Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 2:36

Και είπες: «Είμαι αθώος». Αυτή είναι η αναισχυντία σχετικά με τα αμαρτήματα, η οποία δύναται κατεξοχήν να εξάψει την οργή του Θεού: το να μην αναγνωρίζει δηλαδή κανείς τα ίδια του τα πταίσματα. «Αλλά ας αποστραφεί ο θυμός του από εμένα». Τι λέγεις; Μάταια οργίζομαι ή άσκοπα αγανακτώ; Επομένως υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, διότι επέδειξες σφοδρή περιφρόνηση.

Επειδή περιφρόνησες το να επαναλάβεις τις οδούς σου. Ούτε για τα πρώτα [άλλ. προηγούμενα] αμαρτήματα σε ελέγχω τώρα, αφού στα ίδια επιδόθηκες πάλι. Και ούτε αυτό θα το θεωρούσα έγκλημα, αν δεν επιχειρούσες πάλι τα ίδια, όχι επειδή νικήθηκες από τα πάθη, αλλά από ραθυμία. Βλέπεις ότι αυτό που παροξύνει τον Θεό δεν είναι το να αμαρτάνει κανείς, αλλά το να περιπίπτει στα ίδια, και από καταφρόνηση να μην επιστρέφει, επειδή και εμάς αυτό συνηθίζει επίσης να μας εξοργίζει.

Και από την Αίγυπτο θα καταισχυνθείς, όπως ακριβώς καταισχύνθηκες από τον Ασσούρ. Είτε επειδή εκείνοι φάνηκαν αγνώμονες, είτε επειδή αποδείχθηκαν αδύναμοι, και επικράτησε ο Πέρσης. Όλα αυτά δεν συνέβησαν εξαιτίας της αγνωμοσύνης των Αιγυπτίων ή των Ασσυρίων, αλλά εξαιτίας της εγκατάλειψης από τον Θεό, δηλαδή τα αγαθά σου διέψευσαν την προσδοκία σου.