Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 6:21

Και αυτό ήταν άρα εκείνο που ειπώθηκε για αυτούς από τον Θεό διά φωνής του προφήτη: Ιδού, εγώ επιφέρω σε αυτόν τον λαό ασθένεια και θα ασθενήσουν ανάμεσά τους πατέρες και γιοι μαζί. Ο γείτονας και ο πλησίον του θα καταστραφούν. Αν και για εκείνους που έχουν κληθεί εν Χριστώ στον αγιασμό δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Διότι ισχύς και ύμνησή τους είναι ο Κύριος, σύμφωνα με το γεγραμμένο. Και το επιβεβαιώνει ο θεσπέσιος Παύλος λέγοντας: «Όλα τα μπορώ διά του Χριστού που με ενδυναμώνει». Θα αλωθούν λοιπόν, λέει, οι άπιστοι άνθρωποι, ενώ νομίζουν ότι βρίσκονται σε ασφάλεια.

Και αυτό ήταν λοιπόν εκείνο που είχε ειπωθεί προς αυτόν μέσω ενός από τους αγίους προφήτες: Επίστρεψε, Ισραήλ, προς τον Κύριο τον Θεό σου, διότι ασθένησες εξαιτίας των αδικιών σου. Έχει ειπωθεί δε και για αυτούς μέσω της φωνής του Ιερεμία από τον Σωτήρα όλων μας Χριστό: «Ιδού, εγώ επιφέρω σε αυτόν τον λαό ασθένεια, και θα ασθενήσουν από αυτήν πατέρες και υιοί μαζί, ο γείτονας και ο πλησίον του θα χαθούν.» Διότι ο Ισραήλ έχει εκπέσει ολοκληρωτικά, εξαιτίας της ασέβειάς του προς τον Χριστό, από το να μπορεί γενικά να εκπληρώσει οτιδήποτε από όσα συνήθως επιτελούν μια εξαίρετη ζωή. Αλλά «εξέγερσου», λέει, «όπως στην αρχή της ημέρας, όπως σε γενεά αιώνος», ώστε να τρέξεις προς αυτό, και να ανέλθεις πάλι σε εκείνο που ήσουν και στις αρχές, όταν παρήχθη στην ύπαρξη η ανθρώπινη φύση, δηλαδή ο πρώτος άνθρωπος, πριν συλληφθεί στις παγίδες της διαβολικής σκαιότητας και πριν θεωρήσει ως μηδαμινή την εντολή που του δόθηκε. Διότι ο Χριστός μάς αναμορφώνει σύμφωνα με εκείνον, και αναζωγραφίζει μέσα μας το αρχαίο κάλλος της φύσης, ενθέτοντας τα δικά του χαρακτηριστικά· διότι δημιουργηθήκαμε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσή του. Γράφει λοιπόν ο πανάριστος Παύλος προς εκείνους που μετά την πίστη είχαν παρασυρθεί από αμάθεια στη σκιά του νόμου: «Τεκνία μου, για τα οποία πάλι δοκιμάζω ωδίνες, μέχρις ότου μορφωθεί ο Χριστός μέσα σας.» <Δεν είσαι εσύ εκείνη που ερημώνει τη θάλασσα, το πλήθος του ύδατος της αβύσσου;>

«Έστειλα σε εσάς θάνατο στον δρόμο της Αιγύπτου, και σκότωσα με ρομφαία τους νέους σας μαζί με την αιχμαλωσία των αλόγων σου, και παρέδωσα στη φωτιά τα στρατόπεδά σας μέσα στην οργή μου, και ούτε έτσι επιστρέψατε σε εμένα, λέει ο Κύριος». Για εκείνους που παραμένουν αναίσθητοι απέναντι σε όσα συμβαίνουν εξαιτίας της οργής, και είναι πάρα πολύ αδιάφοροι, και καταπίπτουν έτσι σε ακόμη μεγαλύτερη ραθυμία, ώστε να μην καταδέχονται ούτε καν να βάλουν στο μυαλό τους την ανάγκη της μετάνοιας, κανένας τρόπος τιμωρίας δεν θα ήταν αρκετός, παρά μόνο περισσότεροι, ο ένας χειρότερος από τον άλλον και ικανοί να προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη οδύνη. Επομένως, επειδή ίσως ήταν μικρό πράγμα για την επανόρθωση των Ισραηλιτών το να παιδαγωγούνται με την έλλειψη άρτου και ποτού, τους επιβλήθηκε να υποστούν και άλλα ακόμη πιο επαχθή από αυτό, δηλαδή την ασθένεια των ίδιων των σωμάτων τους, που εκδηλώνεται σαν με πυρετό και ίκτερο. Αυτό θα το βρούμε να λέγεται πάλι και μέσω της φωνής του Ιερεμία. Διότι είπε: «Τάδε λέγει Κύριος: Ιδού εγώ επιφέρω σε αυτόν τον λαό ασθένεια, και θα ασθενήσουν μέσα σε αυτήν πατέρες και γιοι μαζί, ο γείτονας και ο πλησίον του θα καταστραφούν».

Ή δεν τον ακούς που βροντοφωνάζει μέσω ενός από τους αγίους προφήτες: «Ιδού, εγώ επιφέρω σε αυτόν τον λαό ασθένεια, και θα ασθενήσουν εξαιτίας της πατέρες και γιοι· ο γείτονας και ο πλησίον του θα χαθούν;» Γράφει δε και για κάποιους ο σοφότατος Παύλος: «Και καθώς δεν έκριναν άξιο το να έχουν επίγνωση του Θεού, τους παρέδωσε ο Θεός σε αδόκιμο νου, ώστε να πράττουν τα μη πρέποντα.» Σαφέστερα δε το καθιστά αυτό και ο θεσπέσιος Ησαΐας, λέγοντας, ως εκ προσώπου των υιών Ισραήλ, δηλαδή εκείνων που ολίσθησαν σε αμαρτίες: «Ιδού, εσύ οργίστηκες, και εμείς αμαρτήσαμε.» ΠΑΛΛ. Άραγε λοιπόν, πες μου, όταν εμείς παραμελούμε το πρέπον και αιχμαλωτιζόμαστε από τις αμαρτίες, θα ρίξουμε την αιτία στον Θεό, και θα τον κατηγορήσουμε για την οργή του, θεωρώντας ότι εξαιτίας αυτού αμαρτήσαμε; ΚΥΡ. Δεν θα τον κατηγορήσουμε βέβαια, διότι αυτό είναι παραφροσύνη· λέγοντας όμως ότι «Εσύ οργίστηκες, και εμείς αμαρτήσαμε», εννοούμε κάτι τέτοιο: Ότι αν δεν έχουμε την εύνοιά σου, ω Δέσποτα, τίποτα δεν μας εμποδίζει από το να τυραννιόμαστε από την αμαρτία, εξαιτίας της ασθένειας της φύσης μας, και να εμπλεκόμαστε πλέον σε κάθε κακό. ΠΑΛΛ. Κατανοώ αυτό που λες. ΚΥΡ. Απογυμνωμένοι λοιπόν τόσο από τη φροντίδα όσο και από την άνωθεν προστασία, και υφιστάμενοι την τιμωρία για την υπερβολική φθορά και τις ασταμάτητες εκτροπές μας προς το φαύλο, αποδεικνυόμαστε ασθενείς και ευάλωτοι, και πάσχοντες από κάθε τέτοιου είδους αρρώστια.

Και πάλι «συντετριμμένο», εννοεί αυτόν που έχει αρρωστήσει ολοκληρωτικά, και δεν έχει απολύτως τίποτα υγιές, ούτε καν μπορεί να σταθεί στα πόδια του, δηλαδή δεν έχει τη δύναμη να πράξει κανένα από τα αγαθά, και υστερεί παντελώς από την ευρωστία που υπάρχει εν Χριστώ και εν Πνεύματι. Κάτι τέτοιο έχουν πάθει και εκείνοι για τους οποίους έχει γραφτεί από έναν από τους άγιους προφήτες: «Αυτά λέει ο Κύριος: Ιδού, εγώ επιφέρω σε αυτόν τον λαό ασθένεια, και θα ασθενήσουν από αυτήν πατέρες και γιοι μαζί· ο γείτονας και ο πλησίον του θα καταστραφούν». Αλλά ο θείος Υμνωδός μας παρουσιάζει αυτούς που έχουν δικαιωθεί μέσω της πίστης στον Χριστό ως χαρούμενους, να ψάλλουν και να λένε: «Ευλόγει, ψυχή μου, τον Κύριο, ο οποίος θεραπεύει όλες τις νόσους σου, ο οποίος λυτρώνει από τη φθορά τη ζωή σου». Και «γλωσσότμητο», όπως νομίζω, θεωρεί αυτόν που δεν γνωρίζει να μιλάει ορθά, ούτε έχει τη δύναμη να αναφωνήσει τον λόγο της πίστης που κηρύσσουμε σύμφωνα με τα γεγραμμένα, το οποίο αποτελεί ειλικρινή απευθυνση προς τον Θεό από αγαθή συνείδηση. Πλην όμως, το ότι θα αποκρούσουν και αυτή την ασθένεια κατά την παρουσία του Χριστού, το αποσαφηνίζει ο προφήτης λέγοντας: «Και οι γλώσσες που ψελλίζουν θα μάθουν γρήγορα να λαλούν ειρήνη». Επομένως, γλωσσότμητος είναι αυτός που ψελλίζει ακόμα, και δεν έχει διδαχθεί ακόμα να λαλεί την ειρήνη που έρχεται άνωθεν σε εμάς από τον Πατέρα, δηλαδή τον Χριστό, ή τα σχετικά με Αυτόν.

Ιδού, εγώ επιφέρω ασθένεια σε αυτόν τον λαό. Για να μη νομίσουν ότι οι αρρώστιες προέρχονται από φυσική ακολουθία, το παράδοξο γεγονός αποδεικνύει ότι η νόσος είναι θεήλατη, πράγμα που αποτελεί γνώρισμα λοιμικής κατάστασης· και τους φόβισε με τα λόγια της άνωθεν απειλής. Δεν υποχώρησαν. Απέστειλε τον προφήτη να θλίβεται, και δεν το αντιλήφθηκαν· τους φοβερίζει λοιπόν με διαφορετικό τρόπο, και επιφέρει νόσο, για να εξαλείψει το μεγαλύτερο κακό, τον πόλεμο.