Μὴ ἐπὶ τούτοις οὐκ ἐπισκέψομαι; λέγει Κύριος, ἢ ἐν λαῷ τοιούτῳ οὐκ ἐκδικήσει ἡ ψυχή μου;» Ἀναβήσεσθαι δὲ καὶ εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου φησιν ὁ Δαβὶδ, τὸν ἀθῷον χερσὶ, καὶ καθαρὸν τῇ καρδίᾳ, ὃς οὐκ ἐδόλωσεν ἐν γλώσσῃ αὐτοῦ, οὐδὲ ἐποίησε τῷ πλησίον αὐτοῦ κακόν. Ἀποφάσκει δὴ οὖν ὁ νόμος ὡς αἴσχιστόν τε καὶ ἀπηχὲς, τὸ ἐν δόλῳ πορεύεσθαι, τουτέστι, τὸ πανούργως ἑλέσθαι βιοῦν, καὶ ὑποπλάττεσθαι μὲν τῆς δικαιοσύνης τὸ σχῆμα, κατασίνεσθαι δὲ ἀδελφοὺς, τῶν τῆς ἀγάπης νόμων ἠφειδηκότα· ἄμφιόν γε μὴν ἔχειν ἡμᾶς οὐκ ἐᾷ τὸ ἐκ δυοῖν ὑφασμένον, αἴνιγμά που τὸ χρῆμα τιθεὶς, τοῦ μὴ ἀνέχεσθαι, διπλόην ὥσπερ ἔχειν εἰς νοῦν· διπλόην δὲ εἶναί φημι, τὴν ἔσω καὶ νοητὴν, τὴν ἐπάρατον ἀνθρωπαρέσκειαν, ἣ ἐκ δυοῖν ὥσπερ ἀναπλέκεται σπουδασμάτοιν, τὴν εἰς ἄλληλα διαφθορὰν οὐ μετρίαν ἠῤῥωστηκότοιν. Τίς γὰρ ἢ ποῖος τῶν ὑποκριτῶν ὁ βίος; ἆρ᾽ οὐχὶ τὸ ἐν ὄψει μὲν ἀνθρώπων ὁρᾶσθαι χρηστοὺς, καὶ τὸ δοκεῖν μὲν εἶναι, μὴ μὴν ἔτι καὶ εἶναι κατὰ ἀλήθειαν χρηστούς; ΠΑΛΛ. Καὶ μάλα. ΚΥΡ. Διττὸς οὖν ὁ τρόπος ἐξ ἀνομοίων ἡμῖν θελημάτων ἐξυφασμένος. Ἀλλ᾽ ὅ γε θεσπέσιος Δαβὶδ ἀποδέχεται τὸν μονότροπον καὶ φειδοῦς ἀξιοῦσθαί φησι τῆς ἄνωθεν· «Κύριος γὰρ κατοικίζει μονοτρόπους, φησὶν, ἐν οἴκῳ.»
Μετάφραση
«Μήπως για αυτά δεν θα επιθεωρήσω;» λέγει ο Κύριος, «ή σε τέτοιον λαό δεν θα εκδικηθεί η ψυχή μου;» Θα αναβεί δε και στο όρος του Κυρίου, λέει ο Δαβίδ, αυτός που έχει αθώα τα χέρια και καθαρή την καρδιά, ο οποίος δεν χρησιμοποίησε δόλο με τη γλώσσα του ούτε έκανε κακό στον πλησίον του. Αποδοκιμάζει λοιπόν ο νόμος ως αίσχιστο και παράφωνο το να πορεύεται κανείς με δόλο, δηλαδή το να επιλέγει να ζει με πανουργία, και να υποδύεται μεν το σχήμα της δικαιοσύνης, αλλά να βλάπτει τους αδελφούς του, έχοντας περιφρονήσει τους νόμους της αγάπης. Δεν μας επιτρέπει δε να φοράμε ένδυμα υφασμένο από δύο υλικά, θέτοντας ίσως το πράγμα ως αίνιγμα, για το ότι δεν πρέπει να ανεχόμαστε να έχουμε ένα είδος διπλότητας στον νου. Και εννοώ ως διπλότητα την εσωτερική και νοητή, την καταραμένη ανθρωπαρέσκεια, η οποία σαν να συμπλέκεται από δύο επιδιώξεις, οι οποίες πάσχουν από όχι μικρή αμοιβαία διαφθορά. Διότι ποιος ή τι λογής είναι ο βίος των υποκριτών; Δεν είναι άραγε το να φαίνονται μεν χρηστοί στα μάτια των ανθρώπων, και να δίνουν την εντύπωση ότι είναι, αλλά να μην είναι πια και στην αλήθεια χρηστοί; ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. Διπλός λοιπόν είναι ο τρόπος, που υφαίνεται από ανόμοια θελήματά μας. Αλλά ο θεσπέσιος Δαβίδ αποδέχεται τον μονότροπο και λέει ότι αυτός αξιώνεται της άνωθεν φειδούς: «Διότι ο Κύριος», λέει, «εγκαθιστά τους μονότροπους σε οίκο».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες