Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 22:14

Αν όμως πρέπει να αντλήσουμε κάτι και από τις ιερές Γραφές για να το αναφέρουμε, υπήρξε κάποιος που βασίλευσε στη Σαμάρεια κατά τους καιρούς του Ισραήλ, ο οποίος, αφού ανήγειρε για τον εαυτό του έναν πολυτελέστατο οίκο, έπεσε από αυτόν και σκοτώθηκε ακαριαία. Ο Θεός, όμως, ελέγχοντάς τον ότι μάταια το έπραξε, λέει: Οικοδόμησες για τον εαυτό σου σπίτι σύμμετρο, αεριζόμενα ανώγεια, με διανοιγμένα παράθυρα, επενδυμένα με ξύλο κέδρου και βαμμένα με μίλτο. Μήπως έτσι θα βασιλεύσεις, επειδή παροξύνθηκες όπως ο Άχαζ ο πατέρας σου; Θα ήταν καλύτερο για σένα να εφαρμόζεις κρίση και καλή δικαιοσύνη. «Διότι δεν θα ωφελήσουν τους ανόμους οι θησαυροί», σύμφωνα με ό,τι είναι γραμμένο, «ενώ η δικαιοσύνη σώζει από τον θάνατο.» <Διότι, εάν χτιστούν σπίτια πολλά, μεγάλα και ωραία, θα καταλήξουν σε ερήμωση και δεν θα υπάρχουν αυτοί που θα κατοικούν σε αυτά. Διότι η έκταση που οργώνουν δέκα ζευγάρια βοδιών θα δώσει μόνο ένα κεράμιο, και εκείνος που σπέρνει έξι αρτάβες θα συγκομίσει μόνο τρία μέτρα.> Επειδή ομολογουμένως, λέει, ακούστηκαν στα αυτιά του Κυρίου Σαβαώθ τα εγκλήματα της πλεονεξίας των ισχυρότερων εις βάρος των άλλων. Μήπως, λοιπόν, σιώπησε άραγε ο Θεός, τα παρέβλεψε σιωπηρά και έβαλε χαλινάρι στην οργή Του;

Διότι είναι αλήθεια ότι «Κάθε σάρκα είναι σαν το χορτάρι, και κάθε δόξα ανθρώπου σαν το άνθος του χορταριού». Το ότι λοιπόν η επιδίωξη του πλούτου είναι εντελώς ανώφελη για τους ασεβείς, το διδάσκει λέγοντας ότι η δύναμή τους θα γίνει λεία αρπαγής από τους Χαλδαίους. Διότι υπάρχουν εκείνοι, για τους οποίους θα μπορούσε να λεχθεί, και μάλιστα πολύ δικαιολογημένα, αυτό που υμνείται στους Ψαλμούς: «Ιδού ο άνθρωπος που δεν έθεσε τον Θεό βοηθό του, αλλά στήριξε την ελπίδα του στο πλήθος του πλούτου του, και ενδυναμώθηκε στη ματαιότητά του». Και αν βεβαίως απέκτησαν σπίτια πολυτελώς διακοσμημένα, δεν θα τους ανήκουν· διότι θα κατακαούν. Και αν επιπλέον υπήρξαν καλλιεργητές αμπελιών, δεν θα πιουν οι ίδιοι τον οίνο· πώς θα μπορούσαν άλλωστε; Διότι θα οδηγηθούν αιχμάλωτοι, εγκαταλείποντας τα σπίτια τους και στερημένοι από καθετί που μπορεί να τους προσφέρει ευφροσύνη. Και αυτό το έκανε σαφές ο Θεός διά της φωνής του Ιερεμία, λέγοντας προς κάποιον από αυτούς που βασίλευσαν στη Σαμάρεια: «Οικοδόμησες για τον εαυτό σου ευρύχωρο σπίτι, ευάερα ανώγεια διαχωρισμένα με παράθυρα και με ξύλινες επενδύσεις από κέδρο και βαμμένα με κόκκινο χρώμα. Μήπως θα βασιλεύσεις, επειδή εσύ παροξύνθηκες όπως ο Αχαάβ ο πατέρας σου; Δεν πρόκειται ούτε να φάνε ούτε να πιούν. Θα ήταν καλύτερο για εσένα να εφαρμόζεις κρίση και ορθή δικαιοσύνη».

ΙΕ΄. Επιπλέον, αυτά σκεφτόμουν και σκέφτομαι, και εξετάστε μήπως τα λέω πολύ σωστά, πράγματα τα οποία πολλές φορές σας ανέπτυξα θεολογικά. Αυτοί έχουν τα οικήματα, εμείς τον ένοικο· αυτοί τους ναούς, εμείς τον Θεό· και το να γίνουμε εμείς ναοί του ζώντος Θεού, και μάλιστα ζωντανοί, έμψυχα ιερεία, λογικά ολοκαυτώματα, τέλεια θύματα, θεοί διά της προσκυνούμενης Τριάδας. Αυτοί έχουν τα πλήθη, εμείς τους αγγέλους· αυτοί το θράσος, εμείς την πίστη· αυτοί τις απειλές, εμείς την προσευχή· αυτοί το να χτυπούν, εμείς το να υπομένουμε· αυτοί χρυσό και άργυρο, εμείς δοκιμασμένο και καθαρό λόγο. Κατασκεύασες για τον εαυτό σου διώροφα και τριώροφα κτίρια (θυμήσου τα λόγια της Γραφής), οίκο ευάερο, ανοιχτό με παράθυρα; Αλλά αυτά δεν είναι υψηλότερα από την πίστη μου και από τους ουρανούς προς τους οποίους πορεύομαι. Είναι μικρό το ποίμνιό μου; Αλλά δεν οδεύει προς τους γκρεμούς. Στενή είναι η μάνδρα μου, όμως είναι απροσπέλαστη στους λύκους, δεν δέχεται μέσα ληστή, ούτε παραβιάζεται από κλέφτες και ξένους. Θα τη δω αυτή, το γνωρίζω καλά, να γίνεται ευρύτερη. Πολλούς από τους τωρινούς λύκους θα χρειαστεί να τους συγκαταλέξω στα πρόβατα, ίσως μάλιστα και στους ποιμένες.