Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 2:32

Το ότι το να ξεχνά κανείς τον Θεό σημαίνει, τις περισσότερες φορές, την απομάκρυνση από την προς Αυτόν ευσέβεια, θα το κατανοήσουμε από τα όσα λέγει ο ίδιος προς τον κατά σάρκα Ισραήλ: «Εσείς που με ξεχνάτε, και ετοιμάζετε τραπέζι στο δαιμόνιο, και γεμίζετε ποτήρι για την τύχη, και εγκαταλείπετε το άγιο όρος μου. Εγώ θα σας παραδώσω σε μάχαιρα, όλοι θα πέσετε σε σφαγή.» Και γι' αυτό ακριβώς καταφέρθηκε εναντίον του Ισραήλ διά της φωνής του Ιερεμία, λέγοντας: «Μήπως θα ξεχάσει η νύμφη τα στολίδια της ή η παρθένος τον στηθόδεσμό της; Ο λαός μου όμως με ξέχασε πάρα πολλές ημέρες, που δεν έχουν αριθμό.» Επομένως, η μεν λήθη πολλές φορές υποδηλώνει την αποστασία. Η δε μνήμη υποδηλώνει το σταθερό της πίστης και το ακλόνητο της αγάπης, και τη δύναμη σε καθετί που ευαρεστεί. Μην με ξεχνάς, λοιπόν, λέγει, αλλά μάλλον να με θυμάσαι. Διότι ιδού, εξάλειψα σαν σύννεφο τις ανομίες σου. Και το «εξάλειψα» το λέει εδώ αντί του «θα εξαλείψω», υποδηλώνοντας πως αφού τις διαλύσω σαν κάποιο σκοτάδι και σύννεφο, θα τις εξαφανίσω. Το ότι λέγει το «εξάλειψα» αντί του «θα εξαλείψω», το αποδεικνύει πάρα πολύ καλά αυτό που ακολουθεί: Επίστρεψε σε μένα, λέγει, και θα σε λυτρώσω. Διότι πώς είναι δυνατόν να έχει ήδη εξαλείψει τις αμαρτίες Αυτός που προσκαλεί σε επιστροφή;

Μήπως θα ξεχάσει η νύφη τα στολίδια της; Ο λαός μου όμως [με ξέχασε]. Παρατήρησε πάλι πόσο συγκαταβατικός είναι ο λόγος. Αυτό που πρωτίστως επιζητούσαν οι άνθρωποι, δηλαδή τη δόξα, δεν μπορούν να πουν ότι τους έλειπε, ισχυριζόμενοι ότι «απολαμβάναμε μεν τα αγαθά, βρισκόμασταν όμως σε ατιμία». Όπως είναι τα στολίδια για τη νύφη, έτσι ήμουν κι εγώ για τον λαό, ώστε ήταν δύσκολο να με ξεχάσουν. Δηλαδή, οι άνθρωποι επιδιώκουν όσα συμβάλλουν στον καλλωπισμό τους.

Και η μεν νύμφη αγαπά τον στολισμό της, καθώς εξωραΐζεται από αυτόν, η δε παρθένος προσκολλάται στη στηθοδεσμίδα της, επειδή της προσδίδει ευπρέπεια· ο λαός, όμως, αν και έλαβε από εμένα και στολισμό και ευπρέπεια, και απόλαυσε όχι την τυχούσα δόξα —αποκαλώντας αφενός στολισμό και ευπρέπεια τη διάταξη των νόμων, σύμφωνα με την οποία προβάλλουν νομίμως να κυβερνώνται από διατάγματα σε αντίθεση με τους υπόλοιπους ανθρώπους, όντες απαλλαγμένοι από κάθε πλεονεξία και κακία, διδασκόμενοι την ημερότητα και τη φιλανθρωπία, και αφετέρου δόξα το ότι, χάρη στη βοήθεια του Θεού, όλοι τους υποτάσσονταν και θαύμαζαν τη φροντίδα του Θεού προς αυτούς— παρότι, λοιπόν, απόλαυσαν τόσα πολλά από εμένα, λησμόνησαν τις ευεργεσίες μου.

Είπε ο Κύριος προς εμένα: «Μην προσεύχεσαι για τον λαό αυτόν, διότι ακόμη κι αν σταθούν ο Μωυσής και ο Σαμουήλ ενώπιόν μου, η ψυχή μου δεν θα στραφεί προς αυτούς». «Το σκουλήκι τους δεν θα πεθάνει, και η φωτιά δεν θα σβήσει· και θα γίνουν θέαμα σε κάθε σάρκα». «Μήπως θα ξεχάσει η νύφη τα στολίδια της, και η παρθένος τον στηθόδεσμό της; Ο λαός μου όμως με ξέχασε για ημέρες αναρίθμητες». «Αυτά λέγει ο Κύριος: Αυτοί θα οικοδομήσουν, εγώ όμως θα καταστρέψω». «Το ίδιο μισητά είναι και αυτός που ασεβεί και η ασέβεια· αυτό που πράχθηκε θα εξολοθρευθεί μαζί με αυτόν που το έπραξε». «Η ελπίδα των ασεβών είναι σαν το χνούδι που παρασύρεται από τον άνεμο, και σκορπίστηκε σαν τον καπνό από τον άνεμο». «Τα τέλη της άδικης γενεάς είναι οδυνηρά». «Μάταιοι βέβαια είναι όλοι οι άνθρωποι που τους διέκρινε η άγνοια του Θεού, και από τα ορατά αγαθά δεν μπόρεσαν να γνωρίσουν τον Υπάρχοντα, ούτε προσέχοντας τα έργα αναγνώρισαν τον Δημιουργό. Είναι ταλαίπωροι, και οι ελπίδες τους βρίσκονται στους νεκρούς». «Στους ασεβείς επέπεσε αμείλικτος θυμός μέχρι το τέλος». «Σε σύναξη αμαρτωλών θα ανάψει φωτιά». «Η τιμωρία των ασεβών είναι φωτιά και σκουλήκι». «Φωτιά, χαλάζι, πείνα και θάνατος, όλα αυτά δημιουργήθηκαν για την τιμωρία των αμαρτωλών». «Θάνατος, και έριδα, και ρομφαία, και μάστιγα, δημιουργήθηκαν για τους ανόμους». «Ουαί σε εσάς, άνδρες ασεβείς, που εγκαταλείψατε τον νόμο του Κυρίου». «Το πένθος για τον νεκρό διαρκεί επτά ημέρες· για τον μωρό όμως και τον ασεβή, όλες τις ημέρες της ζωής του». «

Διότι, λέγει, το να μην ξεχνά η νύφη τον στολισμό της, ούτε η παρθένος τον στηθόδεσμό της, όπως λέγεται στον Ιερεμία, φανερώνει το να μην υποχωρεί και χαλαρώνει κανείς τον δεσμό της σωφροσύνης εξαιτίας των απατών. Διότι ως στήθη θεωρούνται εύλογα οι σκέψεις και ο νους μας· και ο στηθόδεσμος, η ζώνη δηλαδή που συγκρατεί την προαίρεση της ψυχής στην αγνεία, είναι η προς τον Χριστό αγάπη.