Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 4:13

Ιδού, σαν νεφέλη θα αναβούν, και σαν καταιγίδα. Βλέπεις πώς αναζητά διάφορες, πιο φοβερές εικόνες; Για να καταπλήξει τη διάνοιά τους, για να τους πτοήσει, περιγράφει το στρατόπεδο. Και ποιο είναι το όφελος; Αναφέρει το ταχύ της παρουσίας τους, αλλά τίποτε από αυτά δεν τους άγγιξε· τέτοιο πράγμα είναι η κακία. Εντούτοις ο Θεός τα προέλεγε, έστω και αν εκείνοι δεν ενέδωσαν.

Και αυτή η θάλασσα και αυτός ο Ιορδάνης, που αλληγορικά αποτελούν την αντίπαλη στρατιά και εκείνον που έχει αναλάβει την ηγεσία της, βλέποντας τα θαυμάσια που έκανε σε σένα ο Θεός, η μεν ας τραπεί σε φυγή παύοντας να ορμά με φρίκη στον πόλεμο (διότι σαν καταιγίδα είναι τα άρματά του, όπως διδάσκει η θεία Βίβλος), ο δε, αφού μεταστραφεί, ας απέχει από τη σκολιότητα. Ειδάλλως, τα δικά της κύματα, που ανεβαίνουν έως τους ουρανούς, θα καταβούν έως τα έσχατα της γης, ενώ αυτός, αφού δειλιάσει από τη φωνή της βροντής σου και δεχθεί επιτίμηση, θα τραπεί σε φυγή. Εάν πάλι έχεις εγκατοικίσει μέσα σου τον Θεό μέσω των θεουργών αρετών, όχι μόνο θα λέγαμε ότι Εκείνος είναι μαζί μας μέσω εσού και ότι «ηττηθείτε, ω βάρβαροι και έθνη που επιθυμείτε τους πολέμους», αλλά και θα ονομαστείς υιός του Θεού, όπως ο Ιακώβ και ο Δαβίδ, και όποιος άλλος είναι σπουδαίος στην ευσέβεια όπως εκείνοι. Και εάν είσαι υιός, είσαι και αγαπητός, κι εάν είσαι αγαπητός, εξάπαντος είσαι και αυτός στον οποίο ευδόκησε, και εάν ισχύει και αυτό, τότε βεβαίως είσαι κληρονόμος όχι μόνο της εγκόσμιας εξουσίας, αλλά και της εκεί άφθαρτης και ακήρατης.