Ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος ὁ. Τί λέγεις; Τί καὶ τὸν ἄνδρα καταρᾶσαι, Οὐχὶ πρὸ μικροῦ αὐτὸς ἔλεγες, Εἰ ἀνταποδίδοτε κακὰ ἀντὶ ἀγαθῶν, καὶ σὺ ἀντὶ εὐαγγελίων τοῦτο ἐποίησας, καὶ ἐγκαλεῖς ὅτι οὐκ ἀπέκτεινε; Πῶς οὖν ἐγκαλεῖς, ὅτι ἀνελεῖν σε θέλουσιν οἱ Ἰουδαῖοι; Εἰ γὰρ τότε ἀποθανεῖν καλὸν, πολλῷ μᾶλλον μετὰ τὴν πεῖραν. Πῶς οὖν οὐ βούλει; Ὁρᾷς οὐδαμοῦ λόγον ἔχοντα τὸν θρῆνον; θρῆνος γάρ ἐστιν αἴτιος, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τεθορυβημένης λεγόμενος ψυχῆς, καὶ οὐδὲν διεσκεμμένης, ἀλλ᾽ ἓν ζησούσης μόνον, ἀποθέσθαι τὸ βάρος.
Μετάφραση
«Καταραμένος ο άνθρωπος ο οποίος…». Τι λες; Γιατί καταριέσαι κι εκείνον τον άνδρα; Δεν έλεγες εσύ ο ίδιος πριν από λίγο: «Ανταποδίδετε κακό αντί για καλό;» Και εσύ, αντί για χαρμόσυνες ειδήσεις, έπραξες αυτό, και τον κατηγορείς επειδή δεν σε σκότωσε; Πώς λοιπόν παραπονιέσαι που οι Ιουδαίοι θέλουν να σε θανατώσουν; Διότι, αν το να πεθάνεις τότε ήταν καλό, πόσο μάλλον είναι μετά από τέτοια εμπειρία. Πώς λοιπόν δεν το θέλεις; Βλέπεις ότι ο θρήνος δεν εμπεριέχει καμία απολύτως λογική; Διότι ο θρήνος ευθύνεται για αυτά τα λόγια, και μάλιστα καθώς εκφέρεται από μια ταραγμένη ψυχή, η οποία δεν έχει σκεφτεί καθόλου, παρά ζητά ένα και μόνο πράγμα: να αποβάλει το βάρος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες