Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 50:6

Αφού ο λόγος ολοκλήρωσε τις απειλές κατά ‹του στεφάνου της ύβρεως› και όλα όσα ακολούθως επιβλήθηκαν, μεταβαίνει σε άλλη υπόθεση, προφητεύοντας, όπως αναφέρουν οι Εβραίοι, τα όσα συνέβησαν κατά τους χρόνους του προφήτη Ιερεμία, όταν οι Βαβυλώνιοι κυρίευσαν την Ιερουσαλήμ και οδήγησαν τον λαό στην αιχμαλωσία. Τότε, όσοι είχαν απομείνει στη χώρα της Ιουδαίας, μαζί με τους οποίους βρισκόταν ο προφήτης Ιερεμίας, ο Βαρούχ και κάποιοι άλλοι, τράπηκαν σε φυγή από φόβο προς τους Βαβυλωνίους, προτιμώντας μάλλον να παραδώσουν τους εαυτούς τους στους Αιγυπτίους παρά να υποδουλωθούν στους Βαβυλωνίους. Αυτά δε εξιστορούνται στην προφητεία του Ιερεμία. Όμως, ο προφήτης Ησαΐας προλαμβάνει αυτά τα γεγονότα, έχοντας ζήσει σχεδόν εκατόν πενήντα ολόκληρα χρόνια πριν από τον Ιερεμία· γράφει, λοιπόν, για εκείνους ακριβώς που δεν υπάκουσαν στη φωνή του Θεού μέσω του Ιερεμία, η οποία τους απαγόρευε να εισέλθουν στην Αίγυπτο, λέγοντας: 〈Αλίμονο, τέκνα αποστάτες, ή παραβάτες〉 σύμφωνα με τον Σύμμαχο, 〈λέγει ο Κύριος· κάνατε σχέδια χωρίς εμένα και συνάψατε συμφωνίες όχι διά του πνεύματός μου, για να προσθέσετε αμαρτία στην αμαρτία, εσείς που πορεύεστε για να κατεβείτε στην Αίγυπτο, και δεν με ρώτησαν, για να βοηθηθούν από τον Φαραώ〉, καθώς και όσα ακολουθούν τα λόγια αυτά.

Και τον προφήτη Ιερεμία. Για ποιον λόγο ακολούθησαν αυτοί; Για να μη συμβεί κάποιο χειρότερο κακό. Παρατήρησε την πρώτη τους ασθένεια. Πάλι στην Αίγυπτο. Πώς επισύρουν πάντοτε τα κακά στους εαυτούς τους. Αλλά, παρ' όλα αυτά, ούτε όταν έφτασαν εκεί τους εγκατέλειψε ο Θεός, ούτε είπε: «Ποιο είναι το όφελος; Πλέον κατέβηκαν στην Αίγυπτο».

Τι να πούμε όμως για τον καιρό που, όταν αλώθηκε η πόλη, έτυχε προστασίας και τιμής από τους βαρβάρους; Μήπως αισθάνθηκε τίποτα από αυτά; Τότε ακριβώς έγραψε τους πικρούς θρήνους του, πενθώντας όσους είχαν χαθεί, και αντίκρισε δεινά όχι μικρότερα από τα προηγούμενα, επειδή οι ίδιοι που είχαν απομείνει από τον πόλεμο παρόργιζαν τον Θεό. Διότι, αφού του υποσχέθηκαν ότι θα τον υπακούσουν στα πάντα και δεν θα φέρουν καμία αντίρρηση, κατέβηκαν και πάλι στην Αίγυπτο, μολονότι ο θείος χρησμός όριζε τα αντίθετα, και πήραν μαζί τους και τον προφήτη, αναγκάζοντάς τον, εξαιτίας της αγνωμοσύνης τους, να τους προφητεύσει δεινά βαρύτερα από τα προηγούμενα. Τι να πούμε όμως για τον Ιεζεκιήλ; Τι για τον Δανιήλ; Δεν πέρασαν όλο τον χρόνο τους στην αιχμαλωσία; Και ο ένας τιμωρούνταν με πείνα και δίψα για τα αμαρτήματα των άλλων, ενώ όταν πέθανε η γυναίκα του, έλαβε την εντολή να υπομείνει μια τόσο μεγάλη συμφορά χωρίς δάκρυα· και τι θα μπορούσε να είναι βαρύτερο από το να μην επιτρέπεται σε κάποιον ούτε καν να θρηνήσει για τα δικά του δεινά; Διότι το ότι αναγκαζόταν να τρώει τον άρτο του ψημένο πάνω σε κοπριά, το ότι έπρεπε να πλαγιάζει από τη μία πλευρά για εκατόν ενενήντα ημέρες, και όσα άλλα παρόμοια διατάχθηκε να υπομείνει, τα παραλείπω τώρα. Ακόμη γαρ και αν δεν του είχε συμβεί τίποτα από όλα αυτά τα οδυνηρά, τόσο εκείνα που παραλείψαμε όσο και εκείνα που αναφέραμε μόλις τώρα, και μόνο το γεγονός ότι αυτός, ένας δίκαιος και καθαρός άνθρωπος, βρισκόταν ανάμεσα σε εχθρούς και βαρβάρους και ακάθαρτους ανθρώπους, ήταν φοβερότερο από κάθε τιμωρία.