Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 1:24

Άνδρες Ισραηλίτες και όσοι φοβάστε τον Θεό, ακούστε. Ο Θεός εξέλεξε τους πατέρες σας, και ύψωσε τον λαό όταν ζούσε ως πάροικος στην Αίγυπτο, και με υψωμένο βραχίονα τούς έβγαλε από εκεί· και επί σαράντα περίπου χρόνια τούς υπέμεινε και τούς φρόντιζε στην έρημο. Και, αφού κατέβαλε επτά έθνη στη γη Χαναάν, τους έδωσε ως κληρονομία τη γη τους. Και ύστερα από αυτά, επί περίπου τετρακόσια πενήντα χρόνια, τους έδωσε κριτές, έως τον προφήτη Σαμουήλ. Έπειτα ζήτησαν βασιλιά, και ο Θεός τους έδωσε τον Σαούλ, τον γιο του Κεις, άνδρα από τη φυλή Βενιαμίν, για σαράντα χρόνια. Και αφού τον απομάκρυνε, ανέδειξε αντί γι’ αυτόν τον Δαβίδ ως βασιλιά, για τον οποίο και έδωσε αυτή τη μαρτυρία: «Βρήκα τον Δαβίδ, τον γιο του Ιεσσαί, άνδρα κατά την καρδιά μου, ο οποίος θα εκτελέσει όλα τα θελήματά μου». Από το σπέρμα αυτού ο Θεός, σύμφωνα με την επαγγελία, έφερε στον Ισραήλ σωτηρία, αφού ο Ιωάννης είχε προηγουμένως κηρύξει, πριν από την εμφάνισή του, βάπτισμα μετανοίας σε όλο τον Ισραήλ. Και όταν ο Ιωάννης ολοκλήρωνε τον δρόμο του, έλεγε: «Ποιον υποθέτετε ότι είμαι; Δεν είμαι εγώ· αλλά ιδού, έρχεται ύστερα από μένα Εκείνος, του οποίου δεν είμαι άξιος να λύσω το υπόδημα των ποδιών». Άνδρες αδελφοί, υιοί του γένους του Αβραάμ, και όσοι από σας φοβάστε τον Θεό, σε σας στάλθηκε ο λόγος αυτής της σωτηρίας. Διότι οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ και οι άρχοντές τους, επειδή δεν τον γνώρισαν, αλλά και μη κατανοώντας τις φωνές των προφητών που διαβάζονται κάθε Σάββατο, τον καταδίκασαν και έτσι τις εκπλήρωσαν. Και, αν και δεν βρήκαν σε αυτόν καμιά αιτία θανάτου, ζήτησαν από τον Πιλάτο να θανατωθεί. Και όταν εκπλήρωσαν όλα όσα είχαν γραφεί γι’ αυτόν, τον κατέβασαν από το ξύλο και τον έθεσαν σε μνημείο. Ο Θεός όμως τον ανέστησε από τους νεκρούς. Και παρουσιάστηκε επί πολλές ημέρες σε εκείνους που είχαν ανεβεί μαζί του από τη Γαλιλαία στα Ιεροσόλυμα, οι οποίοι έγιναν μάρτυρές του προς τον λαό, καθώς και προς τους μαθητές του και τους αποστόλους, ενώ μετά την ανάστασή του εμφανιζόταν επί σαράντα ημέρες και τους μιλούσε για όσα αφορούν τη βασιλεία των ουρανών. Αυτοί και σε σας ευαγγελίστηκαν, και σε μας επίσης ευαγγελίζονται, την επαγγελία που είχε δοθεί προς τους πατέρες, ότι δηλαδή αυτήν ο Θεός την εκπλήρωσε στα τέκνα τους, σε μας, αναστήσας τον Ιησού, καθώς και στον ψαλμό έχει γραφεί: «Υιός μου είσαι εσύ· εγώ σήμερα σε γέννησα».

ΟΜΙΛΙΑ ΙΑ΄. Όταν όμως είδε πολλούς από τους Σαδδουκαίους και τους Φαρισαίους να έρχονται στο βάπτισμά του, τους είπε: Γεννήματα οχιών, ποιος σας υπέδειξε να ξεφύγετε από την επερχόμενη οργή; α΄. Πώς λοιπόν λέει ο Χριστός ότι δεν πίστεψαν στον Ιωάννη; Διότι το να μην αποδεχθούν εκείνον που κηρυσσόταν από αυτόν, δεν σήμαινε ότι είχαν πίστη. Επειδή φάνηκε μεν ότι έδιναν προσοχή και στους Προφήτες και στον Νομοθέτη (Μωυσή)· ωστόσο ο Χριστός είπε ότι δεν τους πρόσεξαν, επειδή δεν αποδέχθηκαν αυτόν που είχε προφητευθεί από εκείνους. Διότι, «εάν πιστεύατε στον Μωυσή», λέει, «θα πιστεύατε και σε εμένα». Και μετέπειτα, όταν ρωτήθηκαν από τον Χριστό: «Το βάπτισμα του Ιωάννη από πού προέρχεται;», έλεγαν: «Εάν πούμε, από τη γη, φοβόμαστε το πλήθος· εάν πούμε, από τον ουρανό, θα μας πει: Πώς λοιπόν δεν τον πιστέψατε;». Ώστε από όλα αυτά είναι φανερό, ότι προσήλθαν μεν και βαπτίστηκαν, δεν παρέμειναν όμως στην πίστη του κηρύγματος. Διότι και ο Ιωάννης (ο Ευαγγελιστής) φανερώνει την πονηριά τους, από εκείνους που έστελναν προς τον Βαπτιστή λέγοντας: «Είσαι εσύ ο Ηλίας; Είσαι εσύ ο Χριστός;»· γι' αυτό και πρόσθεσε: «Οι δε απεσταλμένοι ήταν από τους Φαρισαίους». Τι λοιπόν; Δεν νόμιζαν και τα πλήθη ακριβώς το ίδιο; λέει.

Έπειτα προσθέτει: «Ευθύνατε την οδό του Κυρίου.» Εύλογα ο Ιωάννης ονομάζεται φωνή, καθώς είναι Πρόδρομος του Χριστού, όπως ακριβώς και η φωνή προηγείται του λόγου. Για παράδειγμα, για να το εκφράσω πιο καθαρά, η φωνή είναι άναρθρη πνοή που εξέρχεται από τον θώρακα, όταν όμως διαρθρωθεί από τη γλώσσα, τότε γίνεται λόγος. Πρώτα λοιπόν έρχεται η φωνή και έπειτα ο λόγος. Έτσι πρώτος ήλθε ο Ιωάννης και έπειτα ο Χριστός, όσον αφορά την εν σαρκί παρουσία Του. Και το μεν βάπτισμα του Ιωάννη ήταν αδιάρθρωτο, διότι δεν είχε το «εν Πνεύματι». Το βάπτισμα όμως του Χριστού ήταν διαρθρωμένο και δεν είχε τίποτα το σκιώδες και προτυπωτικό, διότι τελούνταν «εν Πνεύματι». «Και οι απεσταλμένοι προέρχονταν από τους Φαρισαίους. Και τον ρώτησαν και του είπαν: Γιατί λοιπόν βαπτίζεις, αν εσύ δεν είσαι ο Χριστός, ούτε ο Ηλίας, ούτε ο προφήτης;» Επειδή με την κολακεία δεν μπορούσαν να τον παγιδεύσουν, προσπαθούν να τον εκφοβίσουν με πιο σκληρά και επικριτικά λόγια, προκειμένου να πει αυτό που ήθελαν και να ομολογήσει τον εαυτό του ως Χριστό, λέγοντας: «Γιατί λοιπόν βαπτίζεις;», δηλαδή ποιος σου έδωσε τόσο μεγάλη εξουσία; Όπως δε προκύπτει από αυτά τα λόγια, αποδεικνύεται ότι άλλον νόμιζαν πως είναι ο Χριστός και άλλον ο προσδοκώμενος προφήτης.