Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 1:36

Διότι αυτό που δεν είναι ομοούσιο με τον κατά φύση Θεό, πώς είναι δυνατόν να μην εκπέσει εντελώς από το να είναι αληθινός Θεός; Επειδή όμως ο μακάριος Βαπτιστής είναι απολύτως αξιόπιστος και αξιολογότατος, και μαρτυρεί ότι «αυτός είναι ο Υιός του Θεού», θα ομολογήσουμε ότι ο Υιός είναι οπωσδήποτε αληθινός Θεός και προέρχεται από την ουσία του Πατρός. Διότι αυτό σημαίνει για εμάς το όνομα της υιότητας και τίποτε άλλο. <Την επόμενη ημέρα στεκόταν πάλι ο Ιωάννης και δύο από τους μαθητές του, και βλέποντας τον Ιησού να περπατά λέει: Ίδε ο αμνός του Θεού, ο οποίος σηκώνει την αμαρτία του κόσμου.> Ήδη από πριν τον είχε υποδείξει ο μακάριος Βαπτιστής. Αλλά ιδού και πάλι επαναλαμβάνοντας τον ίδιο λόγο, υποδεικνύει τον Ιησού στους μαθητές του, και τον ονομάζει αμνό του Θεού και λέει ότι σηκώνει την αμαρτία του κόσμου, φέρνοντας σχεδόν στη μνήμη των ακροατών του εκείνον που λέει στους προφήτες: «Εγώ είμαι, εγώ είμαι αυτός που εξαλείφει τις ανομίες σου, και δεν πρόκειται να τις θυμηθώ». Και δεν κάνει μάταια την ίδια εξήγηση περί του Σωτήρος επαναλαμβάνοντάς την ο Βαπτιστής. Διότι είναι έργο της διδασκαλικής αρετής να εμφυτεύει στις ψυχές των μαθητών τον λόγο που δεν έχει γίνει ακόμη αποδεκτός, μη διστάζοντας να τον επαναλάβει, αλλά δείχνοντας μακροθυμία προς όφελος εκείνων που εκπαιδεύονται.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και ο μακάριος Παύλος λέει: «Το να σας λέω τα ίδια, για μένα δεν είναι κοπιαστικό, για σας δε είναι ασφαλές». <Άκουσαν οι δύο μαθητές τα λόγια του, και ακολούθησαν τον Ιησού.> Βλέπεις τον καρπό που προέκυψε από τη διδασκαλία να βρίσκεται δίπλα της; Βλέπεις πόσο μεγάλο αποδείχθηκε το κέρδος της επαναλήψεως; Ας μαθαίνει, λοιπόν, μέσα από αυτά εκείνος στον οποίο έχει εμπιστευθεί το έργο της διδασκαλίας, να αποδεικνύεται ανώτερος από κάθε οκνηρία, και να θεωρεί τη σιωπή περισσότερο επιζήμια για τον εαυτό του παρά για τους ακροατές του, και να μην καταχώνει σε αδρανή αργία το δεσποτικό τάλαντο, σαν μέσα στη γη, αλλά μάλλον να διανέμει «το αργύριο στους τραπεζίτες». Διότι ο Σωτήρας θα λάβει το δικό Του με τόκο, και θα ζωογονήσει τον λόγο που σπάρθηκε, σαν να ήταν κάποιος σπόρος. Έχεις σε αυτά μια λαμπρή απόδειξη όσων ειπώθηκαν. Διότι, καθώς ο Βαπτιστής δεν δίστασε να υποδείξει τον Κύριο στους μαθητές του και να πει για δεύτερη φορά «Ίδε ο αμνός του Θεού», φαίνεται ότι τους ωφέλησε τόσο πολύ, ώστε τους έπεισε τελικά να Τον ακολουθήσουν και ήδη να ποθούν τη μαθητεία κοντά Του. <Στράφηκε δε ο Ιησούς και, βλέποντάς τους να Τον ακολουθούν, τους λέει: Τι ζητάτε;> Ο Κύριος στρέφεται ωφέλιμα προς αυτούς που Τον ακολουθούν, για να μάθεις έμπρακτα αυτό που ψάλλεται: «Εκζήτησα τον Κύριο και με πρόσεξε».

Πρώτον μεν, εφόσον βαπτίστηκε κατά το αιγυπτιακό ημερολόγιο τη δωδέκατη ημέρα του μήνα Αθύρ, όπως αναφέραμε, έξι ημέρες πριν από τις Ειδούς του Νοεμβρίου —δηλαδή ολόκληρες εξήντα ημέρες πριν από την ημέρα των Επιφανείων, η οποία είναι η ημέρα της κατά σάρκα γεννήσεώς του, όπως αναφέρει η μαρτυρία του κατά Λουκάν Ευαγγελίου, ότι «ο Ιησούς άρχιζε να είναι περίπου τριάντα ετών, όντας υιός, όπως νομιζόταν, του Ιωσήφ». Διότι, στην πραγματικότητα, ήταν είκοσι εννέα ετών και δέκα μηνών, όταν προσήλθε στο βάπτισμα, δηλαδή τριάντα ετών, αλλά όχι συμπληρωμένων· γι' αυτό λέει «άρχιζε να είναι περίπου τριάντα ετών»— ύστερα, λοιπόν, οδηγήθηκε στην έρημο. Από εκεί και έπειτα, επομένως, ακολουθούν και διαφαίνονται οι σαράντα ημέρες του πειρασμού, καθώς και δύο εβδομάδες και κάτι περισσότερο, συν δύο ημέρες, τις οποίες διέτριψε επιστρέφοντας από τον πειρασμό στη Γαλιλαία, δηλαδή στη Ναζαρέτ και στα περίχωρά της, και μία ημέρα όταν ήλθε προς τον Ιωάννη, τότε που είπε ο Ιωάννης «ίδε, ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου», και η επόμενη ημέρα 〈όταν〉 «πάλι στεκόταν ο Ιωάννης μαζί με δύο από τους μαθητές του, και βλέποντας τον Ιησού να περπατά, λέει: ίδε, ο Χριστός, ο αμνός του Θεού». Έπειτα αναφέρει: «άκουσαν οι δύο μαθητές του και ακολούθησαν τον Ιησού».

Άκουσαν, λοιπόν, ότι αίρει την αμαρτία του κόσμου, και αμέσως έσπευσαν κοντά του. Διότι, εάν είναι δυνατόν να αποπλύνουμε τα παραπτώματά μας, για ποιον λόγο, λέει, καθυστερούμε; Είναι παρών αυτός που πρόκειται να μας ελευθερώσει χωρίς κόπους· πώς, λοιπόν, δεν αποτελεί έσχατη ανοησία να αναβάλλουμε τη δωρεά; Ας τα ακούν αυτά οι κατηχούμενοι, οι οποίοι αναβάλλουν τη δική τους σωτηρία για τις τελευταίες τους αναπνοές. Πάλι στεκόταν, λέει, ο Ιωάννης και λέγει: «Ίδε ο αμνός του Θεού».

Διότι και ο ίδιος τα έπραξε και τα ολοκλήρωσε όλα· ο ίδιος έδωσε την αρχή στο γεγονός. Και ατενίζοντας τον Ιησού να περπατά, λέγει: «Ίδε ο αμνός του Θεού». Αυτό το είπε, δείχνοντας ότι δεν μαρτυρούσε μόνο με τη φωνή, αλλά και με τα μάτια· διότι θαύμαζε τον Χριστό με χαρά και αγαλλίαση. Και δεν κάνει τον λόγο του προτρεπτικό προς το παρόν, αλλά απλώς θαυμάζει και εκπλήσσεται για τον παρόντα· φανερώνει δε σε όλους τη δωρεά για την οποία εκείνος ήλθε, και τον τρόπο του καθαρμού. Διότι ο αμνός υποδηλώνει και τα δύο αυτά. Και δεν είπε, «αυτός που πρόκειται να άρει», ή «αυτός που ήρε», αλλά: «ο αίρων τις αμαρτίες του κόσμου», επειδή το πράττει αυτό πάντοτε. Διότι δεν ανέλαβε τις αμαρτίες μόνο τότε που υπέστη το Πάθος, αλλά από τότε μέχρι το παρόν αίρει τις αμαρτίες, όχι σταυρούμενος διαρκώς (διότι μία θυσία προσέφερε υπέρ των αμαρτιών), αλλά καθαρίζοντας πάντοτε διαμέσου εκείνης της μίας θυσίας. Όπως λοιπόν σε εμάς το «ο Λόγος» υποδεικνύει το εξαίρετο, και το «ο Υιός» φανερώνει τη διαφοροποίησή του από τους άλλους· έτσι και το «ο αμνός», και το «ο Χριστός», και το «ο προφήτης», και το «το φως το αληθινό», και το «ο ποιμήν ο καλός», και όσα άλλα λέγονται για αυτόν με την προσθήκη του οριστικού άρθρου, καταδεικνύουν σαφώς τον ξεχωριστό του χαρακτήρα.

Επομένως, είναι λογικό να συμπεράνουμε ότι έχουν παραλειφθεί και άλλα περισσότερα, διότι δεν καταγράφηκαν τα πάντα. «Την επόμενη ημέρα στεκόταν πάλι ο Ιωάννης, και δύο από τους μαθητές του, και κοιτάζοντας τον Ιησού που περπατούσε, λέει: Να ο αμνός του Θεού. Και τον άκουσαν οι δύο μαθητές να μιλάει, και ακολούθησαν τον Ιησού.» Εξαιτίας της ραθυμίας των ακροατών, αναγκάζεται ο Ιωάννης να λέει τα ίδια πράγματα, ώστε, τουλάχιστον με τη συνεχή μαρτυρία του, να επιτύχει κάτι.

Επομένως, ούτε διαψεύστηκε, αλλά οδήγησε δύο μαθητές στον Χριστό. Διότι, όντας πραγματικά νυμφαγωγός, έκανε τα πάντα ώστε να οδηγήσει στον νυμφίο την ανθρώπινη φύση. Γι' αυτό και ο μεν Χριστός σιωπά ως νυμφίος, ενώ ο πρόξενος λέει τα πάντα. Και ως νυμφίος εμφανίζεται στο πλήθος ο Κύριος. Διότι στους γάμους δεν πηγαίνει η νύμφη προς τον νυμφίο, αλλά αυτός προς εκείνη, έστω κι αν είναι γιος βασιλιά. Γι' αυτό και ο Κύριος, επειδή επρόκειτο να νυμφευθεί τη φύση μας, κατέβηκε προς αυτήν στη γη και, αφού έγιναν οι γάμοι, την πήρε, όταν αναλήφθηκε στον πατρικό οίκο. «Αφού λοιπόν προσβλέψει», λέει, «ο Ιωάννης στον Ιησού», δηλαδή φανερώνοντας και με τα μάτια του τη χαρά που ένιωθε για τον Χριστό και τον θαυμασμό του, λέει: «Να ο αμνός». Και οι μαθητές, αφού μαλάκωσαν από τις συνεχείς μαρτυρίες, ακολούθησαν τον Ιησού, χωρίς να περιφρονήσουν τον Ιωάννη, αλλά μάλλον επειδή πείστηκαν σε αυτόν που μαρτυρούσε τα ανώτερα για τον Χριστό. «Όταν δε στράφηκε ο Ιησούς και τους είδε να ακολουθούν, τους λέει: Τι ζητάτε; Εκείνοι του είπαν: Ραββί, το οποίο μεταφραζόμενο σημαίνει Διδάσκαλε, πού μένεις; Τους λέει: Ελάτε και δείτε. Πήγαν λοιπόν και είδαν πού μένει και έμειναν κοντά του εκείνη την ημέρα. Η ώρα δε ήταν περίπου δεκάτη».