Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 22:10

Επομένως, δεν είναι τα όσα πράττει ο Αθανάσιος, αλλά τα όσα γίνονται από εκείνους που είναι άξια θρήνου και οδυρμού. Επομένως, αυτούς μάλλον θα θρηνούσε κανείς δικαίως. Διότι γι' αυτούς πρέπει να οδύρεται κανείς, επειδή είναι και γραμμένο: «μην κλαίτε τον νεκρό, ούτε να τον θρηνείτε, αλλά κλάψτε με γοερό κλάμα εκείνον που αναχωρεί, διότι δεν θα επιστρέψει πια». Διότι ολόκληρη η επιστολή τους δεν αποβλέπει πουθενά αλλού παρά στον θάνατο, και επιχειρούν να φονεύσουν, αν τους επιτραπεί, και να στείλουν στην εξορία. Διότι τους δόθηκε η συγκατάθεση από τον θεοφιλέστατο πατέρα των βασιλέων, ο οποίος, αντί για θάνατο, ικανοποίησε τον θυμό τους με την αλλαγή του τόπου. Ότι αυτά, λοιπόν, δεν αποτελούν έργα ούτε καν απλών Χριστιανών, και σπανίως ακόμη και των εθνικών, πόσο μάλλον επισκόπων που θεωρείται ότι διδάσκουν και στους άλλους τα δίκαια, πιστεύουμε ότι το αντιλαμβάνεται πλήρως η εν Χριστώ συνείδησή σας. Διότι πώς αυτοί που εμποδίζουν τους άλλους να κατηγορούν γίνονται οι ίδιοι κατήγοροι, φτάνοντας μέχρι και στους βασιλείς; Πώς αυτοί που διδάσκουν τη συμπόνια για τις συμφορές δεν ησυχάζουν ούτε και μετά την εξορία μας; Διότι ομολογουμένως η εξορία έγινε κοινή για εμάς τους επισκόπους, και όλοι θεωρούσαμε τους εαυτούς μας εξόριστους, και τώρα που, μαζί με τον Αθανάσιο, αποδοθήκαμε ξανά στις πατρίδες μας, αντί για τους προηγούμενους οδυρμούς και θρήνους για αυτόν, ανακτήσαμε τη μέγιστη ευθυμία και χάρη, την οποία είθε ο Κύριος να διαφυλάξει και να μην επιτρέψει στους περί τον Ευσέβιο να την ανατρέψουν.

Πώς λοιπόν δεν είναι διαφορετικός «από τον Υιό εκείνος μέσω του οποίου ο Πατέρας του αποκρίνεται;» <Προς αυτό ακολουθούν στη συνέχεια διάφορες λύσεις.> Αξίζει να απορεί κανείς, ή μάλλον να θρηνεί κιόλας τους ανόσιους αιρετικούς, και μάλιστα να λέει για αυτούς εκείνο που αναφέρεται στους προφήτες: «Μην κλαίτε τον νεκρό ούτε να τον θρηνείτε· κλάψτε με κλαυθμό εκείνον» που φρονεί και λέει τέτοια για τον Μονογενή. Διότι, τι θα μπορούσε να είναι πιο άθλιο από τέτοιους ανθρώπους, εάν βέβαια υπέθεσαν κυριολεκτικά και αληθινά ότι αυτή ήταν η φωνή του Πατέρα, την οποία δεν άκουσε μόνο ο Σωτήρας, αλλά και αυτό το ίδιο το πλήθος των Ιουδαίων που παρίστατο γύρω, ή μάλλον ο χορός των αγίων μαθητών; Διότι έπρεπε μάλλον αυτοί να αναλογίζονται τα θεοπρεπή μεγαλεία, και να μην προσπαθούν να υποτάξουν στους δικούς μας νόμους όσα βρίσκονται πάνω από εμάς. Διότι τη σωματική ακοή την προσβάλλει η σωματική φωνή, και ο ήχος που εξέρχεται στον αέρα μέσω των χειλιών, ή που παράγεται μέσω κάποιας άλλης τεχνητής επινόησης· ενώ το θέλημα του Πατέρα, που κινείται με άρρητες φωνές αθόρυβα και τρόπον τινά μέσα στον νου, το γνωρίζει μόνο ο Υιός, ο οποίος υπάρχει φυσικά μέσα Του ως σοφία Του. Το να υποθέτει κανείς ότι ο Θεός χρησιμοποίησε φωνή μέσω ήχου είναι παντελώς απίθανο, εάν βέβαια νομίζουμε ότι πρέπει να διαφυλάσσουμε για τη φύση που υπερβαίνει τα πάντα τις ιδιότητες που υπερβαίνουν την κτίση.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΒ΄. Διότι αυτά λέγει ο Κύριος εναντίον του οίκου του βασιλέως του Ιούδα: Γαλαάδ, εσύ είσαι για εμένα η αρχή του Λιβάνου, εάν δεν σε μετατρέψω σε έρημο, σε πόλεις που δεν πρόκειται να κατοικηθούν. Με το όνομα Γαλαάδ ονομάζει τώρα την Ιερουσαλήμ, για να αναδείξει τη λαμπρότητά της, επειδή ένδοξη ήταν και η Γαλαάδ. Το νόημα όμως διατυπώνεται ασαφώς· διότι θέλησε να μιλήσει για αυτήν μέσω παραδείγματος. Αυτό λοιπόν θέλει να δηλώσει, ότι όπως η Γαλαάδ είναι η αρχή του Λιβάνου· διότι αυτή ήταν πιο ένδοξη από όλες τις πόλεις που βρίσκονταν κοντά στον Λίβανο· έτσι και εσύ κυριαρχείς επί των υπολοίπων πόλεων. Αλλά όμως, λέγει, επειδή στάθηκες αγνώμων απέναντί μου, εκδίδω την καταδικαστική απόφαση εναντίον σου. *Μην κλαίτε τον νεκρό, και μην τον θρηνείτε· κλάψτε με κλαυθμό εκείνον που αναχωρεί, διότι δεν πρόκειται να επιστρέψει πλέον, ούτε πρόκειται να δει τη γη της πατρίδας του.*

Ο Ιωακείμ, ο πατέρας του Ιεχωνία, υπέστη σκληρό θάνατο· διότι, αφού αιχμαλωτίστηκε από τον Βαβυλώνιο, πρώτα δέθηκε με χάλκινα δεσμά, έπειτα σφαγιάστηκε και ρίχτηκε μπροστά στα τείχη, χωρίς καν να αξιωθεί ταφής από τον βάρβαρο. Και μετά από αυτά, όταν ο Βαβυλώνιος αποχώρησε από την πόλη, συγκέντρωσαν τα λείψανά του και τα εναπέθεσαν στον τόπο του θανάτου του. Ο Θεός, λοιπόν, μέσω του προφήτη προλέγει ότι ο ζωντανός πρόκειται να υποστεί χειρότερα εξαιτίας της ανομίας του. Επομένως, το «Μην κλαίτε τον νεκρό, ούτε να τον θρηνείτε», το λέει για τον Ιωακείμ. Ενώ το «Κλάψτε με κλαυθμό αυτόν που αναχωρεί, διότι δεν θα επιστρέψει πλέον», το λέει για τον Ιεχονία· διότι, αφού εκείνος βασίλεψε για τρεις μήνες, ο Ναβουχοδονόσορ τον μετοίκισε στη δική του χώρα.