Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 1:35

Διότι αυτό που δεν είναι ομοούσιο με τον κατά φύση Θεό, πώς είναι δυνατόν να μην εκπέσει εντελώς από το να είναι αληθινός Θεός; Επειδή όμως ο μακάριος Βαπτιστής είναι απολύτως αξιόπιστος και αξιολογότατος, και μαρτυρεί ότι «αυτός είναι ο Υιός του Θεού», θα ομολογήσουμε ότι ο Υιός είναι οπωσδήποτε αληθινός Θεός και προέρχεται από την ουσία του Πατρός. Διότι αυτό σημαίνει για εμάς το όνομα της υιότητας και τίποτε άλλο. <Την επόμενη ημέρα στεκόταν πάλι ο Ιωάννης και δύο από τους μαθητές του, και βλέποντας τον Ιησού να περπατά λέει: Ίδε ο αμνός του Θεού, ο οποίος σηκώνει την αμαρτία του κόσμου.> Ήδη από πριν τον είχε υποδείξει ο μακάριος Βαπτιστής. Αλλά ιδού και πάλι επαναλαμβάνοντας τον ίδιο λόγο, υποδεικνύει τον Ιησού στους μαθητές του, και τον ονομάζει αμνό του Θεού και λέει ότι σηκώνει την αμαρτία του κόσμου, φέρνοντας σχεδόν στη μνήμη των ακροατών του εκείνον που λέει στους προφήτες: «Εγώ είμαι, εγώ είμαι αυτός που εξαλείφει τις ανομίες σου, και δεν πρόκειται να τις θυμηθώ». Και δεν κάνει μάταια την ίδια εξήγηση περί του Σωτήρος επαναλαμβάνοντάς την ο Βαπτιστής. Διότι είναι έργο της διδασκαλικής αρετής να εμφυτεύει στις ψυχές των μαθητών τον λόγο που δεν έχει γίνει ακόμη αποδεκτός, μη διστάζοντας να τον επαναλάβει, αλλά δείχνοντας μακροθυμία προς όφελος εκείνων που εκπαιδεύονται.

Πρώτον μεν, εφόσον βαπτίστηκε κατά το αιγυπτιακό ημερολόγιο τη δωδέκατη ημέρα του μήνα Αθύρ, όπως αναφέραμε, έξι ημέρες πριν από τις Ειδούς του Νοεμβρίου —δηλαδή ολόκληρες εξήντα ημέρες πριν από την ημέρα των Επιφανείων, η οποία είναι η ημέρα της κατά σάρκα γεννήσεώς του, όπως αναφέρει η μαρτυρία του κατά Λουκάν Ευαγγελίου, ότι «ο Ιησούς άρχιζε να είναι περίπου τριάντα ετών, όντας υιός, όπως νομιζόταν, του Ιωσήφ». Διότι, στην πραγματικότητα, ήταν είκοσι εννέα ετών και δέκα μηνών, όταν προσήλθε στο βάπτισμα, δηλαδή τριάντα ετών, αλλά όχι συμπληρωμένων· γι' αυτό λέει «άρχιζε να είναι περίπου τριάντα ετών»— ύστερα, λοιπόν, οδηγήθηκε στην έρημο. Από εκεί και έπειτα, επομένως, ακολουθούν και διαφαίνονται οι σαράντα ημέρες του πειρασμού, καθώς και δύο εβδομάδες και κάτι περισσότερο, συν δύο ημέρες, τις οποίες διέτριψε επιστρέφοντας από τον πειρασμό στη Γαλιλαία, δηλαδή στη Ναζαρέτ και στα περίχωρά της, και μία ημέρα όταν ήλθε προς τον Ιωάννη, τότε που είπε ο Ιωάννης «ίδε, ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου», και η επόμενη ημέρα 〈όταν〉 «πάλι στεκόταν ο Ιωάννης μαζί με δύο από τους μαθητές του, και βλέποντας τον Ιησού να περπατά, λέει: ίδε, ο Χριστός, ο αμνός του Θεού». Έπειτα αναφέρει: «άκουσαν οι δύο μαθητές του και ακολούθησαν τον Ιησού».

Άκουσαν, λοιπόν, ότι αίρει την αμαρτία του κόσμου, και αμέσως έσπευσαν κοντά του. Διότι, εάν είναι δυνατόν να αποπλύνουμε τα παραπτώματά μας, για ποιον λόγο, λέει, καθυστερούμε; Είναι παρών αυτός που πρόκειται να μας ελευθερώσει χωρίς κόπους· πώς, λοιπόν, δεν αποτελεί έσχατη ανοησία να αναβάλλουμε τη δωρεά; Ας τα ακούν αυτά οι κατηχούμενοι, οι οποίοι αναβάλλουν τη δική τους σωτηρία για τις τελευταίες τους αναπνοές. Πάλι στεκόταν, λέει, ο Ιωάννης και λέγει: «Ίδε ο αμνός του Θεού».

Επομένως, είναι λογικό να συμπεράνουμε ότι έχουν παραλειφθεί και άλλα περισσότερα, διότι δεν καταγράφηκαν τα πάντα. «Την επόμενη ημέρα στεκόταν πάλι ο Ιωάννης, και δύο από τους μαθητές του, και κοιτάζοντας τον Ιησού που περπατούσε, λέει: Να ο αμνός του Θεού. Και τον άκουσαν οι δύο μαθητές να μιλάει, και ακολούθησαν τον Ιησού.» Εξαιτίας της ραθυμίας των ακροατών, αναγκάζεται ο Ιωάννης να λέει τα ίδια πράγματα, ώστε, τουλάχιστον με τη συνεχή μαρτυρία του, να επιτύχει κάτι.