Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 28:34

ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ, ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΩΣΗΕ, ΤΟΜΟΣ ΠΕΜΠΤΟΣ. «Καταβροχθίστηκε ο Ισραήλ, τώρα έγινε ανάμεσα στα έθνη σαν άχρηστο σκεύος, διότι αυτοί ανέβηκαν στους Ασσυρίους· ο Εφραίμ άνθισε από μόνος του, αγάπησε δώρα, γι' αυτό θα παραδοθούν στα έθνη.» Λέει ότι καταβροχθίστηκε ο Ισραήλ, επειδή υπέστη οικτρό ναυάγιο και πνίγηκε στα κύματα των ίδιων του των αμαρτιών, και συντρίφτηκε σαν πάνω σε κάποιον βράχο από τις κινήσεις της θείας οργής. Ή, με άλλον τρόπο, λέει ότι καταβροχθίστηκε σαν από φοβερό και άπληστο δράκοντα, τον Ναβουχοδονόσορα· διότι και ένας άλλος από τους αγίους προφήτες μας μίλησε έτσι, λαμβάνοντας στο πρόσωπό του το πρόσωπο του Ισραήλ, που ήταν ήδη αιχμάλωτος πολέμου και δούλευε σε αυτούς που τον κυρίευσαν: «Με κατέφαγε, με διαμέλισε, με κατέλαβε λεπτό σκοτάδι, ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλιάς της Βαβυλώνας, με κατάπιε σαν δράκοντας, γέμισε την κοιλιά του από την τρυφή μου.» Είναι όμως αλήθεια και με άλλον τρόπο, ότι δηλαδή καταβροχθίζει κατά κάποιον τρόπο αυτούς που εκπίπτουν από την αγάπη προς τον Θεό, και τους κάνει δική του τροφή ο πολυκέφαλος δράκοντας, για τον οποίο η φωνή του ψαλμωδού λέει ότι δόθηκε ως τροφή στους λαούς των Αιθιόπων. «Διότι εσύ», λέει, «συνέτριψες την κεφαλή του δράκοντα· τον έδωσες ως τροφή στους λαούς των Αιθιόπων.» Διότι εκείνοι που έχουν μέσα τους τον νου τους κατασκότεινο και χωρίς φως, εύλογα θα μπορούσαν να νοούνται και να αποκαλούνται Αιθίοπες και από εμάς τους ίδιους και από τον Θεό.

Για ποιον άλλον λόγο παραδοθήκαμε σε άνδρες τους πιο άδικους και πονηρούς από όλους όσοι κατοικούν τη γη; Ο πρώτος Ναβουχοδονόσορ μάς συνέθλιψε, εκείνος που μετά τον Χριστό κυριεύθηκε από μανία κατά του Χριστού, και για τον λόγο αυτόν μίσησε τον Χριστό, επειδή μέσω Αυτού είχε σωθεί· και αντί των ιερών βιβλίων υιοθέτησε τις άθεες θυσίες. Με κατέφαγε, με διαμέλισε, με κάλυψε σκοτάδι λεπτό, για να μην απομακρυνθώ από τη Γραφή, ούτε καν όταν θρηνώ.

«Γιατί βγήκα από τη μήτρα, για να βλέπω κόπους και πόνους, και να τελειώσουν με ντροπή οι ημέρες μου;» «Συντρίφθηκε η καρδιά μου μέσα μου, σείστηκαν όλα τα οστά μου· έγινα σαν άνθρωπος συντετριμμένος και σαν άνθρωπος καταβεβλημένος.» «Ο Ναβουχοδονόσορας, ο βασιλιάς της Βαβυλώνας, με κατέφαγε σαν δράκοντας· γέμισε την κοιλιά του από την τροφή μου. Με εξόρισαν οι συμφορές μου στη Βαβυλώνα.» «Η ψυχή που θλίβεται και η ψυχή που πεινά, θα αποδώσουν δόξα και δικαιοσύνη, Κύριε.» «Κανείς ας μην επιχαρεί για μένα τη χήρα που εγκαταλείφθηκα από πολλούς. Πηγαίνετε, τέκνα μου, πηγαίνετε· διότι εγώ εγκαταλείφθηκα έρημη. Απέκδυθηκα τη στολή της ειρήνης και ντύθηκα με τους σάκους της ικεσίας.» «Δες, Κύριε, την ταπείνωσή μου, διότι υπερηφανεύτηκε ο εχθρός. Δες, Κύριε, ότι θλίβομαι, και η καρδιά μου ταράχτηκε, και η καρδιά μου αναστράφηκε μέσα μου. Με χόρτασε πικρία, με μέθυσε με χολή, μου έσπασε τα δόντια με πέτρες. Με τάισε στάχτη· απώθησε την ψυχή μου μακριά από την ειρήνη.» «Μην παροξύνεις τον άνθρωπο που βρίσκεται σε ανέχεια. Μην ταράζεις περισσότερο την οργισμένη καρδιά.» «Μην περιγελάσεις άνθρωπο που βρίσκεται σε πικρία ψυχής· διότι υπάρχει Εκείνος που ταπεινώνει και που ανυψώνει.» «Η κακουχία μιας ώρας φέρνει λήθη της απόλαυσης.» «Καλύτερος είναι ο θάνατος παρά μια πικρή ζωή, ή μια μόνιμη αρρώστια. Μην παραδώσεις την ψυχή σου στη λύπη, και απομάκρυνε τη λύπη μακριά από εσένα. Διότι πολλούς κατέστρεψε η λύπη, και δεν υπάρχει καμία ωφέλεια σε αυτήν.» «

Μας συνέθλιψε βέβαια ο Σενναχηρείμ ο Ασσύριος, τον οποίο η Μεσοποταμία μάς απέστειλε αμείλικτο. Ο δεύτερος, όμως, είναι κατά πολύ βαρύτερος, όσο είναι και πιο άφρων —διότι, μεταξύ άλλων, η μωρία και η κακία καθιστούν αυτούς που τρέφονται από αυτές αλύγιστους και σκληρούς—, αυτός λοιπόν, επειδή του αντισταθήκαμε για τα δικά μας σπλάχνα —αν πρέπει βέβαια να ονομάζουμε σπλάχνα τους μετέπειτα επίβουλους— και επειδή μιλήσαμε λίγο υπέρ του λαού που κατακοβόταν και διαμελιζόταν, οργίστηκε εναντίον μας, με κατέφαγε, με διαμέλισε, με γέμισε με πικρία, με μέθυσε με χολή. Με έναν λόγο, γι' αυτόν είναι τίμιος όποιος είτε είπε είτε έπραξε κάτι εναντίον της Εκκλησίας· αντίθετα, είναι άτιμος και δεν υπάρχει κανείς που να πράττει χειρότερα από αυτόν, όποιος είτε καταγγέλθηκε ότι μίλησε μαζί μας είτε εισήλθε στην εκκλησία, έστω σε κάποια εορτή —διότι ακόμη και αυτό το φθόνησε στους χριστιανούς—, προκειμένου να κρυφτεί το δικό του φρόνημα μέσα στο πλήθος. Διότι ο ίδιος δεν θεώρησε τον εαυτό του άξιο ούτε καν να προσκυνήσει τη Θεομήτορα, φροντίζοντας, όπως τουλάχιστον νόμιζε, να διατηρήσει απέναντί μας αδούλωτη και ανυποχώρητη στάση —τέτοια είναι η παραφροσύνη του—, όπως όμως εγώ κρίνω, παθαίνοντας αυτό το μόνο πράγμα που είναι άξιο του εαυτού του και λαμβάνοντας επί τόπου την τιμωρία του, εξαιτίας των οποίων μαίνεται τρομερά, όπως λένε, μη γνωρίζοντας να σέβεται ούτε ανθρώπους ούτε Θεό, αλλά έχοντας παραδοθεί ολόκληρος στη λύσσα που τον έχει κυριεύσει. Εξαιτίας αυτού, πώς νομίζεις ότι διατεθήκαμε όλοι ανεξαιρέτως εμείς εδώ; Άλλοι μεν απλώς απομακρύνθηκαν, άλλοι δε και επαναστάτησαν· με απλά λόγια, σε όλους εισχώρησε η κακία.

Ένα χωριό που ανήκει στην εκκλησία μας, το οποίο βρίσκεται κοντά στον Βαρδάρη, γίνεται αφορμή στους αθεότατους πράκτορες για τη δική μας κακοπάθεια, και κυρίως στον Ιασίτη, του οποίου η απληστία είναι αθεράπευτη, ο οποίος δεν ξέρει να σέβεται ούτε τους ανθρώπους ούτε τον Θεό, αλλά τον έχει κυριεύσει φοβερή λύσσα. Αυτός, χρησιμοποιώντας κακούς γείτονές μας σαν δίχτυα, θα έλεγε κανείς, και παγίδες για ό,τι επιθυμεί η ψυχή του, άρπαξε σχεδόν τα πάντα από το χωριό και με κατασπάραξε, με διαμέλισε, οργισμένος ενάντια στη λογική ως εντελώς παράλογος. Επειδή λοιπόν, όπως πληροφορηθήκαμε, η διοίκηση της περιοχής του Βαρδάρη ανατέθηκε τώρα στον γιο του πανσέβαστου άρχοντά μας, γράψαμε στον κοινό μας άρχοντα ώστε, όπως συνηθίζει, να μας συνδράμει και να συμβουλεύσει τον πολυαγαπημένο του γιο τα καλύτερα για εμάς. Θα δείξει δε την καλοσύνη του, εάν μας διατηρήσει ανεπηρέαστους στα υπόλοιπα ζητήματα γύρω από αυτό το χωριό, και κυρίως εάν κάνει αυτή τη χάρη σε εμάς, ή μάλλον και στον Θεό, να μην στείλει απογραφείς στο χωριό· διότι αυτό μάς το παραχώρησαν ακόμη και οι πιο απάνθρωποι από τους φοροεισπράκτορες.