Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 43:23

Βλέπετε πώς τίποτα δεν παραλείπεται από τη θεία Γραφή; Και υπήρχε μπροστά του αναμμένη ανθρακιά· και γύρω του στέκονταν οι σατράπες. Φέρθηκε το βιβλίο που ήταν γεμάτο από αμέτρητα αγαθά (διότι η προφητεία των δεινών αποτελούσε αναίρεση των δεινών), και διαβαζόταν. Θυμηθείτε, σας παρακαλώ, την υπόσχεση. Και καθώς εκείνος διάβαζε τρεις σελίδες, πήρε το μαχαίρι, το έκοψε και το έριξε στην εστία της φωτιάς, μέχρις ότου αφανίστηκε ολόκληρο το βιβλίο. Είδες πώς δεν λυπούνται ούτε τα βιβλία; Πώς δεν απέχουν ούτε από τα θεία γράμματα; Επειδή περιείχε την αιχμαλωσία της Ιερουσαλήμ, το κατέκοψε· και, μη βρίσκοντας τον προφήτη, ξέσπασε την οργή του στα γράμματα. Αυτός, λοιπόν, που πολεμά με τέτοιον τρόπο τα άψυχα, εάν έβρισκε αυτόν που έχει ψυχή, τι δεν θα είχε κάνει; Διότι, όπως ακριβώς τα άγρια θηρία, όταν αρπάξουν εκείνους που τα πολεμούν, και έπειτα εκείνοι ξεφύγουν εγκαταλείποντας στο στόμα των θηρίων τα δέρματα που φορούν, στη συνέχεια τα κατασπαράζουν για να κατευνάσουν τον θυμό τους· έτσι ακριβώς έπραξε και ο βασιλιάς. Δεν βρήκε αυτόν που έφερε το βιβλίο, και κατέκοψε το ίδιο το βιβλίο· και όχι μόνο το κατέκοψε, αλλά και το έριξε στην εστία της φωτιάς, για να μη μείνει ούτε λείψανο από εκείνα τα γράμματα. Αλλά δεν γνωρίσατε ακόμη όλη τη μανία του· θα την κατανοήσετε όμως σαφώς, εάν προσέξετε με ακρίβεια τη διήγηση.

Διότι δεν είπε ότι, αφού διάβασε ολόκληρο το βιβλίο, τότε το έκαψε· αλλά: «Ενώ εκείνος διάβαζε τρεις ή τέσσερις σελίδες, το έκοψε». Δεν περίμενε καν το τέλος της ανάγνωσης, αλλά από τα ίδια κιόλας τα προοίμια εξαγριώθηκε αμέσως.

Και συνέβη καθώς αναγίνωσκε ο Ιουδίν. Ακούγοντας αυτά ο βασιλιάς, και ακούγοντας λόγια ικανά να μαλακώσουν ακόμη και λίθο, έκοψε σε κομμάτια το βιβλίο· όπως ακριβώς αν κάποιος, μη βρίσκοντας τον ιατρό, έπαιρνε το φάρμακο και το έριχνε στη φωτιά. Είδες μανία και αγριότητα;

Διότι εκείνοι έβλεπαν τα μη ορώμενα πιο καθαρά από ό,τι τα δικά μας μάτια. Επειδή είναι φυσικό οι μεν αισθήσεις να απατηθούν· η χάρη όμως του Πνεύματος παρείχε αλάνθαστη την κρίση. Και για ποιον λόγο, λέει, δεν πρόσθεσε ότι «θα είναι εκ Πνεύματος»; Αυτό που λεγόταν ήταν προφητεία, και έπρεπε να αναγγελθεί συγκαλυμμένα, όπως πολλές φορές είπα, εξαιτίας της αγνωμοσύνης των ακροατών, ώστε αν τα μάθαιναν αυτά με σαφήνεια, να μην κατακάψουν και όλα τα βιβλία. Διότι, εάν δεν λυπήθηκαν τους προφήτες, πολύ περισσότερο δεν θα απείχαν από την καταστροφή των κειμένων. Και για το ότι αυτό που ειπώθηκε δεν αποτελεί εικασία, κάποιος άλλος βασιλιάς την εποχή του Ιερεμία, αφού πήρε αυτά τα βιβλία, τα έσκισε και τα παρέδιδε στη φωτιά. Είδες μανία αφόρητη; Είδες οργή παράλογη; Δεν του αρκούσε το να εξαφανίσει τα κείμενα, αλλά και τα πυρπόλησε, θέλοντας να ικανοποιήσει το παράλογο πάθος του. Αλλά όμως, αν και μίλησε ασαφώς, αυτός ο θαυμάσιος προφήτης τα φανέρωσε όλα. Διότι μια παρθένος, εφόσον παραμένει παρθένος, από πού αλλού θα κυοφορούσε, εάν όχι από το Άγιο Πνεύμα; Επειδή η κατάργηση του νόμου της φύσης δεν ήταν έργο κανενός άλλου, παρά μόνο του Δημιουργού της φύσης. Ώστε λέγοντας, «Θα γεννήσει η παρθένος», τα φανέρωσε όλα. Αφού λοιπόν ανέφερε τον τόκο, αναφέρει και το όνομα αυτού που γεννιέται, και λέει: «Θα γεννήσει δε Υιό, και θα καλέσουν το όνομα αυτού Εμμανουήλ». Και πώς, λέει, δεν εκλήθη το όνομά του Εμμανουήλ, όπως είπε ο προφήτης, αλλά Ιησούς Χριστός;

Εκείνος δε, αφού πήρε το βιβλίο, το έκαψε. Και διατάσσεται ο Ιερεμίας να γράψει ένα άλλο παρόμοιο βιβλίο. Και προφητεύει στον βασιλιά συμφορές για το τόλμημά του αυτό. Προφητεύει την άλωση της Ιερουσαλήμ· και συλλαμβάνεται και ρίχνεται στο δεσμωτήριο ο Ιερεμίας, και αφού προσκλήθηκε από εκεί από τον Σεδεκία, του λέει ότι η πόλη θα αλωθεί, και παρακαλεί να μην παραπεμφθεί ξανά στο δεσμωτήριο. Και αφού τον έπιασαν οι άρχοντες, τον έριξαν στον λάκκο του βορβόρου. Και τον ανέσυρε από εκεί ο Αβδεμέλεχ. Και αφού προσκλήθηκε πάλι από τον βασιλιά, του προλέγει σωτηρία, εάν με τη θέλησή του βγει και παραδοθεί στους εχθρούς· εάν όμως δεν το θελήσει, προλέγει όλεθρο σε όλη την πόλη και ότι τον ίδιο θα τον βρουν μεγάλα δεινά. Επειδή όμως δεν τον έπεισε να βγει, επιτέθηκε ο βάρβαρος και αλώθηκε η πόλη μαζί με τον Σεδεκία. Στον Ιερεμία, ωστόσο, οι άρχοντες του Ναβουχοδονόσορα συμπεριφέρθηκαν καλά. Στον Αβδεμέλεχ προλέγει σωτηρία. Και αφού έλαβαν το δικαίωμα επιλογής από τον αρχιμάγειρο να απελθουν όπου επιθυμούσαν, έρχεται προς τον Γοδολία, τον οποίο είχε καταστήσει άρχοντα για όσους είχαν απομείνει στην Ιουδαία. Προς τον Γοδολία συγκεντρώθηκαν και οι Ιουδαίοι που ήταν διασκορπισμένοι στους αγρούς.