Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 51:33

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΜΕʹ. *Ο λόγος που είπε ο προφήτης Ιερεμίας προς τον Βαρούχ, τον γιο του Νηρίου, όταν έγραψε τους λόγους αυτούς υπαγορευμένους από το στόμα του Ιερεμία, κατά το τέταρτο έτος του Ιωακείμ, γιου του Ιωσία, βασιλιά του Ιούδα. Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι αυτά τα γεγονότα δεν έχουν τοποθετηθεί με τη σωστή σειρά από τον προφήτη, γι' αυτό αναφέρει ότι πρέπει να επισημανθεί πως αυτό αποτελεί σύνηθες ιδίωμα της Γραφής σε πολλά σημεία, αφού εκείνοι που συνέθεσαν τις ιστορίες δεν μερίμνησαν για τη χρονική ακολουθία, αλλά για τη συγγραφή τους με κάθε τρόπο που θα απέβαινε προς ωφέλεια των αναγνωστών. Μάλλον, όμως, θα έλεγε κανείς ότι το απόσπασμα αυτό βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με τα προηγούμενα. Επειδή, δηλαδή, είχε πει ότι από όσους βρίσκονταν στην Αίγυπτο θα διασώζονταν μόνο όσοι θα κατέφευγαν στην Ιουδαία, ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα καταστρέφονταν, και επειδή εκείνοι δεν πείστηκαν, επιβεβαίωσε τα λεγόμενά του μέσα από τα παλαιότερα γεγονότα. Διότι, όπως στο παρελθόν, λέει, όταν ο Βαρούχ προέλεγε τα δεινά στα χρόνια του Ιωακείμ, ο Θεός του υποσχέθηκε ότι δεν θα χαθεί και τον διαφύλαξε αβλαβή, τον μόνο ανάμεσα σε όλους, έτσι ακριβώς και τώρα σώζει εκείνους που υπακούουν.

Επειδή εσύ, Βαρούχ, είπες: «Αλίμονό μου, διότι ο Κύριος πρόσθεσε κόπο στον πόνο μου. Κοιμήθηκα με στεναγμούς και ανάπαυση δεν βρήκα». Ο Βαρούχ, όταν απεστάλη από τον Ιερεμία για να εξαγγείλει τα κατά της πόλεως, φοβούμενος την οργή του βασιλιά και την ωμότητα των υπολοίπων, δεν ήθελε να πάει. Αναλογιζόμενος όμως πάλι ότι δεν είναι τυχαίος ο κίνδυνος να παραβεί τα λόγια του προφήτη (διότι αυτό ισοδυναμεί με το να φέρνει κανείς αντίρρηση στον Θεό που τον αποστέλλει), βρισκόταν σε μεγάλη στενοχώρια. Διότι, εάν πήγαινε, περίμενε τον θάνατο, και εάν δεν υπάκουε, δεν επρόκειτο να αποφύγει την τιμωρία, ερχόμενος σε σύγκρουση με τον Θεό. Η φράση λοιπόν: «Πρόσθεσε ο Κύριος κόπο στον πόνο μου», ονομάζει πόνο τη λύπη που είχε για τον λαό, και κόπο την οδύνη της ψυχής και τη μέριμνα για το μέλλον. Ενώ η φράση: «Κοιμήθηκα με στεναγμούς και ανάπαυση δεν βρήκα», φανερώνει ότι διακατεχόταν από συνεχή έγνοια για το ζήτημα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να απολαύσει ούτε τον ύπνο του με ηρεμία.