Τύπος δὲ πάλιν ἡμῖν ὠφελείας ἀνατέλλει κἀν τούτῳ πολλῆς· παιδευόμεθα γὰρ διὰ τούτων ἐν τοῖς καθ᾽ ἡμᾶς, ὅτι πολλὴν ἂν ἡμῖν προσοίσῃ ζημίαν τὸ μὴ μᾶλλον τοῖς νοητοῖς τῆς καρδίας ὄμμασι τὴν ἐνοῦσαν τοῖς ἁγίοις περιαθρεῖν ἀρετὴν καὶ εἰς τὴν ἐγκεκρυμμένην αὐτοῖς δόξαν ἀφορᾶν, ἀλλ᾽ ἐκ τῆς περὶ τὸ σῶμα σμικροπρεπείας πολλάκις οὐδενὸς ἐν τάξει τιθέναι τὸ μέγα παρὰ Θεῷ καὶ τίμιον. οὕτω περὶ τῶν ἁγίων ἐν προφήταις ὁ Θεός που φησὶν, ὡς ἐν ἑνὶ κατὰ πάντων ἁπλώσας τὸν λόγον “Εὐλογημένος ὁ ἄνθρωπος ὃς πέποιθεν ”ἐπὶ τῷ Κυρίῳ, καὶ ἔσται Κύριος ἐλπὶς αὐτοῦ, καὶ ἔσται ὡς “ξύλον εὐθηνοῦν παρ᾽ ὕδατι, καὶ ἐπὶ ἰκμάδα βαλεῖ ῥίζαν ”αὐτοῦ, ἐν ἐνιαυτῷ ἀβροχίας οὐ φοβηθήσεται, καὶ οὐ δια- “λείψει ποιῶν καρπόν. βαθεῖα καρδία παρὰ πάντα, καὶ ”ἄνθρωπός ἐστι, καὶ τίς γνώσεται αὐτόν; ἐγὼ Κύριος “ἐτάζων καρδίας, δοκιμάζων νεφρούς.” ὅταν τοίνυν ἡμεῖς τὸν ἐγνωσμένον παρὰ Θεῷ, καὶ ἐν ταῖς ἀρτίως εἰρημέναις τεθαυμασμένον ἀρεταῖς, ταῖς ἀλαζονείαις κατασμικρύνωμεν, εἰς μόνην αὐτοῦ τὴν ἐξωφανῆ καὶ ἐπίκηρον ἀποβλέποντες σάρκα, καὶ τὴν ἐκ τοῦ σώματος ἀδοξίαν πρόφασιν τῆς ἐπ᾽ αὐτῷ σμικροψυχίας ποιησάμενοι, πῶς οὐχὶ τἀναντία φρονοῦντες τῷ πάντων ἁλωσόμεθα βασιλεῖ, δίκην τε οὕτως ὑφέξομεν οὐ μετρίαν, ἔσθ᾽ ὅτε τὸ ὑψηλὸν λέγοντες ταπεινὸν, καὶ τὸ φῶς τιθέμενοι σκότος, καὶ τὸ γλυκὺ πικρὸν ὁριζόμενοι;
Μετάφραση
Και σε αυτό πάλι ανατέλλει για εμάς ένα υπόδειγμα μεγάλης ωφέλειας· διότι εκπαιδευόμαστε μέσω αυτών για τη δική μας ζωή, ότι θα μας προκαλέσει μεγάλη ζημιά το να μην παρατηρούμε με τα νοητά μάτια της καρδιάς την αρετή που υπάρχει μέσα στους αγίους και να μην αποβλέπουμε στην κρυμμένη σε αυτούς δόξα, αλλά εξαιτίας της ταπεινής εμφάνισης του σώματος πολλές φορές να θεωρούμε ως ένα τίποτα αυτό που για τον Θεό είναι μεγάλο και πολύτιμο. Έτσι, σχετικά με τους αγίους λέει κάπου ο Θεός μέσω των προφητών, απευθύνοντας τον λόγο για όλους στο πρόσωπο ενός: «Ευλογημένος ο άνθρωπος που έχει την πεποίθησή του στον Κύριο, και ο Κύριος θα είναι η ελπίδα του, και θα είναι σαν το δέντρο που θάλλει κοντά στο νερό, και θα απλώσει τη ρίζα του προς την υγρασία· σε χρονιά ξηρασίας δεν θα φοβηθεί, και δεν θα σταματήσει να κάνει καρπό. Η καρδιά είναι βαθιά περισσότερο από όλα, και είναι άνθρωπος, και ποιος θα τον γνωρίσει; Εγώ είμαι ο Κύριος που ερευνώ καρδιές και δοκιμάζω νεφρούς». Όταν, λοιπόν, εμείς αυτόν που έχει αναγνωριστεί από τον Θεό και έχει θαυμαστεί για τις αρετές που μόλις αναφέρθηκαν, τον υποτιμούμε με την αλαζονεία μας, αποβλέποντας μόνο στην εξωτερική και φθαρτή του σάρκα, και χρησιμοποιώντας την έλλειψη εξωτερικής δόξας του σώματος ως πρόφαση για τη δική μας μικροψυχία απέναντί του, πώς δεν θα καταδικαστούμε επειδή έχουμε φρονήματα αντίθετα από τον Βασιλιά των πάντων, και έτσι θα υποστούμε όχι μικρή τιμωρία, αφού μερικές φορές αποκαλούμε το υψηλό ταπεινό, και θεωρούμε το φως σκοτάδι, και ορίζουμε το γλυκό ως πικρό;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες