Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 2:35

Και είπες: «Είμαι αθώος». Αυτή είναι η αναισχυντία σχετικά με τα αμαρτήματα, η οποία δύναται κατεξοχήν να εξάψει την οργή του Θεού: το να μην αναγνωρίζει δηλαδή κανείς τα ίδια του τα πταίσματα. «Αλλά ας αποστραφεί ο θυμός του από εμένα». Τι λέγεις; Μάταια οργίζομαι ή άσκοπα αγανακτώ; Επομένως υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, διότι επέδειξες σφοδρή περιφρόνηση.

Ιδού, εγώ κρίνομαι μαζί σου, επειδή λες: «Δεν αμάρτησα». Αν δεν το είχες προσθέσει αυτό, δεν θα ερχόμουν σε κρίση. Βλέπεις ότι αυτό είναι που με κάνει να σε καταδικάζω και να σε καταφρονώ; Εσύ με έφερες σε αυτήν την ανάγκη, εσύ έγινες ο αίτιος της δίκης, εσύ προκαλείς αυτήν την κατηγορία. Για να απολογηθώ υπέρ του εαυτού μου απευθύνω αυτούς τους μακρούς λόγους. Και δεν είπε: «Σε κατηγορώ», αλλά: «Κρίνομαι μαζί σου, υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, γίνομαι συνήγορος του εαυτού μου», ώστε ούτε καν θα ερχόμουν σε κρίση —όχι μόνο δεν θα σε κατηγορούσα— εάν δεν το έλεγες αυτό, επειδή θέλεις να με καταστήσεις υπόλογο για έγκλημα.