Εἰ ἐν τάξει τιμωρίας δέδοται τὸ σῶμα τῇ τοῦ ἀνθρώπου ψυχῇ, τί τὸ πεπεικὸς Ἑζεκίαν τὸν τῆς Ἱερουσαλὴμ βασιλέα, καίτοι σοφὸν ὄντα καὶ ἀγαθὸν, δακρύων οὐ δίχα πικρῶν παραιτεῖσθαι μὲν τὸν τῆς σαρκὸς θάνατον, καὶ ἀποδύσασθαι τὸ κολάζον ὀκνεῖν, ἐτῶν δὲ προσθήκῃ τιμᾶσθαι παρακαλεῖν, καίτοι λίαν ἐχρῆν, εἴπερ ἦν ὄντως ἀγαθὸς, οὐ τὸ τεθνάναι παραιτεῖσθαι μᾶλλον, ἡγεῖσθαι δὲ φορτικὸν τὸ συμπεπλέχθαι σώματι, καὶ ἐπὶ τούτῳ χάριν ἤπερ ἐπὶ τοῖς ἐναντίοις ὁμολογεῖν. πῶς δὲ ὡς ἐν χάριτος μέρει Θεὸς ἐπηγγέλλετο λέγων αὐτῷ “Ἰδοὺ προστίθημι εἰς τὸν χρόνον ”σου ἔτη δεκαπέντε,” καίτοι προσθήκη κολάσεως, οὐκ εὐποιΐας τρόπος, ἡ ὑπόσχεσις ἦν, εἴπερ ἐκεῖνοι πρεσβεύουσιν ἀληθῆ; ἀλλὰ μὴν δῶρον ἄνωθεν ἡ ὑπόσχεσις ἦν, καὶ ἡ προσθήκη χάρις· οὐκ ἄρα κόλασις ταῖς ψυχαῖς ἡ σωμάτωσις. ιδ. Ἄλλο. Εἰ ἐν τάξει κολάσεως δέδοται τὸ σῶμα τῇ τοῦ ἀνθρώπου ψυχῇ, ποίαν ἀντεδίδου χάριν τῷ εὐνούχῳ Θεὸς τῷ ἀνενεγκόντι τὸν Ἱερεμίαν ἐκ τοῦ λάκκου, λέγων Καὶ δώσω τὴν ψυχήν σου εἰς εὕρεμα, καὶ διασώσω σε ἐκ τῶν Χαλδαίων. ἔδει γὰρ μᾶλλον ἀποθνήσκειν ἐᾶν, ἵνα καὶ τιμήσῃ, δεσμοῦ καὶ κολάσεως ἀπολύων αὐτόν. τί δὲ, εἰπέ μοι, τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ νεανίαις ἐχαρίζετο, διασώζων αὐτοὺς ἐκ φλογὸς, καὶ τῆς τῶν Βαβυλωνίων ἀπανθρωπίας; ὅτου δὲ χάριν τῆς τῶν λεόντων ὠμότητος τὸν σοφὸν ἐξήρπαζε Δανιήλ;
Μετάφραση
Εάν το σώμα έχει δοθεί στην ψυχή του ανθρώπου ως τιμωρία, τι ήταν αυτό που έπεισε τον Εζεκία, τον βασιλιά της Ιερουσαλήμ, αν και ήταν σοφός και αγαθός, να αποφεύγει τον θάνατο της σάρκας με πικρά δάκρυα, και να διστάζει να αποβάλει αυτό που τον τιμωρεί, και να παρακαλεί να τιμηθεί με την προσθήκη ετών; Καίτοι θα έπρεπε, αν ήταν όντως αγαθός, να μην αποφεύγει τον θάνατο, αλλά να θεωρεί βαρύ φορτίο την ένωσή του με το σώμα, και να εκφράζει ευγνωμοσύνη για αυτό παρά για τα αντίθετα. Και πώς ο Θεός του το υποσχέθηκε ως χάρη λέγοντας: «Ιδού, προσθέτω στον χρόνο σου δεκαπέντε έτη», καίτοι η υπόσχεση θα ήταν προσθήκη τιμωρίας, και όχι τρόπος ευεργεσίας, εάν όσα πρεσβεύουν εκείνοι είναι αληθινά; Όμως η υπόσχεση ήταν δώρο άνωθεν, και η προσθήκη ήταν χάρη· επομένως η ενσωμάτωση δεν αποτελεί τιμωρία για τις ψυχές. ΙΔ΄. Άλλο. Εάν το σώμα έχει δοθεί στην ψυχή του ανθρώπου ως τιμωρία, τι είδους χάρη ανταπέδιδε ο Θεός στον ευνούχο που ανέσυρε τον Ιερεμία από τον λάκκο, λέγοντας: «Και θα σου δώσω τη ζωή σου ως εύρημα, και θα σε διασώσω από τους Χαλδαίους»; Διότι θα έπρεπε μάλλον να τον αφήσει να πεθάνει, ώστε και να τον τιμήσει, απαλλάσσοντάς τον από τα δεσμά και την τιμωρία. Και τι χάρη, πες μου, έκανε στους νέους του Ισραήλ, όταν τους διέσωσε από τη φλόγα και από την απανθρωπιά των Βαβυλωνίων; Και για ποιον λόγο γλίτωσε τον σοφό Δανιήλ από την αγριότητα των λεόντων;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες