Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 31:17

Ως ύδωρ αναπαύσεως θα μπορούσε να νοηθεί αυτό του αγίου βαπτίσματος, επειδή ακριβώς εξαλείφει το φορτίο των αμαρτιών. [Αυτά μου τα προσέφερε, λέει, αφού πρώτα επιμελήθηκε την ψυχή μου και με έστρεψε από την ανοδία, ώστε να βαδίζω την ευθεία οδό.] «Τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν». Αφού επέστρεψε την ψυχή μου προς τον εαυτό Του από την αιχμαλωσία του διαβόλου, με οδήγησε στις εντολές Του, από τον θάνατο στη ζωή. [Επειδή στο παρελθόν παραμελούσε τη δική του ψυχή, αφού ανέρρωσε μέσω της προαναφερθείσας τροφής και επέστρεψε από τον θάνατο, λέει: «Τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν ἐπὶ τρίβους δικαιοσύνης»· εννοεί τα ευαγγελικά δόγματα. Το «Ἐὰν πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου», το απευθύνει σαν προς τον Πατέρα. Τον ίδιο δε τον Χριστό ονομάζει ράβδο δυνάμεως, και ράβδο ένδοξη, και ράβδο μεγαλειότητος. Όπως ακριβώς η ράβδος διαπαιδαγωγεί, έτσι και η πρακτική αρετή διδάσκει τη μετριοπάθεια.] Εννοεί τα ευαγγελικά δόγματα.

Και λοιπόν, ο θεσπέσιος Δαβίδ λέει κάπου προς αυτόν τον Υιό: «Ο θρόνος σου, ω Θεέ, παραμένει στον αιώνα, ράβδος ευθύτητας είναι η ράβδος της βασιλείας σου». Ονομάζεται ράβδος όμως και με άλλη έννοια, ως αυτός που συγκρατεί τα πάντα και τα διατηρεί στην ευημερία, κάνοντας να σταθεί όρθιο αυτό που έχει ασθενήσει, δηλαδή την ανθρώπινη φύση, η οποία σχεδόν κλονίζεται και μεθά από τα πάθη. Ψάλλει, λοιπόν, ο μακάριος Δαβίδ, αναλαμβάνοντας στο πρόσωπό του το κοινό πρόσωπο όλων των ανθρώπων: «Η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αυτές με παρηγόρησαν». Διότι ο Κύριος υποστηρίζει τους δικαίους, σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί· και έχει ονομαστεί μέσω της φωνής των προφητών βακτηρία ένδοξη, ράβδος μεγαλωσύνης· είναι ράβδος και με άλλη έννοια, επειδή είναι ο καλός ποιμένας, που θυσιάζει τη ζωή του για τα πρόβατα. Έχει ειπωθεί, λοιπόν, προς αυτόν μέσω ενός από τους αγίους προφήτες: «Ποίμανε τον λαό σου με ράβδο, τη φυλή σου, τα πρόβατα της κληρονομίας σου». Αν πάλι κάποιος θεωρεί ότι, επειδή είναι κριτής και ανταποδίδει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του, για τον λόγο αυτόν ονομάζεται πολύ εύλογα ράβδος, θα το έχει εννοήσει ορθά. Διότι ελέχθη προς αυτόν, όταν ο Ισραήλ φέρθηκε με αυθάδεια απέναντί του και είχε στραφεί ακράτητα προς την απείθεια: «Θα τους ποιμάνεις με ράβδο σιδερένια, και θα τους συντρίψεις σαν σκεύη κεραμέα». Με αυτόν τον τρόπο μας τον υποδεικνύει και ο νόμος του πάνσοφου Μωυσή· διότι λαμβάνεται ως τύπος του Χριστού και η ράβδος του Ααρών που βλάστησε και εισήχθη στα Άγια των αγίων.

Έτσι λοιπόν, και εμάς τους ίδιους, που δια της πίστεως έχουμε κληθεί σε επίγνωση της αλήθειας, μας διασφαλίζει ο Χριστός. Διότι, όπως ακριβώς πριν από την κλήση, επειδή είχαμε ολισθήσει σε κάθε είδους φαυλότητα, μας παρέδωσε σε αδόκιμο νου και μας ταλαιπώρησε εξαιτίας της ακαθαρσίας μας, έτσι και σε αυτές τις ημέρες αποφάσισε και έχει ετοιμαστεί, όπως λέει ο ίδιος, για να ευεργετήσει την Εκκλησία και τον οίκο του Ιούδα, δηλαδή εμάς που τον ομολογούμε και τον τιμούμε με δοξολογίες ως Δεσπότη, ως σωτήρα και λυτρωτή. Διότι το όνομα Ιούδας ερμηνεύεται ως «αίνεση». Ως οίκος του Ιούδα, όμως, θα μπορούσε να νοηθεί η Εκκλησία και με διαφορετικό τρόπο. Διότι έχει ονομαστεί οίκος του Χριστού, ο οποίος «ανέτειλε από τη φυλή του Ιούδα», και έτσι έχει αποκληθεί και από τη θεόπνευστη Γραφή. Και πράγματι, ο πατριάρχης Ιακώβ έτσι τον μνημονεύει λέγοντας: «Ιούδα, εσένα ας αινέσουν οι αδελφοί σου», και πάλι: «Από βλαστάρι ανέβηκες, γιε μου Ιούδα». Διότι ο Χριστός φύτρωσε από τη ρίζα του Ιεσσαί, και, σαν από βλαστάρι της Αγίας Παρθένου, ανέτειλε ως «Ένδοξη βακτηρία και ράβδος μεγαλείου», σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη. Σε εμάς, λοιπόν, θα απευθυνθεί το «θαρρείτε», και μάλιστα πολύ εύλογα.