Καὶ τοῦτο τῆς θείας Γραφῆς ἐστι τὸ ἔθος. Ὅταν γὰρ τὴν ἑαυτοῦ μακροθυμίαν σημαίνειν ἐθέλῃ ὁ Θεὸς, διὰ τῆς λέξεως τῆς, «ἔτι,» ταύτην ἀπαγγέλλει· ὡς ἐὰν λέγῃ διὰ μὲν τοῦ Ἡσαΐου· «Τί ἔτι ποιήσω τῷ ἀμπελῶνί μου, καὶ οὐκ ἐποίησα;» διὰ δὲ τοῦ Ἱερεμίου· «Διὰ τοῦτο ἔτι κριθήσομαι πρὸς ὑμᾶς, λέγει Κύριος.» Ἐν δὲ τῷ λέγειν, «ἔτι,» δείκνυσι τὴν ἑαυτοῦ ἀγαθότητα καὶ ἀνοχήν. Λέγει γάρ· «Διέλθετε νήσους Χετιεὶμ, καὶ εἰς Κηδὰρ ἀποστείλατε, καὶ ἴδετε.» Εἰ τοίνυν μὴ μακροθυμεῖν ἤθελεν, οὐδὲ παραινέσεις αὐτοῖς ἐδίδου· ὥστε διελθεῖν, καὶ διελθόντας μαθεῖν ἐκ τῶν ἐναντίων τὴν πρὸς τὸ καλὸν σύγκρισιν.
Μετάφραση
Και αυτή είναι η συνήθεια της Θείας Γραφής. Διότι, όταν ο Θεός θέλει να φανερώσει τη μακροθυμία του, την εξαγγέλλει με τη λέξη «ακόμη»· όπως, για παράδειγμα, λέει μέσω του Ησαΐα: «Τι να κάνω ακόμη στον αμπελώνα μου, και δεν το έκανα;» και μέσω του Ιερεμία: «Γι' αυτό θα έλθω ακόμη σε κρίση μαζί σας, λέει ο Κύριος». Με το να λέει, όμως, το «ακόμη», δείχνει τη δική του αγαθότητα και ανοχή. Διότι λέει: «Διατρέξτε τα νησιά Χετιείμ, και στείλτε στην Κηδάρ, και δείτε». Εάν, λοιπόν, δεν ήθελε να δείξει μακροθυμία, δεν θα τους απηύθυνε ούτε προτροπές, ώστε να τα διατρέξουν, και αφού τα διατρέξουν, να μάθουν από τα αντίθετα τη σύγκριση προς το καλό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες