Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 49:13

Εάν πράγματι παραμείνετε. Και ποιο είναι το όφελος, εάν πάθουμε το ίδιο; Και θα σας φυτέψω. Υποστήκατε όχι την τυχούσα τιμωρία. Μη φοβηθείτε. Τι είναι πιο αξιόπιστο από αυτό το ρητό; Και εάν εσείς λέγατε; Βλέπεις πώς τους αποκαλύπτει τις ίδιες τους τις σκέψεις; Το οποίο αποτελούσε το μέγιστο τεκμήριο ότι επρόκειτο περί προφητείας, όχι μόνο δηλαδή το ότι ήθελαν να εισέλθουν, αλλά και το τι προσδοκούσαν όταν τα έλεγαν αυτά.

Επειδή όμως είναι διεφθαρμένοι και στα λόγια και στα έργα, χάσκουν μόνο για τα παρόντα, προσηλωμένοι στη σάρκα και υποδουλωμένοι στην κοιλιά, και θεός τους είναι η κοιλιά, και τα εγκόσμια, και όσα χωρούν στο λαιμό και την κοιλιά, τα μετρούν ως την ύψιστη ευδαιμονία. Σε κανένα καλύτερο δεν στηρίζουν τις ελπίδες τους, χωρίς να βλέπουν σε κανένα από τα υψηλότερα ή τα πιο ωφέλιμα. Είναι φτωχοί από θεϊκές κρίσεις, και πιέζονται από πολλή απορία, κυρίως όταν τους έχουν λείψει τα βασιλικά σιτηρέσια, από τα οποία, μαζί με τα όπλα, τους παρεχόταν και ό,τι χρειαζόταν για να ζήσουν. Έτσι, μετρώντας τα αναγκαία και τα τρόφιμα με μέτρα και σταθμά, οι άφρονες κρίνουν την πίστη τους σύμφωνα με τη θεραπεία της κοιλιάς, ζυγίζοντάς την με την αφθονία των τροφών ή με την ορθότητα των δογμάτων. Είναι ικανοποιημένοι όταν έχουν χορτάσει από τα αναγκαία και τα ευχάριστα, αλλά αγανακτούν και κατηγορούν τη δική μας ευσέβεια, όταν κάποιο από αυτά τους λείπει. Γιατί αυτοί και όσοι κυριαρχούνται από την ίδια απιστία, ομόγνωμοι και ομοιότροποι, αναγνωρίζονται σε αυτούς που κάποτε δραπέτευσαν από την αιγυπτιακή δουλεία, έχοντας αποκτήσει γλώσσα και φρόνημα εφάμιλλα και ισόφυά τους. Και φέροντας σαφώς τα τεκμήρια της θρησκείας εκείνων, εξοργίζονται και πονάνε για παρόμοια ατυχήματα, αν τυχόν τους συμβούν. Και όπως εκείνοι επαναστατούσαν ενάντια στους νομοθέτες και τους άρχοντες, αναπολώντας την καθέδρα δίπλα στα κρέατα και τους λέβητες, και την αφθονία των άρτων, έτσι και αυτοί, αναιδέστατοι, και καταβοώντας εναντίον των κηρύκων της αλήθειας και όσων διακονούν τον λόγο του Κυρίου, λένε ανοσιότατα τα ίδια σχεδόν που έλεγαν κι εκείνοι, αντιτασσόμενοι σε κάποιον από τους θείους προφήτες: «Ο λόγος που μας μίλησες στο όνομα του Κυρίου, δεν θα σας ακούσουμε. αλλά κάνοντας θα κάνουμε όλο τον λόγο που θα βγει από το στόμα μας, να θυμιάσουμε στη βασίλισσα του ουρανού και να της προσφέρουμε σπονδές, όπως κάναμε εμείς και οι πατέρες μας, και οι βασιλείς μας, και οι άρχοντές μας στις πόλεις του Ιούδα και έξω από την Ιερουσαλήμ. και χορτάσαμε άρτους, και γίναμε καλοί, και δεν είδαμε κακά. και όταν σταματήσαμε να θυμιάζουμε στη βασίλισσα του ουρανού, λιγοστέψαμε όλοι, και χαθήκαμε με ρομφαία και με λιμό. Έτι πλέον δεν θα καθίσουμε σε αυτή τη γη για να μην ακούσουμε τη φωνή του Κυρίου, γιατί θα μπούμε στη γη της Αιγύπτου, και δεν θα δούμε πόλεμο, και δεν θα ακούσουμε φωνή σάλπιγγας, και δεν θα πεινάσουμε σε άρτους και εκεί θα κατοικήσουμε».