Τοῦτο δὲ ἔλεγεν, οὐχ ὡς τοῦ ἄστρου κρυπτομένου, οὐδὲ ὡς τῆς ἡμέρας ἀφανιζομένης, ἀλλ᾽ ὡς τῶν ἀθυμούντων οὐδὲ ἐν μεσημβρίᾳ δυναμένων ὁρᾷν τὸ φῶς διὰ τὸν ἀπὸ τῆς ὀδύνης ζόφον· ὃ δὴ καὶ νῦν γέγονε· καὶ ὅπουπερ ἂν ἴδῃ τις, κἂν εἰς τὸ ἔδαφος, κἂν εἰς τοὺς τοίχους, κἂν εἰς τοὺς κίονας τῆς πόλεως, κἂν εἰς τοὺς πλησίον, νύκτα ὁρᾷν δοκεῖ καὶ ζόφον βαθύν· οὕτω πάντα πολλῆς γέμει τῆς κατηφείας. Σιγὴ πανταχοῦ φρίκης γέμουσα καὶ ἐρημία, καὶ ὁ ποθεινὸς ἐκεῖνος τοῦ πλήθους ἔσβεσται θόρυβος, καὶ καθάπερ ἁπάντων εἰς τὴν γῆν καταδυόντων, οὕτως ἀφωνία τὴν πόλιν κατέχει νῦν, καὶ τοῖς λίθοις ἐοίκασιν ἅπαντες, καὶ ὥσπερ τινὶ γλωττοπέδῃ τῇ συμφορᾷ κατεχόμενοι βαρυτάτην κατέχουσιν ἡσυχίαν, καὶ τοσαύτην, ὅσηπερ ἂν εἰ πολεμίων ἐπελθόντων καὶ πάντας ὁμοῦ πυρὶ καὶ σιδήρῳ δαπανησάντων ἐγένετο. Εὔκαιρον νῦν εἰπεῖν· Ἀποστείλατε πρὸς τὰς θρηνούσας, καὶ ἐλθέτωσαν, καὶ πρὸς τὰς σοφὰς, καὶ φθεγξάσθωσαν. Ῥεέτωσαν οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν ὕδωρ, καὶ τὰ βλέφαρα ὑμῶν καταγέτω δάκρυα· οἱ βουνοὶ, λάβετε κοπετὸν, καὶ τὰ ὄρη, θρῆνον. Καλέσωμεν τὴν κτίσιν ἅπασαν εἰς συμπάθειαν τῶν ἡμετέρων κακῶν.
Μετάφραση
Και το έλεγε αυτό, όχι επειδή κρυβόταν το άστρο, ούτε επειδή εξαφανιζόταν η ημέρα, αλλά επειδή οι απελπισμένοι ούτε και το μεσημέρι δεν μπορούν να δουν το φως, εξαιτίας του σκοταδιού που προκαλεί η οδύνη. Αυτό ακριβώς συνέβη και τώρα· και όπου κι αν κοιτάξει κανείς, είτε στο έδαφος, είτε στους τοίχους, είτε στους κίονες της πόλης, είτε στους διπλανούς του, νομίζει ότι βλέπει νύχτα και βαθύ σκοτάδι. Τόσο πολύ γεμάτα είναι τα πάντα από βαθιά κατήφεια. Σιγή γεμάτη φρίκη και ερημιά κυριαρχεί παντού, και εκείνος ο ποθητός θόρυβος του πλήθους έχει σβήσει, και σαν να έχουν βυθιστεί όλοι μέσα στη γη, τέτοια αφωνία κατέχει τώρα την πόλη. Όλοι μοιάζουν με λίθους, και σαν να δεσμεύεται το στόμα τους από τη συμφορά, διατηρούν βαρύτατη ησυχία, και μάλιστα τόση, όση θα επικρατούσε εάν είχαν επιτεθεί εχθροί και τους είχαν αφανίσει όλους μαζί με φωτιά και σίδερο. Είναι η κατάλληλη στιγμή να πούμε τώρα: Στείλτε ανθρώπους στις θρηνωδούς, και ας έλθουν, και στις σοφές γυναίκες, και ας υψώσουν φωνή. Ας τρέξουν τα μάτια σας νερό, και τα βλέφαρά σας ας στάξουν δάκρυα· οι λόφοι, αρχίστε τον κοπετό, και τα βουνά τον θρήνο. Ας καλέσουμε ολόκληρη την κτίση να συμπάσχει στα δικά μας δεινά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες