Ἰδοὺ ψωμίζω αὐτοὺς ἀνάγκας, καὶ ποτιῶ αὐτοὺς ὕδωρ χολῆς. Κατάπικρον αὐτῶν τὸν βίον ἐργάσομαι· τὰ γὰρ σιτία τῆς ψυχῆς ἀθυμούσης μεταβάλλει τὴν φύσιν. Καθάπερ ὀφθαλμοὶ τὸ φῶς σκότος ὁρῶσιν, οὕτω καὶ ἡ γλῶσσα τῶν ἡδίστων ὡς πικροτάτων ἀπογεύεται, ὅταν τὸ κεφάλαιον ᾖ διεφθαρμένον. Οὐ τοῦτο οὖν φησιν, ὅτι τὴν φύσιν τοῦ ὕδατος μεταβάλλει, ἀλλὰ, Τοσαύτην, φησὶ, κατασκεδάσω τὴν ἀθυμίαν, ὡς καὶ τὰ στοιχεῖα μένοντα ἐπὶ τῆς οἰκείας φύσεως, ἕτερα αὐτοῖς εἶναι δόξειν. Καθάπερ γὰρ τοῖς νοσοῦσι, καὶ τὰ γλυκέα πικρὰ φαίνονται, οὕτω καὶ τοῖς ἀθυμοῦσι, καὶ τούτοις πολλῷ μᾶλλον, ἢ ἐκείνοις.
Μετάφραση
«Ιδού, θα τους θρέψω με θλίψεις και θα τους δώσω να πιουν νερό χολής». Θα κάνω τον βίο τους κατάπικρο· διότι οι τροφές αλλάζουν τη φύση τους, όταν η ψυχή βρίσκεται σε αθυμία. Όπως ακριβώς τα μάτια βλέπουν το φως ως σκοτάδι, έτσι και η γλώσσα γεύεται τα πιο γλυκά πράγματα ως τα πιο πικρά, όταν το κυριότερο μέρος έχει υποστεί βλάβη. Δεν λέει, λοιπόν, αυτό, ότι δηλαδή μεταβάλλει τη φύση του νερού, αλλά λέει: «Τόση αθυμία θα ρίξω επάνω τους, ώστε ακόμη και τα στοιχεία της φύσης, ενώ θα παραμένουν στη δική τους φύση, θα τους φαίνεται ότι είναι κάτι διαφορετικό». Διότι, όπως ακριβώς στους ασθενείς ακόμη και τα γλυκά φαίνονται πικρά, έτσι συμβαίνει και σε όσους έχουν κυριευθεί από αθυμία, και μάλιστα σε αυτούς πολύ περισσότερο από ό,τι στους πρώτους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες