Τινὲς γὰρ τῶν ἀδελφῶν σαρκικὸν ἔχοντες φρόνημα καὶ τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον μὴ ἀποδυσάμενοι λίαν ἐλύπουν τὸν ἅγιον. Πολλάκις γοῦν αὐτοῖς τὴν ψυχωφελῆ προσάγων παραίνεσιν ἤνυε μὲν πλέον οὐδέν· ἀθυμῶν δὲ καὶ σφόδρα ἀδημονῶν, ἀπιὼν κατ’ ἰδίαν προσηύχετο τῷ Θεῷ ὑπὲρ αὐτῶν λέγων· «Ὁ Θεός, σὺ ἐνετείλω ἡμῖν τοὺς πλησίον ἀγαπᾶν ὡς ἑαυτούς· ἐπεὶ οὖν ἔγνως μου τὴν προθυμίαν καὶ τὴν πρόθεσιν, ἱκετεύω σε μὴ παριδεῖν τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν αὐτῶν, ἀλλ’ ἐλεῆσαι αὐτοὺς καὶ δοῦναι τὸν φόβον σου εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν, τοῦ εἰδέναι σε καὶ δουλεύειν σοι ἐν ἀληθείᾳ καὶ καθαρότητι βίου, ὅπως ἂν καὶ αὐτοὶ τὴν εἰς σὲ ἐλπίδα γνησίαν ἔχωσιν· ὅτι λίαν ὀδυνᾶταί μου ἡ ψυχὴ καὶ πάντα μου τὰ αἰσθητήρια ἀλγοῦσι περὶ αὐτῶν.» Καὶ ταῦτα εἰπὼν ἡσύχασε. Μετὰ δὲ ὀλίγας ἡμέρας συνιδὼν ὅτι οὐδὲ μετὰ τὴν εὐχὴν βελτίους ἐγένοντο, πάλιν στὰς προσηύξατο· καὶ κανόνα τινὰ τῆς τε εὐχῆς καὶ τῆς ἄλλης αὐτῶν διαγωγῆς δέδωκεν αὐτοῖς, ἵνα κἂν ὡς οἰκέται εὐγνώμονες τὴν σύνταξιν πληροῦντες, κατὰ μικρὸν ἐναγόμενοι, οὕτως διατεθῶσιν ἐν παρρησίᾳ.
Μετάφραση
Διότι μερικοί από τους αδελφούς, έχοντας σαρκικό φρόνημα και μην έχοντας απεκδυθεί τον παλαιό άνθρωπο, στενοχωρούσαν πάρα πολύ τον άγιο. Πολλές φορές, λοιπόν, απευθύνοντάς τους ψυχωφελή νουθεσία δεν κατόρθωνε τίποτε περισσότερο. Απογοητευμένος δε και εξαιρετικά αδημονώντας, αποσυρόταν κατ' ιδίαν και προσευχόταν στον Θεό για αυτούς λέγοντας: «Θεέ, εσύ μας έδωσες την εντολή να αγαπούμε τους πλησίον ως τον εαυτό μας. Επειδή λοιπόν γνωρίζεις την προθυμία και την πρόθεσή μου, σε ικετεύω να μην παραβλέψεις τη σωτηρία των ψυχών τους, αλλά να τους ελεήσεις και να ενσταλάξεις τον φόβο σου στις καρδιές τους, ώστε να σε γνωρίσουν και να σε υπηρετούν με αλήθεια και καθαρότητα βίου, για να έχουν και αυτοί γνήσια την ελπίδα σε εσένα. Διότι πάρα πολύ οδυνάται η ψυχή μου και όλα μου τα αισθητήρια υποφέρουν για αυτούς.» Και αφού είπε αυτά, ησύχασε. Μετά από λίγες ημέρες όμως, διαπιστώνοντας ότι ούτε μετά την προσευχή έγιναν καλύτεροι, στάθηκε πάλι και προσευχήθηκε. Και τους έδωσε κάποιον κανόνα και για την προσευχή και για την υπόλοιπη διαγωγή τους, ώστε, έστω ως ευγνώμονες δούλοι εκπληρώνοντας το καθορισμένο χρέος, καθοδηγούμενοι λίγο-λίγο, να αποκτήσουν έτσι την ορθή διάθεση με παρρησία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες