Τινές φασι διὰ τοὺς μαθητὰς, ὥστε διακρατῆσαι αὐτῶν τὴν ἀσθένειαν· διὰ γάρ τοι τοῦτο οὐδὲ ἀνέμενεν αὐτὸς φανῆναι αὐτοῖς, ἀλλὰ τοῖς εὐαγγελίοις προδισχεῖ, καὶ ἀνίησιν αὐτῶν τὴν διάνοιαν· Ἄπελθε, φησὶν, εἰπὲ τοῖς ἀδελφοῖς μου· καὶ μὴν ἠδύνατο εὐθέως φανεὶς μᾶλλον τὸ ῥητὸν πιστώσασθαι· ἀλλ᾽ ὥστε προπαρασκευασθῆναι αὐτῶν τὴν ἀκοήν. Οὐ γὰρ ᾔδεσαν, ὅτι δεῖ αὐτὸν ἐκ νεκρῶν ἀναστῆναι. Ἢ τοῦτο ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι καὶ Ἰωνᾶς ἐποίησεν ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κύτους· ἡ γὰρ φθορὰ κατὰ μίαν ἡμέραν ἄρχεται τοῦ σώματος· ὥστε ἀρκοῦσα μαρτυρία τοῦ [τε]τελευτηκέναι αὐτὸν αὕτη. Καὶ ὅταν μὲν κακὰ ἀπειλῇ, συστέλλει τὸν χρόνον καὶ σοφίζεται· ὅταν δὲ ἀγαθὰ, ἐκτείνει αὐτόν· οὐ γὰρ ὡρισμένα ἔδωκεν ἀγαθὰ, μᾶλλον δὲ οὐδὲ δῆλα. Οὐδαμοῦ τοῖς ἀγαθοῖς ὅρον τίθησιν, ἀλλ᾽ ἢ τὴν ἑκάστου προαίρεσιν, τοῖς δὲ κακοῖς πανταχοῦ· Ἔδωκα ὑμῖν τὴν γῆν ἀπὸ αἰῶνος ἕως αἰῶνος, φησίν. Ὁρᾷς οὐδένα ὅρον· ὅταν δὲ πέμπῃ εἰς αἰχμαλωσίαν, ὥρισε, καὶ ὅρα· ἡ μὲν πρώτη, υʹ, ἡ δὲ δευτέρα, λʹ, ἡ δὲ τρίτη, τρία καὶ οʹ ἔστι [ἔτη]. Αὕτη δὲ διηνεκὴς ἡ ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ· τούτων μέμνηται τῶν ἐτῶν ὁ Δανιήλ.
Μετάφραση
Μερικοί λένε ότι αυτό έγινε για χάρη των μαθητών, ώστε να στηρίξει την αδυναμία τους. Διότι γι' αυτό ακριβώς δεν περίμενε να εμφανιστεί ο ίδιος σε αυτούς, αλλά προλαμβάνει με τις χαρμόσυνες ειδήσεις και ανακουφίζει τη διάνοιά τους. «Πήγαινε», λέει, «και πες στους αδελφούς μου»· και βέβαια μπορούσε, εάν εμφανιζόταν αμέσως, να επιβεβαιώσει καλύτερα τους λόγους αυτούς, αλλά (ενήργησε έτσι) ώστε να προπαρασκευαστεί η ακοή τους. Διότι δεν γνώριζαν ότι έπρεπε αυτός να αναστηθεί από τους νεκρούς. Ή μπορεί κανείς να πει αυτό, ότι συνέβη ό,τι έκανε και ο Ιωνάς στην κοιλιά του κήτους· διότι η φθορά του σώματος αρχίζει μετά από μία ημέρα, ώστε αυτό να αποτελεί επαρκή μαρτυρία ότι είχε πεθάνει. Και όταν μεν απειλεί με δεινά, συστέλλει τον χρόνο και ενεργεί με σοφία· όταν όμως πρόκειται για αγαθά, τον παρατείνει· διότι δεν έδωσε αγαθά χρονικά περιορισμένα, μάλλον δε ούτε καν (πλήρως) προφανή. Πουθενά δεν βάζει όριο στα αγαθά, παρά μόνο (ανάλογα με) την προαίρεση του καθενός, ενώ στα δεινά παντού. «Σας έδωσα τη γη», λέει, «από τον αιώνα έως τον αιώνα». Βλέπεις ότι δεν υπάρχει κανένα όριο· όταν όμως στέλνει σε αιχμαλωσία, όρισε τον χρόνο, και πρόσεξε: η μεν πρώτη, τετρακόσια (έτη), η δε δεύτερη τριάντα, η δε τρίτη εβδομήντα τρία έτη. Αυτή όμως επί Χριστού είναι διαρκής· αυτά τα έτη μνημονεύει ο Δανιήλ.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες