλ, λαμπρυσμένος με την πίστη στον Χριστό, το υποδηλώνει αινιγματωδώς. Διότι αναφέρει ότι θα υπάρξει αφθονία βροχών, με τη δική Του συγκατάθεση· διότι αυτό νομίζω σημαίνει το «θα εισακούσω τον ουρανό»· και βέβαια και κάτω στη γη, ότι θα παρασχεθούν οι καρποί που είναι εξαιρετικά χρήσιμοι και αναγκαίοι σε εμάς. Διότι χωρίς τον Θεό και την άνωθεν βουλή, ούτε ο ίδιος ο ουρανός θα έβρεχε ποτέ σε αυτούς που βρίσκονται στη γη, ούτε η γη θα ανέδιδε τον οικείο καρπό της στην κατάλληλη εποχή. Και γνωρίζοντας το αυτό ο προφήτης Ιερεμίας, ικέτευε λέγοντας: «Μήπως υπάρχει ανάμεσα στα είδωλα των εθνών κάποιο που να φέρνει βροχή; Και αν ο ουρανός δώσει την αφθονία του, δεν είσαι εσύ ο Θεός;».

Και θα ελπίζουμε σε εσένα, διότι εσύ «τα εποίησες όλα αυτά». Διότι, όταν συγκατανεύει, όπως είπα, ο Δημιουργός και απλώνει το χέρι Του σε όσους βρίσκονται πάνω στη γη, ο μεν ουρανός θα γίνει χορηγός βροχής, η δε γη ταυτόχρονα μητέρα και τροφός των αναγκαίων καρπών. «Θα εισακούσω λοιπόν», λέει, «τον ουρανό», αντί του: θα συγκατατεθώ στο να πέσουν βροχές πάνω στη γη. Και όταν βέβαια γίνει αυτό, θα εισακούσει και εκείνη τον σίτο και τον οίνο και το έλαιο, δηλαδή, θα αποδώσει άφθονο καρπό σε όσους την κατοικούν, χωρίς να λείπει τίποτα από όσα είναι αναγκαία και συντηρούν τη ζωή.

Ο Ισραήλ όμως μετέφερε αυτά που ανήκουν στη δόξα του Θεού στα είδωλα, αν και ο Θεός λέει ξεκάθαρα: «Τη δόξα μου δεν θα τη δώσω σε άλλον, ούτε τις αρετές μου στα είδωλα». Επομένως, είναι αναγκαίο να ζητάμε από τον Θεό τα απαραίτητα για τη ζωή και να ομολογούμε ότι Αυτός είναι ο δωρητής και χορηγός κάθε σωματικής και πνευματικής μας ευκαρπίας. Διότι δεν υπάρχει άλλος εκτός από Αυτόν που να στέλνει βροχή, σύμφωνα με τα γραμμένα, αλλά με τα δικά Του νεύματα και οι εποχικοί καρποί βλασταίνουν στους αγρούς, και γεμίζουμε από την άνωθεν ευλογία, τρεφόμενοι με τον νοητό άρτο, και έχοντας το κρασί από τον ουρανό, «που ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου». Έχοντας επιλέξει να σκεπτόμαστε αυτά, θα κατοικήσουμε την άγια γη. Διότι θα είμαστε μαζί με τον Θεό, και δεν θα φάμε ακάθαρτα πράγματα ανάμεσα στους Ασσύριους. Διότι τρέφουν μέσα σε ακαθαρσίες όσους τους πλησιάζουν οι «κοσμοκράτορες του αιώνος τούτου, τα πνευματικά όντα της πονηρίας στα επουράνια». «Τι θα κάνετε σε ημέρα πανηγύρεως και σε ημέρες εορτής του Κυρίου;» Επειδή, λέει, φτάσατε σε τέτοιο σημείο κακοβουλίας και ασεβημάτων, και γίνατε τόσο βδελυροί και μισητοί, ποιος τρόπος άραγε θα σας βοηθήσει; Ή τι θα έχετε κάνει και θα έχετε σκεφτεί για να αποφύγετε την τόσο δεινή και άγρια συμφορά, όταν θα τελείται η δική μου πανήγυρις, καθώς ο πόλεμος θα καταστρέφει αυτούς που με έχουν λυπήσει; Επομένως, ο Θεός ονομάζει δική Του εορτή τον καιρό, προφανώς, κατά τον οποίο θα απαιτούνταν από τον Ισραήλ δίκη για τα σφάλματα που διέπραξε εναντίον Του.

Μήπως υπάρχει ανάμεσα στα είδωλα των εθνών κάποιο που να δίδει βροχή; Διότι, λέγει, ακόμη και αν μας απορρίψεις, μήπως υπάρχει άλλος στον οποίο να καταφύγουμε; Και ας είναι τούτο ικεσία προς εσένα: το ότι εσύ είσαι ο μόνος Κύριος αυτού. Και θα σε προσμένουμε, Κύριε, διότι εσύ τα εποίησες όλα αυτά.

Διότι προπάντων σε σας είναι αναγκαίο κατά τις θλίψεις να μην είστε ανυπόμονοι. Και αν ο ουρανός προσφέρει την αφθονία του, δεν είσαι Εσύ ο ίδιος; Γνωρίζουμε ότι κανένα στοιχείο της φύσεως δεν μπορεί να κάνει τίποτα από μόνο του. Διότι μήπως είναι δυνατόν να στρέψουμε αλλού το βλέμμα μας; Δεν είσαι Εσύ ο ίδιος ο Κύριος; Μήπως τάχα μεταβάλλεσαι όταν συγχωρείς τα αμαρτήματα;