Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 22:30

Όσον αφορά δε τον Ιεχονία, για τον οποίο ο προφήτης Ιερεμίας λέει ότι εκδιώχθηκε από την ιουδαϊκή γη, αναφέροντας: «Ατιμάστηκε ο Ιεχονίας ως σκεύος για το οποίο δεν υπάρχει χρεία, και απορρίφθηκε ο ίδιος και το σπέρμα του, και δεν πρόκειται να αναδειχθεί από το σπέρμα του κανείς που θα καθίσει επί του θρόνου του Δαβίδ, ως άρχοντας στον Ιούδα». Ο λόγος είναι σαφής και απλός.

Διότι, προφανώς, ως θρόνος νοείται το βασιλικό αξίωμα. Οπωσδήποτε όμως θυμάσαι από την ιστορία ότι υποτελής στον Δαβίδ ήταν όλη η Ιουδαία και η χώρα της Ιδουμαίας και η Μωαβίτιδα και όσα μέρη της Συρίας ήταν γειτονικά, καθώς και τα πιο απομακρυσμένα μέχρι τη Μεσοποταμία, και από την άλλη πλευρά μέχρι τον ποταμό της Αιγύπτου. Εάν λοιπόν κανείς από τους μεταγενέστερους δεν φάνηκε να έχει τόσο μεγάλο αξίωμα, πώς δεν είναι αληθινός ο λόγος του προφήτη, ότι κανένας πλέον από το σπέρμα του Ιεχονία δεν θα καθίσει στον θρόνο του Δαβίδ; Διότι κανείς δεν φαίνεται να έχει αναλάβει αυτό το αξίωμα από τη γενιά του. Βεβαίως, δεν εξέλιπε η φυλή του Ιούδα μέχρις ότου ήλθε εκείνος για τον οποίο ήταν προορισμένο το αξίωμα, ο οποίος όμως ούτε και αυτός κάθισε σε επίγειο, υλικό θρόνο, καθώς η ιουδαϊκή βασιλεία είχε πλέον περιέλθει στον γιο του Αντιπάτρου του Ασκαλωνίτη, τον Ηρώδη, και στα παιδιά του, οι οποίοι μοίρασαν την Ιουδαία σε τέσσερις εξουσίες, ενώ ηγεμόνευε ο Πιλάτος και την υπέρτατη εξουσία όλης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατείχε ο Τιβέριος. Αλλά ως θρόνο του Δαβίδ, στον οποίο κάθισε ο Κύριος, εννοεί την ακατάλυτη βασιλεία. «Διότι Αυτός είναι η προσδοκία των εθνών», και όχι μόνον ενός ελάχιστου μέρους της οικουμένης. «Διότι θα υπάρξει», λέγει, «η ρίζα του Ιεσσαί και εκείνος που θα εγερθεί για να άρχει στα έθνη· σε αυτόν θα ελπίσουν τα έθνη. Διότι σε έθεσα ως διαθήκη του γένους, ως φως των εθνών. Και θα στερεώσω», λέγει, «στους αιώνες των αιώνων το σπέρμα του, και τον θρόνο του σαν τις ημέρες του ουρανού».

Είναι λοιπόν δίκαιο να απομακρυνθούμε από τη δική τους απείθεια, και να φροντίσουμε να αποφύγουμε τη σκληροκαρδία, μεταβάλλοντας μάλλον τη διάνοιά μας σε πιο δεκτική, εάν αποφεύγουμε ως ολέθρια την οργή που επιπίπτει σε εκείνους. «Και εκείνον που έρχεται προς εμένα δεν θα τον βγάλω έξω.» Λέει ότι η διά της πίστεως επιστροφή δεν θα είναι ανώφελη για εκείνους που προσέρχονται σε αυτόν· διότι έπρεπε πραγματικά να αναδείξει την προσαγωγή από τον Θεό και Πατέρα ως κάτι το εξαιρετικά ποθητό και αιτία αμέτρητων αγαθών. Θα υπάρξουν, λοιπόν, λέει, και θα προσφερθούν τα κάλλιστα αγαθά σε εκείνους που μέσω της άνωθεν χάριτος καλούνται και βαδίζουν προς εμένα. Διότι δεν θα βγάλω έξω εκείνον που έρχεται, δηλαδή, δεν θα τον αποπέμψω σαν κάποιο άχρηστο σκεύος, σύμφωνα με όσα έχουν ειπωθεί μέσω ενός από τους προφήτες: «Ατιμάσθηκε ο Ιεχονίας ως σκεύος για το οποίο δεν υπάρχει ανάγκη, απορρίφθηκε και πετάχτηκε σε γη την οποία δεν γνώριζε. Γη, γη, άκουε τον λόγο του Κυρίου, κατάγραψε τον άνδρα αυτόν ως άνθρωπο αποκηρυγμένο.» Επομένως δεν θα αποκηρυχθεί, λέει, ούτε θα πεταχτεί έξω ως ατιμασμένος, ούτε θα παραμείνει αμέτοχος της δικής μου δωρεάς, αλλά θα συγκεντρωθεί στην αποθήκη και θα καταλύσει στις ουράνιες μονές, και θα δει τον εαυτό του να γεύεται κάθε ελπίδα που υπερβαίνει τον ανθρώπινο νου· «Διότι μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβηκαν, εκείνα που ετοίμασε ο Θεός για όσους τον αγαπούν.»

Καταβροχθίστηκε λοιπόν ο Ισραήλ και έγινε ανάμεσα στα έθνη σαν σκεύος άχρηστο. Διότι, αφού μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στους Ασσυρίους και τους Μήδους, κατέστη παντελώς άχρηστος, ίσως επειδή εξαναγκάστηκε να φρονεί όσα φρονούν εκείνοι. Δηλαδή, ακριβώς επειδή έγινε σκεύος άχρηστο, για τον λόγο αυτόν και καταβροχθίστηκε, και εγκαταλείποντας την πατρίδα που τον γέννησε, μετοίκησε στα έθνη. Κάτι τέτοιο λέει ο Δεσπότης των πάντων και διά της φωνής του Ιερεμία για κάποιον από αυτούς που βασίλευσαν στη Σαμάρεια επί του Ισραήλ: «Ατιμάστηκε ο Ιεχονίας ως σκεύος του οποίου δεν υπάρχει χρεία, διότι απορρίφθηκε και εκδιώχθηκε σε γη την οποία δεν γνώριζε. Γη, γη, άκουε τον λόγο του Κυρίου, κατάγραψε αυτόν τον άνδρα ως άνθρωπο αποκηρυγμένο». Κατέστη λοιπόν άχρηστος ο Ισραήλ. Διότι ποια χρεία έχει ο Θεός από μια ψυχή πλανεμένη, φιλαμαρτήμονα και η οποία εύκολα καταφεύγει σε οτιδήποτε άτοπο και, στο χειρότερο από όλα τα κακά, στην αποστροφή της υποταγής στον Θεό; Ποια είναι λοιπόν η αιτία για την οποία ο Ισραήλ παθαίνει αυτά; Το ότι οι ίδιοι ανέβηκαν στους Ασσυρίους. Διότι σχεδόν λέει ότι έτρεξαν ως αυτόμολοι στους εχθρούς. Πώς ή με ποιον τρόπο; Επειδή, φοβούμενοι την επιδρομή εκείνων, δεν ζήτησαν μέσω της μετάνοιας μάλλον την βοήθεια του Θεού, αλλά με δώρα μάλλον τους έπεισαν να ησυχάσουν για λίγο.

Και μετά από άλλα: «Και θα λάβουν άλλους πελεκημένους λίθους, και θα τους τοποθετήσουν αντί για εκείνους τους λίθους.» Διότι, μετά τη συγχώρηση της ενοχής για τα παρελθόντα, εξετάζοντας πάλι τη Συναγωγή των Ιουδαίων ο Θεός, που ερευνά τα πάντα μέσα μας, και βρίσκοντας ότι, όπως ήταν φυσικό, στο σύνολό της δεν έπασχε πλέον από λέπρα, πλην όμως δεν είχε απαλλαγεί εντελώς από την παλαιά φαυλότητα, δεν εξέφρασε την οργή Του εναντίον όλων, αλλά μόνο εναντίον εκείνων που ήταν υπαίτιοι για το ότι εκείνη έπασχε και οι οποίοι έγιναν η αφορμή της νόσου. Αυτούς τους ονομάζει «λίθους», υποδεικνύοντας ορισμένα μέρη της όλης οικίας, δηλαδή του έθνους. Αυτοί δε ήταν, αφενός μερικοί από τους εκάστοτε βασιλείς, οι οποίοι παρέσυραν τον λαό σε άλλες λατρείες· αφετέρου μερικοί από τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι μιλούσαν από την καρδιά τους, όπως είναι γραμμένο, και αποδυνάμωναν την ευλάβεια αυτών που τους άκουγαν. Αυτούς ακριβώς προστάζει να τους αφαιρέσουν από την οικία, υποδηλώνοντας τον αφορισμό τους, δηλαδή την αποπομπή τους προς αφανισμό. Τέτοιο είναι το λεχθέν από τον Θεό για τον Ιεχονία: «Γη, άκου τα λόγια του Κυρίου. Κατάγραψε αυτόν τον άνδρα ως άνθρωπο αποκηρυγμένο». Για δε τους ψευδομάντεις: «Γι' αυτό καταθέρισα τους προφήτες σας. Τους σκότωσα με τον λόγο του στόματός μου». Και πάλι εκείνο: «Γι' αυτό οι ηγέτες του λαού θα αποβληθούν από τον οίκο της τρυφής τους, εξαιτίας των πονηρών έργων τους εκδιώχθηκαν». Και πάλι: «Εξαιτίας της ακαθαρσίας, καταστράφηκε ολοκληρωτικά».

Και για να το πούμε απλά, τον ονομάζουμε εικόνα της ουσίας, της βούλησης, της δύναμης και της δόξας, όχι άψυχη και νεκρή, αλλά ουσιώδη, βουλητική, δυνατή και ένδοξη. Διότι η δύναμη δεν γεννά αδυναμία, αλλά αυτοδυναμία· και η δόξα δεν γεννά αδοξία, αλλά αυτοδοξία· και η βούληση δεν γεννά αβουλία, αλλά αυτοβουλία· και η ουσία δεν γεννά το ανούσιο, αλλά το αυτοούσιο. Εικόνα λοιπόν είναι ο Θεός Λόγος, ζωντανή σοφία, ενυπόστατη, Λόγος ενεργός και Υιός, η ίδια ουσιωμένη. Διότι με αυτήν «χαιρόταν» καθημερινά ο Θεός, «όταν ευφραινόταν έχοντας ολοκληρώσει την οικουμένη». Εσύ όμως, Μάρκελλε, επειδή «τα αρνείσαι αυτά ενώπιον των ανθρώπων, θα απαρνηθείς από την ίδια εκείνη ενώπιον του Πατρός του εν τοις ουρανοίς», και θα απαρνηθείς και ενώπιον της υπό τον ουρανό Εκκλησίας, η οποία γράφει για εσένα παντού στη γη: «Άκουσε τον λόγο του Κυρίου, κατάγραψε αυτόν τον άνδρα, τον αποκηρυγμένο άνθρωπο, διότι δεν πρόκειται ποτέ να αναδειχθεί από το σπέρμα του άρχοντας πλέον στον Ιούδα, που να κάθεται στον θρόνο του Δαβίδ». 8.

Β΄. Επειδή, λοιπόν, είχαν επικρατήσει διάφορες αντιλήψεις μεταξύ των Ιουδαίων περί του Χριστού, και ενώ όλοι συμφώνως ανήγαγαν την καταγωγή του στον Δαβίδ, εξαιτίας των υποσχέσεων του Θεού προς τον Δαβίδ, και ήδη αφενός κάποιοι είχαν πεισθεί ότι ο Χριστός θα προερχόταν από τον Δαβίδ, τον Σολομώντα και το βασιλικό γένος, αφετέρου άλλοι απέφευγαν αυτήν τη γνώμη. Και τούτο, λόγω του ότι υπήρχαν βαρύτατες κατηγορίες εναντίον εκείνων που είχαν βασιλεύσει, και λόγω του ότι ο Ιεχονίας είχε αποκηρυχθεί από τον προφήτη Ιερεμία, καθώς είχε ειπωθεί ότι δεν επρόκειτο να αναδειχθεί από το σπέρμα του κανείς που να καθίσει στον θρόνο του Δαβίδ. Εξαιτίας, λοιπόν, αυτών, ακολουθούσαν άλλη οδό· ομολογούσαν μεν την καταγωγή από τον Δαβίδ, όχι όμως μέσω του Σολομώντος, αλλά μέσω του Νάθαν, ο οποίος ήταν γιος του Δαβίδ (λένε μάλιστα ότι ο Νάθαν προφήτευσε κιόλας, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στα βιβλία των Βασιλειών), διαβεβαιώνοντας ότι ο Χριστός θα προέλθει από τους απογόνους του Νάθαν, και γενεαλογώντας τον Ιωσήφ από εκεί. Έτσι, ήταν απολύτως αναγκαίο που ο Λουκάς, καταγράφοντας τη δική τους αντίληψη και όχι τη δική του, προσέθεσε στη διήγησή του το «ως ενομίζετο» [όπως νομιζόταν], παραχωρώντας στον Ματθαίο να εξιστορήσει όχι το πώς νομιζόταν, αλλά πώς είχαν στην πραγματικότητα τα της γεννήσεως. Αυτή, λοιπόν, είναι η πρώτη ερμηνεία.

Ι΄. Γιατί ο ευαγγελιστής ονομάζει τον Ιωακείμ Ιεχονία. α΄. Αυτός ήταν διώνυμος· αλλά επειδή αποκαλείται με το όνομα Ιεχονίας από τον προφήτη Ιερεμία, μέσα από τα λόγια: «Ατιμάστηκε ο Ιεχονίας σαν σκεύος για το οποίο δεν υπάρχει καμία χρησιμότητα· διότι απορρίφθηκε αυτός και το σπέρμα του· γη, γη, άκουε τον λόγο του Κυρίου· κατάγραψε αυτόν τον άνδρα ως αποκηρυγμένο, διότι δεν πρόκειται να αναδειχθεί κανείς από το σπέρμα του που να καθίσει στον θρόνο του Δαβίδ και να άρχει πλέον στον Ιούδα»· και επειδή εξαιτίας αυτών συνέβη να υποστεί ο προαναφερθείς, μαζί με τον λαό, την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα, εύλογα ο θαυμάσιος ευαγγελιστής, περιγράφοντας τη γέννηση του Λυτρωτή και Σωτήρα των πάντων, μνημόνευσε και αυτόν τον ατιμασμένο που απορρίφθηκε μαζί με το σπέρμα του στη γη των Βαβυλωνίων, τον αποκηρυγμένο, τον αιχμάλωτο· διδάσκοντας ότι εκείνος που απεστάλη από τον Πατέρα για να κηρύξει στους αιχμαλώτους άφεση ήταν αυτός ο Ιησούς Χριστός, του οποίου τη βίβλο συγγράφει, στον οποίο αναφέρεται το λόγιο που ειπώθηκε από τον προφήτη: «Πνεύμα Κυρίου είναι επάνω μου, γι' αυτό με έχρισε, με απέστειλε για να ευαγγελιστώ στους πτωχούς, να κηρύξω στους αιχμαλώτους άφεση»· για τον οποίο και σε άλλο σημείο λέει ο ίδιος προφήτης: «Αυτός θα οικοδομήσει την πόλη μου και θα επαναφέρει την αιχμαλωσία του λαού μου». β΄.

Εάν δε λέγει ο προφήτης προς τη γη για τον Ιεχονία: «Γράψε αυτόν τον άνδρα ως αποκηρυγμένο, διότι δεν πρόκειται να αναδειχθεί από το σπέρμα του κανένας που να καθίσει στον θρόνο του Δαβίδ και να άρχει πλέον στον Ιούδα», αυτό δεν αναιρεί βεβαίως το γεγονός ότι θα υπάρξει σπέρμα του, αλλά το ότι κάποιος από το σπέρμα του θα βασιλεύσει στο έθνος των Ιουδαίων· πράγμα που αποδείχθηκε αληθινό. Λέει λοιπόν: «Ατιμάστηκε ο Ιεχονίας ως σκεύος το οποίο δεν είναι χρήσιμο, διότι απορρίφθηκε αυτός και το σπέρμα του σε γη που δεν γνώριζε», προφητεύοντας ολοφάνερα τη γη της Βαβυλώνας. Πλην όμως εκείνος που ήλθε να κηρύξει άφεση στους αιχμαλώτους και έχοντας αποσταλεί για να λύσει τις αλυσίδες των αμαρτιών και τα δεσμά των ψυχών που βρίσκονταν από παλιά δεμένες υπό την εξουσία του θανάτου, ήλθε για τη σωτηρία όλων αυτών. Γι' αυτό λέει ο Δαβίδ προφητεύοντας για αυτόν: «Απέστειλε τον λόγο του, και τους θεράπευσε από τις φθορές τους· ας δοξολογούν τον Κύριο για τα ελέη του και για τα θαυμάσιά του προς τους γιους των ανθρώπων· διότι συνέτριψε χάλκινες πύλες και έσπασε σιδερένιους μοχλούς· και τους προστάτευσε από την οδό της ανομίας τους· ταπεινώθηκαν, και τους έβγαλε από το σκοτάδι και τη σκιά του θανάτου, και διέρρηξε τα δεσμά τους». Διότι αυτά λέγονται για την απολύτρωση από τον θάνατο που πραγματοποιήθηκε δια του Χριστού, όπως συμφωνεί και το λόγιο που αναφέρει: «Ο θάνατος κατέπιε, έχοντας υπερισχύσει». Και πάλι: «Αφαίρεσε ο Θεός κάθε δάκρυ από κάθε πρόσωπο».

Πρέπει δε να σημειωθεί ότι δεν διαψεύδεται η προφητεία που λέει: «Δεν πρόκειται να αναδειχθεί από το σπέρμα του Ιεχονία κανείς που να καθίσει στον θρόνο του Δαβίδ, για να άρχει πλέον στον Ιούδα»· επειδή κανείς από τη φυλή του Ιούδα δεν κατέστη διάδοχος της βασιλείας του Δαβίδ μετά τον Ιεχονία. Μετά, βέβαια, την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας, ολόκληρο το έθνος τελούσε υπό την εξουσία των αρχιερέων μέχρι την παρουσία του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού· διότι κατά την εποχή Του υπήρχαν τετράρχες, όπως ο Ηρώδης και ο Φίλιππος, και ηγεμόνας ο Πιλάτος, και πάνω από όλους βασιλιάς.

Αλλ' ο Ακίνδυνος, ο οποίος τόλμησε από υπερβολικά νεανική αυθάδεια να κατηγορήσει για ασέβεια αυτόν τον πολύ μεγάλο Βασίλειο, καθώς και εκείνους πριν και μετά από αυτόν που διατύπωσαν με ακρίβεια τον λόγο της ευσέβειας, και γενικώς όλους όσοι συμφωνούν με αυτούς, επιθυμώντας, όπως φαίνεται, ο ίδιος να συγκαταλεχθεί στους κατεξοχήν αλιτηρίους και να καταδικαστεί πραγματικά με την κατηγορία της έσχατης ασέβειας απέναντι στον Θεό και τους αγίους του Θεού, και να καταγραφεί, σύμφωνα με το προφητικό λόγιο, ως αποκηρυγμένος άνθρωπος, λέει επί λέξει: «Όσα λέγεται ότι ανήκουν στον Θεό, αυτά δεν είναι κάποια άλλα άκτιστα, διαφορετικά από τη θεία φύση. Διότι, εάν τα θεία ονόματα δηλώνουν διάφορες άκτιστες ενέργειες, τότε οι Έλληνες δεν ήταν τίποτα ως προς την πολυθεΐα· έτσι θα λατρεύουμε αναρίθμητους άκτιστους θεούς, διότι τα θεία ονόματα είναι πάρα πολλά».

Και ο βασιλιάς τον έκρινε με οργή, επειδή είχε παραβεί τον όρκο του Κυρίου και τη διαθήκη που είχε συνάψει μαζί του. Και, αφού έπιασε τους γιους του, τους έσφαξε μπροστά του «και τύφλωσε τα μάτια του Σεδεκία, δηλαδή του Ιεχονία, και τον έδεσε με σιδερένια δεσμά» «και τον οδήγησαν» «στη Βαβυλώνα». Και άλεθε στον μύλο «έως την ημέρα που πέθανε». Και όταν πέθανε, πήραν το σώμα του και το έριξαν πίσω από το τείχος της Νινευή. Σε αυτό εκπληρώνεται η προφητεία του προφήτη Ιερεμία, ο οποίος λέει: «Ζω εγώ, λέει ο Κύριος, ακόμη και αν ο Ιεχονίας, ο γιος του Ιωσία, ο βασιλιάς του Ιούδα, γινόταν σφραγίδα στο δεξί μου χέρι, από εκεί θα σε αποσπούσα και θα σε παρέδιδα στα χέρια εκείνων που ζητούν την ψυχή σου, τους οποίους εσύ φοβάσαι, στα χέρια των Χαλδαίων. Και θα απορρίψω εσένα και τη μητέρα σου που σε γέννησε σε μια γη όπου δεν γεννηθήκατε, και εκεί θα πεθάνετε. Στη γη, όμως, στην οποία οι ίδιοι επιθυμούν με την ψυχή τους να γυρίσουν, δεν πρόκειται να επιστρέψουν. Ατιμάστηκε ο Ιεχονίας σαν σκεύος άχρηστο για το οποίο δεν υπάρχει χρεία, διότι πετάχτηκε και εκδιώχθηκε σε γη που δεν γνώριζε. Γη, γη, άκουε τον λόγο του Κυρίου. Κατάγραψε αυτόν τον άνδρα ως άνθρωπο αποκηρυγμένο, διότι κανείς από το σπέρμα του δεν πρόκειται να προκόψει, ώστε να καθίσει στον θρόνο του Δαβίδ για να άρχει πλέον στον Ιούδα».

Το δε στόμα είναι εξουθενωμένο εξαιτίας της βλασφημίας· αποτιναγμένο δε, σαν κάποιου που έχει απωθηθεί. Και θα σε απορρίψω. Αναφέρουν δε τα βιβλία των Βασιλειών ότι και τιμή απόλαυσε αργότερα, και υψώθηκε αργότερα ο θρόνος του, ίσως επειδή έγινε καλύτερος· ώστε, και όταν λέγει: «Δεν πρόκειται να καθίσει στον θρόνο κανείς από το σπέρμα του», είναι προφανές ότι αυτό ισχύει εφόσον παραμένει τέτοιος· διότι εν τέλει θα ομιλήσω εναντίον βασιλείου και εναντίον έθνους για να το κατασκάψω, αλλά εάν επιστρέψουν, δεν θα πράξω τίποτε. * Ατιμάστηκε ο Ιεχονίας, σαν σκεύος για το οποίο δεν υπάρχει καμία χρεία.

Διότι, αφού συνελήφθη αιχμάλωτος, περιήλθε σε ατιμία, έχοντας εκπέσει της βασιλείας. Διότι πράγματι ήταν ακάθαρτος· αλλά και για άλλον λόγο: έγινε ακάθαρτος μεταβαίνοντας σε ξένη γη. Γη, γη, άκουσε. Επειδή κανείς από τους ανθρώπους δεν άκουσε, για τον λόγο αυτό απευθύνεται προς την άψυχη. Τι σημαίνει όμως το εκκήρυκτον;

Άκου, ουρανέ, και ενωτίσου, γη, διότι ο Κύριος ελάλησε. Το προοίμιο είναι γεμάτο από πολύ θυμό. Διότι, εάν η οργή δεν ήταν σφοδρή και ανείπωτη, δεν θα εγκατέλειπε τους ανθρώπους, για να στρέψει τον λόγο προς τα στοιχεία της φύσεως. Το πράττει δε αυτό, όχι μόνο για να καταδείξει την οργή του, αλλά και για να ντροπιάσει στον μέγιστο βαθμό αυτούς τους ίδιους που πρόκειται να τον ακούσουν, αποδεικνύοντας ότι εκείνοι που τιμήθηκαν με το χάρισμα του λογικού βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από τα εκ φύσεως αναίσθητα στοιχεία. Αυτό συνηθίζουν να το κάνουν και άλλοι προφήτες. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και εκείνος που εστάλη στον Ιεροβοάμ, αφήνοντας κατά μέρος τον βασιλιά προς τον οποίο είχε αποσταλεί, απευθύνεται στο θυσιαστήριο. Και ο Ιερεμίας καλούσε τη γη λέγοντας: Γη, γη, γη, κατάγραψε αυτόν τον άνδρα ως άνδρα αποκηρυγμένο. Και κάποιος άλλος πάλι έλεγε: Ακούστε, φάραγγες, θεμέλια της γης.

«Γη, γη, άκουσε τον λόγο του Κυρίου: Γράψε αυτόν τον άνδρα ως αποκηρυγμένο ανάμεσα στους ανθρώπους· διότι δεν πρόκειται να προκόψει από το σπέρμα του κανένας άνδρας που να καθίσει στον θρόνο του Δαβίδ, για να άρχει στον Ιούδα». Όσον αφορά βέβαια αυτούς που εχθρεύονται την αλήθεια και εμποδίζουν τις εντολές του Θεού, υπάρχει ανάγκη να πράττουμε σύμφωνα με το πρόσταγμα του Κυρίου, ο οποίος είπε: «Εάν ο δεξιός σου οφθαλμός σε σκανδαλίζει, βγάλε τον και πέταξέ τον από πάνω σου». Διότι η φιλανθρωπία προς τέτοιου είδους ανθρώπους είναι παρόμοια με την άκριτη καλοσύνη του Σαούλ απέναντι στον Αγάγ, την οποία επέδειξε αντίθετα προς αυτό που του είχε διατάξει ο Κύριος.