Πρὸς Ἰδουμαίαν δὲ μεταστρέψας, φησίν· Ἰδοὺ μικρὸν ἔδωκά σε ἐν ἔθνεσιν, ἀλλ᾽ ὅμως εὐκαταφρόνητος γενόμενος ἐφρόνεις εἰς μέγα ἐπὶ ταῖς δυσχερείαις, ἀγνοῶν ὡς ἁλώσῃ κἂν ὑψώσῃς ὡς ἀετὸς τὴν κατοίκησιν. Τῷ δὲ, καὶ ἔσται Ἰδουμαία εἰς ἄβατον, καὶ τοῖς ἐφεξῆς, συνῳδὰ πάλιν ἔφησεν Ἀβδιού· Καὶ ἔσται ὁ οἶκος Ἡσαῦ εἰς καλάμην, καὶ ἐκκαυθήσεται εἰς αὐτοὺς, καὶ οὐκ ἔσται πυρφόρος ἐν τῷ οἴκῳ Ἡσαῦ. Ἡ δὲ παροιμία καὶ παρὰ τοῖς ἔξω κρατεῖ· Οὐδὲ πυρφόρος ἐλείφθη, ἐπὶ τῶν ἄρδην ἀπολλυμένων. Προηγεῖτο γάρ τις πῦρ ἔχων, καὶ περικαθαίρων πρὸ τῆς συμβολῆς τὰ στρατεύματα, καὶ νόμος ἦν μηδένα κατὰ τούτου χεῖρα φέρειν πολέμιον. <Ἰατρεύσαμεν τὴν Βαβυλῶνα.> Βαβυλῶνα τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐν τούτοις κατονομάζουσιν, ὡς τὰ ἐκείνης μιμεῖσθαι σπουδάζουσαν, καὶ οὐδὲν ἀποδέουσαν τῆς τῶν ἐθνῶν χώρας, τό γε ἧκον εἰς ἕξιν τελείαν, καὶ τὸ μὴ ἀνέχεσθαι τιμᾷν τὸν νόμον, ἤτοι τῆς προφητικῆς παιδαγωγίας τὸ ἐπωφελές.
Μετάφραση
Στρέφοντας δε τον λόγο προς την Ιδουμαία, λέει: «Ιδού, μικρή σε κατέστησα ανάμεσα στα έθνη», αλλά παρόλο που ήσουν ευκαταφρόνητη, υπερηφανευόσουν εξαιτίας της δυσβατότητας του τόπου σου, αγνοώντας ότι θα αλωθείς ακόμη και αν υψώσεις την κατοικία σου σαν τον αετό. Σε σχέση δε με το «και η Ιδουμαία θα γίνει άβατη», και τα επόμενα, ο Αβδιού ομοίως είπε σε συμφωνία: «Και ο οίκος του Ησαύ θα γίνει σαν καλαμιά, και θα κατακαεί εξαιτίας τους, και δεν θα υπάρχει πυρφόρος στον οίκο του Ησαύ». Αυτή η παροιμία επικρατεί και στους εκτός: «Ούτε πυρφόρος δεν απέμεινε», προκειμένου για όσους καταστρέφονται ολοσχερώς. Διότι κάποιος προπορευόταν κρατώντας φωτιά και εξαγνίζοντας τα στρατεύματα πριν από τη σύγκρουση, και υπήρχε νόμος κανένας εχθρός να μην απλώνει χέρι πάνω του. «Ιατρεύσαμε τη Βαβυλώνα.» Ως Βαβυλώνα ονομάζουν εδώ την Ιερουσαλήμ, επειδή επεδίωκε να μιμείται τα δικά της έργα και δεν υστερούσε σε τίποτα από τη χώρα των εθνών, τουλάχιστον όσον αφορά την τέλεια εξοικείωσή της, και το γεγονός ότι δεν ανεχόταν να τιμά τον νόμο, δηλαδή την ωφέλεια της προφητικής παιδαγωγίας.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες